Αναμφισβήτητα, ο τομέας της Εκπαίδευσης είναι ένας από τους πιο ζωντανούς. Όχι μόνο γιατί έχει χιλιάδες επηρεαζόμενους, πρωταγωνιστές και παίχτες, όπως είναι οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί, οι οργανωμένοι γονείς, αλλά και γιατί καταπιάνεται με ό,τι πιο πολύτιμο (μαζί με το αγαθό της Υγείας εννοείται) έχει ο άνθρωπος: Την Παιδεία. Κι όταν λέμε Παιδεία, εννοούμε αυτό που πολλάκις γράψαμε. Όχι μόνο την Εκπαίδευση καθώς στον όρο Παιδεία περιλαμβάνονται τόσες άλλες και σημαντικές έννοιες, αρχές και αξίες, πολύτιμες στην πορεία του ανθρώπου και κατ’ επέκταση μιας ολόκληρης κοινωνίας. Με την Παιδεία φτιάχνονται στάσεις ζωής, με την Παιδεία καλλιεργούνται προσωπικότητες, με την Παιδεία κατακτούνται όροι υψίστης σημασίας, όπως είναι η ενσυναίσθηση, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός. Και φυσικά, σε αυτά πρέπει να επενδύσει μια κοινωνία και πρωτίστως η Πολιτεία.

Όπως είναι τώρα διαμορφωμένο το εκπαιδευτικό τοπίο βλέπουμε στον έναν πυλώνα την παιδαγωγική διαδικασία και στον άλλον την κοινωνική. Κι ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι μέσα στο σχολείο το πρώτιστο είναι η μάθηση και η απόκτηση γνώσεων μέσω των διαφόρων μαθημάτων ούτως ώστε να ανοίξουν διάπλατα οι πόρτες των πανεπιστημίων για τους μελλοντικούς μαθητές, δεν είναι μόνο αυτό. Και δεν πρέπει να είναι μόνο αυτό. Είναι και η καλλιέργεια τόσων άλλων αγαθών και αξιών που επιτρέπουν να ανοίξουν οι πόρτες μιας υγιούς κοινωνίας για τους μελλοντικούς πολίτες της.

Καταγράφοντας τα όσα εκτυλίσσονται στην Εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια, δυστυχώς διαπιστώνουμε ότι πλέον το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί δεν είναι μόνο το παιδαγωγικό. Άλλωστε, ένα από αυτά συζητήθηκε πολύ και λήφθηκαν οι ανάλογες αποφάσεις. Πρόκειται για το σύστημα αξιολόγησης των μαθητών. Αυτό που πρέπει τώρα να κερδηθεί είναι το πώς αντιμετωπίζεται η βία και η παραβατικότητα μέσα στα σχολεία. Εκεί πρέπει να εστιάσει ουσιαστικά πλέον το υπουργείο Παιδείας, το οποίο βλέπουμε ότι τις τελευταίες μέρες ασχολείται ζεστά με το τεράστιο αυτό κεφάλαιο.

Θα διαφωνήσω με δηλώσεις αξιωματούχων του Υπουργείου ότι περιστατικά που βλέπουν κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας, είναι μεμονωμένα. Δυστυχώς, δεν είναι. Η βία και η παραβατική συμπεριφορά υπάρχει σε κάθε έκφανση της κοινωνίας μας σήμερα και με ιδιαίτερη ευκολία μπορεί να περάσει τις πύλες ενός σχολείου. Κι αν σκεφτούμε πόσα περιστατικά βίας μεταξύ παιδιών διαρρέουν στο διαδίκτυο και μας σοκάρουν όταν προβάλλονται ειδησεογραφικά, ας μας προβληματίσει πόσα άλλα δεν διαρρέουν. Πόσα υπάρχουν και δεν γνωστοποιούνται, ποτέ και πόσα παιδιά υποφέρουν και δεν το λένε. Άλλωστε, βία δεν είναι μόνο όταν μαθητές ανταλλάζουν μπουνιές μεταξύ τους εντός ή εκτός σχολείου αλλά κι όταν ανταλλάζουν απειλές κι εκβιασμούς μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου πολλές φορές αποτελούν το πεδίο έναρξης των επεισοδίων, τα οποία μεταφέρονται στα σχολεία.

Αυτά όλα πρέπει να προβληματίσουν. Πώς φτιάχνεις παιδιά ανθεκτικά μπροστά σε αυτά τα φαινόμενα, πώς δημιουργείς ανθρώπους που δεν έχουν ανάγκη τη βία και τις αποτρόπαιες πράξεις για να δείξουν τι αξίζουν.