Απέναντι στους ακραίους Ισραηλινούς, τους φανατικούς που εμποτίζουν με μίσος και διχόνοια τα παιδιά τους, υποβάλλοντας τους από μικρά πως «κάθε άραβας είναι τρομοκράτης» (γεγονός που ενίοτε δημιουργεί προβλήματα και στην καθημερινότητα των αράβων ισραηλινών που, σε κάποιες περιοχές, γίνονται αποδέκτες δυσμενών διακρίσεων από εβραίους) και απέναντι στις εθνικιστικές κυβερνήσεις του κράτους του Ισραήλ που μεθοδικά υπονόμευσαν τη συνύπαρξη και διά του εποικισμού ναρκοθέτησαν τα θεμέλια της προοπτικής για λύση δύο κρατών (μορφή λύσης που πήρε… 40 χρόνια στους Παλαιστίνιους να αρχίσουν να αποδέχονται!), δεν μπορεί να τοποθετείται από κανέναν δημοκρατικό άνθρωπο που επιδιώκει την ειρήνη, το εξτρεμιστικό και αντισημιτικό «From the river to the sea, Palestine will be free», σύνθημα που συντηρεί η Χαμάς και με έκπληξη άκουσα να κυριαρχεί και στην Κύπρο σε πολλές εκδηλώσεις συμπαράστασης στον «αγώνα» των Παλαιστινίων – όχι σ’ αυτή της Παρασκευής.
Το σύνθημα υπαγορεύει την εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ και την εκδίωξη των Εβραίων από την περιοχή. Αποτελεί τον πάγιο στόχο της ριζοσπαστικής Χαμάς που δεν υιοθετείται από την αναγνωρισμένη διεθνώς Παλαιστινιακή Αρχή. Εν ολίγοις, δεν είναι αυτός ο επίσημος αγώνας των Παλαιστινίων. Επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να πραγματοποιηθεί με τις επιθέσεις και τους πολέμους που τα αραβικά κράτη της περιοχής, συνασπιζόμενα, εξαπέλυσαν κατά του Ισραήλ από τότε που με βούλα του ΟΗΕ δημιουργήθηκε στην περιοχή. Πόλεμοι που βεβαίως δεν αποσκοπούσαν στη δημιουργία Παλαιστινιακού Κράτους, αλλά στον διαμοιρασμό της περιοχής, προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.
Για δεκαετίες μετά την ίδρυση και ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, οι αραβικές χώρες εφάρμοζαν την πολιτική των «τριών όχι»: όχι στην αναγνώριση, όχι στις διαπραγματεύσεις, όχι στην ειρήνη. Το σύνθημα υιοθετήθηκε από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης όταν ιδρύθηκε το 1964 και άρχισε να εγκαταλείπεται δυόμιση δεκαετίες μετά, όταν διαπίστωσαν ότι ο μακροχρόνιος αγώνας τους, δημιούργησε μια τρύπα στο νερό. Αποδέχθηκαν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ και πλέον η επιδίωξη τους έγινε αυτό που ο ΟΗΕ με ψήφισμα του από το 1974, είχε ζητήσει: «Ειρηνική διευθέτηση / δύο κράτη / δίπλα-δίπλα εντός ασφαλών και αναγνωρισμένων συνόρων / βασισμένα στα προ του 1967 σύνορα». Αμέσως μετά ιδρύθηκε η Χαμάς και το «From the river to the sea, Palestine will be free» μετατράπηκε σε «ιερό πόλεμο».
Δυστυχώς, η υπονόμευση κι από τις δυο πλευρές των προσπαθειών για ειρήνη, τις πλείστες φορές βίαια, έχει εδραιώσει σε υπερθετικό βαθμό την έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στους δύο λαούς, ενίσχυσε τη μισαλλοδοξία και τον φανατισμό, οι μετριοπαθείς ειρηνικές φωνές περιορίστηκαν και πλέον η λύση των δύο κρατών, η μόνη λύση που μπορεί να φέρει ειρήνη στην περιοχή, δεν φαίνεται στις δημοσκοπήσεις να αντανακλά τη θέληση της πλειοψηφίας. Γεγονός που μόνο διαιώνιση του φαύλου κύκλου υπόσχεται, από τη στιγμή μάλιστα που τη δεδομένη στιγμή κουμάντο και στις δύο πλευρές κάνουν οι ακραίοι που αλληλοευεργετούνται. Σημειώστε ότι τον Σεπτέμβριο του 2022, ο απερχόμενος ισραηλινός πρωθυπουργός, Γιαΐρ Λαπίντ, είχε κάνει έκκληση για λύση δύο κρατών.
Στο σημείο αυτό θα τολμούσα να πω πως, ο ταλαιπωρημένος και βάναυσα αδικημένος Παλαιστινιακός λαός, αντί να αντιμάχεται τους Εβραίους και το Ισραήλ, θα έπρεπε πρώτα να μαζέψει και να κρεμάσει σε μια πλατεία τους αποτυχημένους ηγέτες του που τον οδήγησαν σ’ αυτή την εξαθλιωμένη κατάσταση ανυπαρξίας και δυστυχίας, να εκλιπαρεί για κράτος, 75 χρόνια αφότου τους είχε προσφερθεί. Σημειώστε ότι η Αίγυπτος αναγνώρισε το Ισραήλ το 1979, η Ιορδανία το 1994, αρχές του 2020 ξεκίνησαν διπλωματικές σχέσεις τα Αραβικά Εμιράτα, ακολούθησε τον Σεπτέμβρη του 2020 το Μπαχρέιν και τον Οκτώβρη του ιδίου χρόνου το Σουδάν.
Τις προάλλες ο ισραηλινός ιστορικός Γιουβάλ Νόα Χαράρι που συχνά στήνει στον τοίχο την κυβέρνηση της χώρας του, αναφέρθηκε στο που αποσκοπούσε η Χαμάς με την κτηνώδη επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. «Να αποτρέψει την ειρήνη», λέει ο Χαράρι. Και θυμίζει ότι το Ισραήλ βρισκόταν στα πρόθυρα μιας ιστορικής συνθήκης ειρήνης με τη Σαουδική Αραβία.
Σημειώστε, παρένθεση δική μου, ότι τον περασμένο Σεπτέμβρη, αντιπροσωπεία από τρεις ανώτατους Παλαιστίνιους, ταξίδεψε για συνομιλίες στο Ριάντ, προκειμένου να συζητήσει τα αιτήματα που θα μπορούσε να προβάλει η Σαουδική Αραβία εκ μέρους των Παλαιστινίων, με αντάλλαγμα την εγκαθίδρυση επίσημων σχέσεων με το Ισραήλ. Εμπλεκόμενοι διπλωμάτες στις διαπραγματεύσεις, σημείωναν ότι η Σαουδική Αραβία θα ζητούσε από το Ισραήλ να προχωρήσει σε γενναίες παραχωρήσεις προς τους Παλαιστινίους.
Στις 7 Οκτωβρίου η Χαμάς ήθελε να εκτροχιάσει τη συμφωνία, να αναζωπυρώσει το μίσος και να καταστρέψει κάθε προοπτική ειρήνης. Ταυτόχρονα, έβγαλε τον ακραίο Νετανιάχου από τη δύσκολη θέση που βρισκόταν – δεν ήταν η πρώτη φορά. Ο Νετανιάχου άδραξε την ευκαιρία. Και ο Χαράρι τον επικρίνει ότι αντί να σκέφτεται πολιτικά, σκέφτεται στρατιωτικά και απομακρύνεται από την ειρήνη, όπως ακριβώς θα ήθελε η Χαμάς.
Ο Χαράρι, βεβαίως, δεν παύει να υπερθεματίζει υπέρ του αφοπλισμού της Χαμάς. Και στο πλαίσιο των συμφωνιών που αργά ή γρήγορα θα γίνουν με τη Σαουδική Αραβία και άλλες αραβικές χώρες, θα έπρεπε να βρεθεί τρόπος να αφαιρεθεί από το Ισραήλ το άλλοθι που του προσφέρει η ύπαρξη της Χαμάς και να υποχρεωθεί να αποδεχτεί την ίδρυση ενός ανεξάρτητου (και συνεχούς) παλαιστινιακού κράτους.
Το Ισραήλ έχει κι αυτό, μάλιστα όσο ποτέ άλλοτε, ανάγκη μια διαρκή, ειρηνική και δίκαιη λύση. Το δημογραφικό άρχισε ήδη να χτυπάει καμπανάκι. Ωστόσο στο μυαλό της στρατόκαυλης ηγεσίας του κυριαρχούν συνθήκες απαρτχάιντ αντί συνθήκες σταθερής ειρήνης και ασφάλειας. Όπως θα ήθελε η Χαμάς για να διαιωνίζεται το «From the river to the sea, Palestine will be free».
