Ο υπουργός Ενέργειας επιχειρεί σήμερα κάτι που, αν δεν είναι πρωτοφανές, είναι σίγουρα σπάνιο.
Μαζεύει την ηγεσία της ΑΗΚ -διοίκηση και διεύθυνση- με πρόθεση να συζητηθούν, σε ένα πολύωρο εργαστήρι, ένα προς ένα τα σοβαρά προβλήματα που την κρατούν ημιπαράλυτη.
Δεν γνωρίζουμε ποιο θέμα ιεραρχεί ως σοβαρότερο ο υπουργός και σε ποιο θα επιμείνει σήμερα περισσότερο. Ούτε αν η διοίκηση και η διεύθυνση της ΑΗΚ ιεραρχούν με τα κριτήρια του κ. Παπαναστασίου τα προβλήματα.
Ένα πουλάκι, όμως, μάς είπε πως στην προσπάθεια που έγινε για να διευθετηθεί το σημερινό εργαστήρι, κατάφεραν κάποιοι στην ΑΗΚ «να δείξουν τον νου τους». Και να αποκαλύψουν το βάθος των προβληματικών σχέσεων μεταξύ ανθρώπων του οργανισμού, την έλλειψη συνεργασίας, ακόμα και πρόθεσης για συνεργασία από κάποιους, την απουσία εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης.
Αν οι αναγνώστες θεωρούν σοβαρότερο πρόβλημα στην ΑΗΚ το πανάκριβο ρεύμα, δεν χρειάζεται καλάθι για τη σημερινή σύσκεψη. Ούτε καν μικρό. Δεν πέφτει η τιμή της κιλοβατώρας με συσκέψεις. Μπορούν να δρομολογηθούν αποφάσεις, αλλά το πανάκριβο ρεύμα δεν το γλιτώνουμε. Τουλάχιστο όχι όσοι δεν έχουν φωτοβολταϊκό στέγης. Και όσοι δεν θα βάλουν με τη νέα ευκαιρία που θα δοθεί από τον Ιανουάριο, χωρίς την αξίωση για αρχικό κεφάλαιο.
Επειδή όμως το κόστος του ηλεκτρισμού είναι όντως από τα μεγαλύτερα θέματα του τόπου και της οικονομίας, είναι πολύ πιθανό στη σύσκεψη να συζητηθούν και οι προτάσεις της ΑΗΚ που θα μπορούσαν να οδηγήσουν μελλοντικά σε μικρές μειώσεις. Για παράδειγμα, η χρήση, στο μείγμα της ΑΗΚ Παραγωγής, ηλεκτρισμού από φωτοβολταϊκά, είτε της ίδιας της ΑΗΚ, είτε ιδιωτών. Επίσης, η προκήρυξη μειοδοτικού διαγωνισμού για την αγορά «πράσινης ενέργειας», ώστε να υποχρεωθούν οι ιδιώτες να ανταγωνιστούν επιτέλους πραγματικά. Ακόμα και κάποιες αλλαγές στο προωθούμενο μοντέλο ανταγωνιστικής αγοράς, ώστε η τιμή της κιλοβατώρας να μην συνδέεται με το αναπόφευκτα ψηλό κόστος της ΑΗΚ αλλά μόνο με το πραγματικό κόστος παραγωγής κάθε ξεχωριστής κιλοβατώρας, θα μπορούσαν να αξιολογηθούν σήμερα.
Το μη λειτουργικό -όπως εξελίσσεται η πράσινη μετάβαση- δίκτυο της ΑΗΚ θα είναι μάλλον στα πρώτα θέματα της ατζέντας. Και οι έξυπνοι μετρητές. Όχι γιατί αν εκσυγχρονιστεί το δίκτυο θα σταματήσουμε διά μαγείας να «πετάμε» πράσινο ρεύμα κάποιους μήνες. Αυτό το πρόβλημα μόνο οι μπαταρίες μπορούν να το λύσουν μερικώς και ίσως σε 7-8-10 χρόνια η ηλεκτρική διασύνδεση. Όμως το δίκτυο πρέπει να αναβαθμιστεί-επεκταθεί (παρόμοιες συζητήσεις γίνονται σε πολλές χώρες της Ευρώπης και ευρύτερα, γιατί σχεδόν παντού η απότομη διείσδυση των ΑΠΕ έχει ξεχαρβαλώσει τα δίκτυα και ανέδειξε αδυναμίες αξιοποίησης του πράσινου ηλεκτρισμού, που πλέον παράγεται οπουδήποτε, συχνότατα σε απομακρυσμένες περιοχές. Εκεί δηλαδή που δεν υπήρχε λόγος προηγουμένως να υπάρχουν ούτε δίκτυο, ούτε σταθμοί, υποσταθμοί, κλπ). Και πρέπει να επεκταθεί, διότι διαφορετικά είναι θέμα λίγου χρόνου να μην μπορούμε ούτε φωτοβολταϊκά στέγης ή, γενικότερα, φωτοβολταϊκά αυτοπαραγωγής να συνδέουμε, σε κάποιες περιοχές με κορεσμένο δίκτυο.
Είναι επίσης το φλέγον θέμα της σχεδόν παρατημένης Δεκέλειας, που χωρίς αυτήν το ηλεκτρικό μας σύστημα γέρνει… μονόπαντα και αυτό, λένε οι ειδικοί, είναι πολύ επικίνδυνο για την ασφάλεια και ευστάθεια του. Θέλει πολύ χρήμα η Δεκέλεια για να γίνει σύγχρονος-αποδοτικός σταθμός και είναι ένα θέμα ποιος θα βάλει αυτό το χρήμα, αν έχουν δίκαιο κάποιοι στην ΑΗΚ όταν λένε πως δεν συμφέρει στον οργανισμό να επενδύσει σε αυτό τον σταθμό εκατοντάδες εκατομμύρια, όταν εκκρεμεί η υλοποίηση εγκεκριμένων αδειών για χιλιάδες ανταγωνιστικά μεγαβάτ από ιδιωτικά φωτοβολταϊκά. Και με την ηλεκτρική διασύνδεση με Ελλάδα στα σκαριά.
