Κατ’αρχήν να συγχαρώ τον προέδρο κ. Νίκο Χριστοδουλίδη και την κυβέρνησή του για την έννοια του για την εκπαίδευση αυτού του τόπου. Τα παιδιά μας είναι ό,τι πολυτιμότερο έχει αυτός ο βασανισμένος τόπος.
Υπήρξα εκπαιδευτικός σε όλη μου τη ζωή περνώντας απ’ όλα τα στάδια, τα διάφορα σκαλοπάτια ανέλιξης και πληρώντας όλες τις υποχρεώσεις μου (π.χ. ύπαιθρος) οπότε έχω άποψη για τα τεκταινόμενα. Και επειδή πάντα εξέφραζα ΕΥΘΑΡΣΩΣ την άποψή μου, ακόμα και ευρισκόμενη σε υπηρεσία, ακόμα και με μεγάλο κόστος κάποιες φορές, θα συνεχίσω να το πράττω και τώρα. Αυτό σε αντίθεση με τους διάφορους υπηρεσιακούς/ές της «κλούβας» που ενώ μπορούσαν να επηρεάσουν θετικά, σιώπησαν. Δεν ισχυρίζομαι ότι έιμαι πάντα σωστή ή ότι γνωρίζω τη μόνη αλήθεια. Όμως, εκφράζοντας μια διαφορετική άποψη μπορεί να προβληματιστούν οι ιθύνοντες και να ξανασκεφτούν κάποια πράματα.
Αυτό διότι έχουμε μπουχτίσει από πειραματισμούς και αλλαγές στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Η καρέκλα των διαφόρων που πέρασαν από τα υψηλά δώματα του υπουργείου Παιδείας ήταν για μερικούς ό,τι πολυτιμότερο. Εξαγγέλονταν διάφορα σχέδια για λόγους εντυπωσιασμού, για να έχουν να γράφουν οι εφημερίδες πρωτοσέλιδα και να «κατσιαρίζουν».
Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένες τέτοιες περιπτώσεις.
Εκδημοκρατικοποίηση της Παιδείας, που έπρεπε να γίνει, ήταν απαράδεκτο να ξυλοφορτώνονται οι μαθητές. Όμως, πιο απαράδεκτο είναι οι μαθητές να σηκώνουν χέρι ή να ρίχνουν καρέκλες στους εκπαιδευτικούς.
Εισήχθηκε το δήθεν πρωτοποριακό πρόγραμμα Ρ.. για τους ατίθασους μαθητές. Όσοι ενοχλούσαν στην τάξη θα μπορούσαν να βγαίνουν στην αυλή ώστε να μην ενοχλούν, αφού υπέγραφαν «συμβόλαιο» με τον καθηγητή ότι θα τους περνούσε στην επόμενη τάξη. Πανεπιστημιακή έρευνα απέδειξε την επικινδυνότητα του προγράμματος, εκτρέφαμε παραβάτες.
Είχαμε το κλασσικό τμήμα, το πρακτικό (θετικών επιστημών) και το οικονομικό τμήμα με συγκεκριμένα μαθήματα στο κάθε τμήμα. Το επίπεδο όλων των τμημάτων πολύ ψηλό, αναγνωριζόταν από τα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Σε μια νύχτα (κυριολεξία) επινοήθηκαν πολλαπλές επιλογές. Εισήχθηκαν 250 επιλογές και εξαγγέλθηκε ότι ο κάθε μαθητής θα μπορούσε να επιλέγει ό,τι ήθελε. Μόνο που δεν προέβλεψαν ότι δεν θα έβγαιναν τα προγράμματα των σχολείων. Αναγκαστικά προσελήφθηκαν στην εκπαίδευση πολλές νέες ειδικότητες και αυξήθηκαν τα μονόωρα μαθήματα.
Σήμερα διαβάζω στις εφημερίδες ότι θα επανέλθει το ολοήμερο σχολείο. Οι παλαιότεροι θυμούνται ότι στα δημοτικά τα παιδιά σχολνούσαν απόγευμα. Στα Λύκεια τα πειράματα (φυσική, χημεία ) γίνονταν απόγευμα. Τα καταργήσαμε και τα παιδιά πηγαίνουν φροντιστήρια τα απογεύματα.
Το ερώτημα είναι γιατί καταργήθηκε.
Ένας υπουργός το κατάργησε και τώρα άλλη το επαναφέρει (κατσιαρίσματα).
Πριν λίγες μέρες το πρόγραμμα του ΡΙΚ «Κύπριοι του Κόσμου» παρουσίασε τον εκπαιδευτικό Σταύρο Λούκα που διάπρεψε στη Σουηδία. Βραβεύθηκε επανηλειμμένα ως ο καλύτερος εκπαιδευτικός της χώρας. Δέχτηκε σε κάποιο στάδιο να λάβει μέρος σε ένα πείραμα όπως το απεκάλεσε. Να πάρει το χειρότερο τμήμα στο πιο υποβαθμισμένο σχολείο της χώρας και να καταγράφονται τα μαθήματα του στις κάμερες. Κάθε βδομάδα η χώρα παρακολουθούσε τα μαθήματα του Σταύρου και την πρόοδο των παιδιών στην τηλεόραση. Ο ίδιος παραδέχτηκε στην παρουσιάστρια ότι όταν μπήκε για πρώτη φορά στην τάξη νόμισε ότι μπήκε σε τρελλοκομείο και τρομοκρατήθηκε. Όμως, επέμενε και στο τέλος του χρόνου οι μαθητές του πήραν τις επτά πρώτες θέσεις στις πανσουηδικές όταν διαγωνίσθηκαν με 7 εκατομμύρια άλλους μαθητές. Πώς τα κατάφερε; Κέρδισε την ψυχή των παιδιών, τους έδειξε αγάπη και ότι νοιαζόταν για αυτά και μπόρεσε και τα επηρέασε («To Sir with love»). Είχα εντοπίσει τον Σταύρο και τον έφερα στην Κύπρο αρκετές φορές για διαλέξεις στα σχολεία.
Με τόσα μονόωρα μαθήματα, που λόγω κάποιων εορτών μπορεί να κάμει μήνα να συναντηθεί ο εκπαιδευτικός με τους μαθητές, πώς μπορεί να επηρεάσει; Πώς μπορεί ένα παιδί να εκμυστηρευτεί το πρόβλημα του σε έναν άγνωστο;
Δεν ενδυναμώνονται οι εκπαιδευτικοί με τα σεμινάρια αλλά με τις πράξεις , με την αναγνώριση και δίκαιη ανταμοιβή την ώρα της κρίσης, με στήριξη από τους ανώτερους την ώρα της δίωξης.
Το πρόβλημα με την εκπαίδευση, σε αντίθεση με μια κακοτεχνία σε μια γέφυρα που θα πέσει, είναι ότι χρειάζονται χρόνια να φανούν τα αποτελέσματα των αλλαγών (καλών ή κακών). Όμως, λύσεις πάντα υπάρχουν.
