Ξέρω ότι είναι πιο πιασάρικο και κερδίζει πόντους αναγνωσιμότητας το να γράφεις και να αναφέρεσαι για συμβούλους και συνεργάτες προέδρων και υπουργών ή να ρίχνεις μικρά παιδιά στη βορά του αδηφάγου όχλου των λεγόμενων μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά προτιμώ να ασχοληθώ με τα άλλα τα «μη σοβαρά» τα οποία δεν αρέσκονται τα λεγόμενα ΜΚΔ, αλλά προσωπικά τα θεωρώ πολύ πιο σημαντικά. Και είναι πιο σημαντικά γιατί μας δείχνουν πως κάποιες νοοτροπίες που υφίστανται σ’ αυτό τον τόπο δεν έχουν αλλάξει είτε ο ένοικος του Προεδρικού είναι ρασοφόρος, είτε κεντρώος, δεξιός ή αριστερός ή εάν είναι περισσότερο ή λιγότερο αρεστός στις μάζες των πολιτών.
Νοοτροπίες που αποδεικνύουν ότι απέχουμε πολύ μέχρι να σταματήσουμε να είμαστε ένα τριτοκοσμικό κράτος. Γιατί μπορεί να μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να κυκλοφοράμε με υπερσύγχρονα οχήματα, να κρατάμε συνεχώς ένα κινητό τηλέφωνο και να μην χρειάζεται να πηγαίνουμε στο κέντρο του χωριού για να τηλεφωνήσουμε, ή μπορούμε να γράφουμε κρατώντας ένα ελαφρύ φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή αντί μιας βαρετής Imperial γραφομηχανής, αλλά οι νοοτροπίες ιδιαίτερα στους ασκούντες εξουσία παραμένουν οι ίδιες.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των κυβερνήσεων των τριτοκοσμικών κρατών σχετίζεται με την κρατική τους μηχανή. Οι διάφοροι που ασκούν διακυβέρνηση φροντίζουν να προσλαμβάνουν κατά δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες στο δημόσιο τομέα της χώρας τους ως ένα μέτρο «εξαγοράς» τη συμπάθειας ή στήριξης των πολιτών. Δεν είναι τυχαίο που σε όλες τις τριτοκοσμικές χώρες υπάρχει μια τεράστια κρατική μηχανή η οποία λειτουργεί σε βάρος των υπολοίπων. Μια κρατική μηχανή η οποία μετατρέπεται σε προνομιούχα τάξη.
Κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία του τόπου μας θα δούμε πολλά παραδείγματα ανάλογης συμπεριφοράς από τον Μακάριο στα πρώτα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι παλαιότεροι θυμούνται τι είχε γίνει την δεκαετία του ’80 στη δημόσια υπηρεσία. Δεν ξέρω εάν υπάρχουν ακόμα στη δημόσια υπηρεσία άτομα που είχαν εισέλθει εκείνη την περίοδο. Αλλά και οι άλλες κυβερνήσεις δεν ακολούθησαν διαφορετική οδό. Κάθε φορά που υπήρχε πίεση μέσα στην κοινωνία αίφνης άνοιγαν θέσεις εργασίας στο δημόσιο, αποφασίζονταν αυξήσεις για τον δημόσιο τομέα…
Είμαστε στο 2023. Δεν είμαστε ούτε στο ’63, ούτε στο ’83. Είμαστε σε μια εντελώς διαφορετική εποχή. Ή μήπως τελικά δεν είμαστε; Μήπως τελικά έχουμε μια ακόμα κυβέρνηση όπως τις άλλες και μήπως τελικά τίποτε δεν άλλαξε;
Όπως μεταφέρουν οι έγκριτοι συνάδελφοι του οικονομικού ρεπορτάζ η κυβέρνηση ενώ αρχικά είχε στείλει ένα προϋπολογισμό με μόνο 52 πρόσθετες μόνιμες θέσεις (αριθμός λογικός για να ζητηθεί από την όποια κυβέρνηση σε οποιοδήποτε κράτος) αίφνης άλλαξε ρότα και πήρε απόφαση για δημιουργία 680 συνολικά νέων πρόσθετων μόνιμων θέσεων εργασίας! Πριν ακόμα συμπληρώσει τον πρώτο της χρόνο η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη έρχεται να αντιγράψει, αρνητικές αντιλήψεις και νοοτροπίες μιας άλλης εποχής. Νοοτροπίες που μπορεί να δικαιολογούνταν κάποτε γιατί η Κύπρος ήταν μια τριτοκοσμική χώρα και σήμερα υποτίθεται έχει αλλάξει προς το καλύτερο.
Από αυτές τις 680 νέες θέσεις οι 604 αφορούν θέσεις εκπαιδευτικών. Δεν μιλάμε για πλήρωση θέσεων που έχουν αδειάσει λόγω αφυπηρετήσεων. Μιλάμε για 604 νέες μόνιμες θέσεις. Δεν μιλάμε για τη Γερμανία, τη Γαλλία ή κάποια άλλη χώρα πολλών εκατομμυρίων κατοίκων και μαθητών. Μιλάμε για την Κύπρο με ένα πληθυσμό που είναι/δεν είναι ένα εκατομμύριο. Με αυτό που ζητά η κυβέρνηση με την απόφαση του υπουργικού συμβουλίου είναι να διερωτάται κανείς εάν μέχρι σήμερα είχαμε εκπαιδευτικούς στα σχολεία ή ήταν άδεια! Γιατί μόνο σε άδεια σχολεία γεμάτα μαθητές μπορεί να χωρέσουν 604 νέοι εκπαιδευτικοί. Αυτές οι επιπρόσθετες θέσεις θα στοιχήσουν το 2024 €1,97 εκατομμύρια και σίγουρα τα επόμενα χρόνια περισσότερα αφού μιλάμε για τον δημόσιο τομέα όπου οι αυξήσεις/προσαυξήσεις τρέχουν κανονικά ανεξαρτήτως της οικονομικής κατάστασης του τόπου. Σημειώνεται ακόμα πως το κρατικό μισθολόγιο του 2024 θα αγγίξει τα €3,7 δισεκατομμύρια!
Μπορεί να έχουμε αλλάξει αιώνα, να πέρασαν δεκαετίες, να αλλάξαμε τρόπο ζωή, νόμισμα… ένα πράγμα παραμένει αναλλοίωτο από της ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η τριτοκοσμική νοοτροπία. Η οποία φαίνεται είναι η βολική λύση των εκάστοτε κυβερνώντων που θέλουν να «εξαγοράσουν τον μπελά των αναταράξεων» φορτώνοντας το κόστος σ’ όλους τους υπόλοιπους, που δεν ήταν έξυπνοι να αναζητήσουν μια θέση στο δημόσιο.
