Δεδομένου ότι διήλθαμε την «Εποχή με τα Μεταξωτά Βρακιά», που κάθε υπουργός άνευ του ανάλογου επιδέξιου κώλου οπτασιαζόταν στον τομέα του ένα «κέντρο», έναν «κόμβο», μια «γέφυρα», με αποτέλεσμα βδομάδα παρά βδομάδα να γινόμαστε ενεργειακό κέντρο, πολιτιστικό κέντρο, εκπαιδευτικό κέντρο, κέντρο διαστηµικής διπλωματίας, κέντρο αερομεταφορών της Ανατολικής Μεσόγειου (!) και άλλα «κέντρα», «κόμβους» και «γέφυρες» με τα οποία, για χρόνους πολλούς, μάς φλόμωσαν, η πρόσφατη παραδοχή του Γιώργου Παπαναστασίου, υπουργού Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, από το βήμα συνεδρίου για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, πως «η Κύπρος δεν μπορεί να γίνει ενεργειακός κόμβος για την περιοχή, καθώς η Αίγυπτος και το Ισραήλ προηγούνται κατά πολύ σε πόρους φυσικού αερίου και υποδομών», θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και… ρεαλιστική!
Συγχωρέστε μου τη συναισθηματική υπερβολή –και βεβαίως τον σαρκασμό-, οφείλεται στη σπανιότητα τέτοιων στιγμών, βλέπετε το είδος δεν ευδοκιμεί στο… «χρυσοπράσινο φύλλο…» (από αυτό και μόνο, καταλαβαινόμαστε ελπίζω), το «…ριγμένο στο πέλαγος».
Όμως «τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα», για να χρησιμοποιήσω την κλισέ πλέον φράση που μας άφησε προίκα ο Φρανσουά Μιτεράν. Τουτέστιν, τα γεγονότα είναι εκεί, δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, δεν αποκρύπτονται, ούτε ακυρώνονται. Συνεπώς, ναι, είναι σπάνια η αυτονόητη, ρεαλιστική παραδοχή του Γιώργου Παπαναστασίου. Κι ας είχε ξεκινήσει τη θητεία του βαδίζοντας, με τις μύτες των ποδιών έστω, στις πατημασιές των προκατόχων του, που αγνοούσαν (;) επιδεικτικά τα ξεροκέφαλα γεγονότα και την πραγματικότητα, οραματιζόμενοι «κόμβους», «κέντρα» και «υπερδυνάμεις».
Άλλωστε, από τότε που ο Γιώργος Λακκοτρύπης, ως υπουργός Ενέργειας, εξέφραζε στις συνεντεύξεις του τη βεβαιότητα ότι «αρχές του 2015 θα ξεκινήσουμε να πουλάμε το φυσικό μας αέριο», κύλησε πολύ… (οτιδήποτε άλλο, εκτός από αέριο,) στ’ αυλάκι. Και καθόλου τυχαία δεν ρωτούσαμε το Καλοκαίρι του 2020, όταν εγκατέλειπε τον υπουργικό θώκο και αποχωρούσε θριαμβευτικά από την κυβέρνηση: «Μα γιατί φεύγει ο Γιώργος Λακκοτρύπης; Τι πάει να πει, θα ιδιωτεύσει; Τι πάει να πει “δεν υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα”; Γιατί φεύγει τώρα που θα έθρεφε τους καρπούς των κόπων του; Τώρα που βάζουμε θεμέλια να υγροποιήσουμε το αέριο που θα πουλούσαμε το 2015; Πάνω που θα ποντίσουμε καλώδια και αγωγούς και θα φωτίσουμε την Ευρώπη με το φως και την ενέργεια της Μεσογείου; Μπράβο μετριοφροσύνη! Δεν του το ‘χα. Και ποιος θα είναι ο τυχερός που θα δαφνοστεφανωθεί;».
Και ο… «τυχερός» δεν ήταν άλλος από την Νατάσα Πηλείδου. Η οποία, παρόλο που μεσολάβησε ο Φλεβάρης του 2018 κατά τον οποίο οι Ιταλοί, στη θέα των τουρκικών πολεμικών πλοίων, μάζεψαν το γεωτρητικό τους από το οικόπεδο 3 και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια, καθώς και ο Οκτώβρης του 2019 που ο εκπρόσωπος της ΕΝΙ, φέρεται να δήλωσε ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει σε γεώτρηση στην παρουσία πολεμικών πλοίων (τα ξεροκέφαλα γεγονότα, που λέγαμε), δήλωνε – 6 χρόνια μετά το «Αρχές του 2015 θα ξεκινήσουμε να πουλάμε το φυσικό μας αέριο», του Λακκοτρύπη– «Σε 3-4 χρόνια η Κύπρος θα μπορεί να εξάγει φυσικό αέριο». Ίδωμεν!
Θετικό το γεγονός ότι η… «ασυμφωνία χαρακτήρων» που χαρακτήριζε τη σχέση μας με τη Chevron, δεν οδήγησε τελικά σε διαζύγιο και, μόλις την Παρασκευή, το ζευγάρι αποφάσισε να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Πλέον, «εντατικοποιούμαι τις συζητήσεις μας τις επόμενες εβδομάδες στη βάση του συμφωνημένου σχεδίου, για επωφελή εκμετάλλευση των αποθεμάτων του Αφροδίτη», λέει η ανακοίνωση του υπουργείου. Που πάει να πει ότι δεν θα ξεφύγουμε από το νέο χρονοδιάγραμμα που ανακοίνωσε ο υπουργός τον περασμένο μήνα: «Θα πρέπει να δούμε φυσικό αέριο από τον βυθό να βγαίνει στην επιφάνεια γύρω στο 2027 με 2028». Και τότε, δεν αποκλείεται να επισυμβεί το θαύμα, κόντρα στην ξεροκέφαλη πραγματικότητα , να επαληθευτούν τα διθυραμβικά πρωτοσέλιδα του 2018 – «Η Κύπρος τείνει να καταστεί αβύθιστο αεροπλανοφόρο»– και πλέον να μην τείνει απλώς. Μπορεί να μας πήρε κατιτίς παραπάνω μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να γίνουμε «ενεργειακό κέντρο», αλλά δεν πάει να πει ότι θα χάσουμε και τον τίτλο του «αβύθιστου αεροπλανοφόρου». Ήδη «τείνουμε»…
