Δυστυχώς, στο ίδιο έργο θεατές. Η υπαγωγή της αυτοδιοίκησης στη δίνη της καταθλιπτικής εξουσίας των κομμάτων, με τις όποιες σκοπιμότητες και φιλοδοξίες τους να προεξάρχουν και να υπερισχύουν του ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος, αποτελεί, δυστυχώς άλλη μια παθογένεια της δημόσιας ζωής.
Μόλις μερικούς μήνες πριν από τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και σ’ ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο μεταβατικό στάδιο, εκείνο της μεταρρύθμισης στην οποία, υποτίθεται ότι βρίσκεται ο θεσμός, αυτό που φαίνεται απελπιστικά να αναζητείται και να καταζητείται είναι η ευθύνη. Η ευθύνη των Κομμάτων, των πολιτικών, των ιδίων των πολιτών. Παραμένει ελλείπουσα. Όσο πλησιάζουμε σε άλλη μια εκλογική διαδικασία, τόσο τα μαγειρέματα, η ονοματολογία, οι εξισώσεις της σκοπιμότητας και της βολικότητας… προσλαμβάνουν ξέφρενους ρυθμούς. Βαλθήκαμε σ’ αυτό τον τόπο να μην γνοιαζόμαστε για το πώς τον σώζουμε αλλά πώς περισώζουμε και μαζεύουμε τα κομμάτια… των κομμάτων και του όλου διεφθαρμένου και καταταλαιπωρημένου συστήματος.
Οι προσωπικές και κομματικές φιλοδοξίες, οι ίντρικες, τα τερτίπια, τα καμώματα και όλα τα τρελά που μας κατατρύχουν, μάς βγαίνουν ακόμα πιο εμπλουτισμένα και μάλιστα σε επικαιροποιημένη μορφή. Σε τέτοιες διαδικασίες εκλογής, αντί των πραγματικών προβλημάτων, του χαμένου πρασίνου και γενικά του πληγωμένου περιβάλλοντος, της ενέργειας, της ρύπανσης και των εναλλακτικών μιας άνευ προηγουμένου καταστροφής που καλπάζει δραματικά σε όλα σχεδόν τα επίπεδα και που τροφοδοτούν φαύλους κύκλους, όπως τους βιώνουν οι απλοί πολίτες στην καθημερινότητά τους, παραμένουμε ασφυκτικά προσδεμένοι στους πιο εξευτελιστικούς πήχεις ενός πολιτικού πολιτισμού, ο οποίος εξαντλεί τις όποιες ευαισθησίες στα γαντζώματα των ντερτιπιών μιας άκρατης και ακατάσχετης εξουσιομανίας…
Στην πραγματικότητα, οι τοπικές Αρχές που βγαίνουν από τέτοιες διαδικασίες και γενικά η Αυτοδιοίκηση, είναι ένας πολύ ευαίσθητος και σοβαρός θεσμός, ο οποίος θα έπρεπε να λαμβάνεται πολύ πιο σοβαρά υπόψη και οι εκλογές να διεξάγονται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια. Και στις πιο δύσκολες εποχές ήταν πάντα οι τοπικές «κοινότητες» που διατήρησαν παραδόσεις και ταυτότητα και μεγαλούργησαν ακόμα και οικονομικά φτιάχνοντας εκείνο τον «γαλαξία», για τον οποίο σε στιγμές δημιουργικής έμπνευσης έκανε λόγο ο Σαββόπουλος. Κάθε περιοχή σ’ αυτό τον τόπο έχει τη δική της φυσιογνωμία και ιστορική διαδρομή, αντιμετωπίζει ιδιαίτερες προκλήσεις στο σήμερα και θα ήταν άδικο όλα να ισοπεδώνονται σε μια κομματική λογική του κόβε-ράβε στη βάση παζαρεμάτων και των γνώριμων ξεχαρβαλωμάτων…
Σ’ όλα τα επίπεδα της ζωής η αυτοδιοίκηση επωμίζεται εξαιρετικά σημαντικές αρμοδιότητες και θα μπορούσε να συμβάλει καθοριστικά στο νέο σύγχρονο περιβάλλον, με τις τόσες προκλήσεις που το ζώνουν. Αυτοδιοικήσεις που προκύπτουν αποκλειστικά από κομματικά κριτήρια, χωρίς όραμα, χωρίς σκληρή δουλειά, προγραμματισμό και πολιτική βούληση, είναι καταδικασμένες. Και δεν υπάρχει καθόλου τέτοια πολυτέλεια στο σήμερα.
