Το πρόγραμμα πολιτογραφήσεων πολιτών που επιθυμούν να αποκτήσουν -διά της οικονομικής οδού και για διάφορους λόγους- την υπηκοότητα άλλου κράτους είναι μια πράξη που συνηθίζεται σε πολλές χώρες. Η παραχώρησή της από την πλευρά του κάθε κράτους έγκειται στο γεγονός της εισροής νέων κεφαλαίων και επενδύσεων στην αγορά, με αποτέλεσμα την περαιτέρω ενδυνάμωση της οικονομίας της χώρας. Γι’ αυτό άλλωστε, ως βασική προϋπόθεση οικονομικού μετανάστη, αποτελεί το ύψος της επένδυσης που προτίθεται να προβεί και το οποίο από χώρα σε χώρα διαφέρει.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ότι, ισχυρές δυνάμεις όπως η ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία, τα έχουν βάλει με την Κύπρο ως προορισμό αρκετών τέτοιων μεταναστών, κατηγορώντας την για αδιαφάνεια και υποσκάπτοντας την για διαφθορά και κάλυψη οικονομικών εγκληματιών, με συνεχόμενες απειλές κυρώσεων.

Αξιοσημείωτο, το γεγονός πως οι χώρες αυτές είναι από τις πρώτες που έχουν εφεύρει τον εν λόγω Θεσμό και προσελκύουν αυτό το είδος των μεταναστών χωρίς να υπόκεινται σε οποιαδήποτε έλεγχο.

Δύο τρανά παραδείγματα, για την ιστορία, αποτελούν οι περιπτώσεις του Οσάμαν Μπιν Λάντεν και του Ρομάν Αμπράμοβιτς ή μήπως είναι φήμες; Μπορεί να μην απέκτησαν την υπηκοότητα των χωρών -ΗΠΑ και Βρετανία αντίστοιχα- τα κεφάλαιά τους όμως για πολλά χρόνια ήταν καλοδεχούμενα στις αγορές τους. Για την πρώτη περίπτωση φιλοξενούνταν και μέλη της οικογένειάς του, με γνωστό-άγνωστο καθεστώς. Η οικογένειά του απελάθηκε μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο δεύτερος, του οποίου το όνομα συνδέθηκε και με την Κύπρο, για 20 και πλέον χρόνια βρισκόταν στην ελίτ της αγγλικής κοινωνίας, ιδιαίτερα ως ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας, αλώνοντας την αγορά με τις ακριβές μεταγραφές του και αλλάζοντας τις ισορροπίες στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι, όχι μόνο της χώρας αλλά, του πλανήτη και προφανώς, δραστηριοποιείτο και σε άλλους τομείς. Όπως τα πιο πάνω δύο παραδείγματα, υπάρχουν χιλιάδες τέτοια.

Επίσης, όταν λίγο πριν το 1997, όπου η κυριαρχία του Χονγκ Κονγκ πέρασε από το Ηνωμένο Βασίλειο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, αρκετοί Κινέζοι εκατομμυριούχοι την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια προς αποφυγήν κρατικοποίησης της περιουσίας τους. Μετοίκησαν σε άλλες χώρες με το εν λόγω πρόγραμμα και κυρίως στην Αυστραλία μεταφέροντας τον πλούτο τους. Παρόμοιες περιπτώσεις οικονομικών μεταναστών υπάρχουν αρκετές κι από πολλές χώρες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους με την αλλαγή κάποιων δεδομένων ή και του καθεστώτος. Κάποιοι εξ αυτών είχαν διαπράξει οικονομικά εγκλήματα με τις ευλογίες του συστήματος ή του προηγούμενου καθεστώτος.

Στην Κύπρο μπορεί να έλαβαν χώρα διαδικασίες αδιαφανείς ως προς το σημείο της εκμετάλλευσης από ημετέρους και εις βάρος του κράτους, αλλά, τίποτα περισσότερο όσο αφορά τη διαφθορά σε σχέση με οικονομικής φύσεως παρανομίες και σε σύγκριση με τις προαναφερόμενες χώρες και όχι μόνο, για τις κατηγορίες που οι ίδιες της καταλογίζουν.

Και κάτι τελευταίο. Γίνεται λόγος για οικονομικής φύσεως αδικήματα και κυρίως με τους Ρώσους –λόγω του πολέμου και τη θέση της Δύσης- στα οποία εμπίπτει και η συμμόρφωση με κυρώσεις που επιβάλλονται από Ε.Ε. και Ηνωμένα Έθνη. Αλήθεια, οι ΗΠΑ όταν έκαναν την εισβολή στο Ιράκ, με εκείνη τη γελοία πρόφαση και χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, τι κυρώσεις είχαν από τον ίδιο τον Οργανισμό και την Ε.Ε.; Έστω και μετά την παραδοχή τους;

Εν κατακλείδι, ο άμεμπτος πρώτος τον λίθον βαλέτω.