Εδώ και μήνες ακούσαμε δεκάδες ονόματα να παρελαύνουν ως εκλεκτοί των κομμάτων για να αναλάβουν τις πόλεις μας. Να τις συντηρήσουν, να τις αναμορφώσουν, να μας λύσουν το κυκλοφοριακό, να εμπλουτίσουν το πράσινο, να στεγάσουν τους άστεγους, να στερεώσουν τα μπαλκόνια πριν πλακώσουν κανένα περαστικό ή πάρουν μαζί τους κάποιον που βγήκε να καπνίσει ή απλά να ρεμβάσει τη τσιμεντένια θέα… Γενικά ακούμε ονόματα κι όχι οράματα, όχι πρόγραμμα για το τι θέλουν να προσφέρουν. Ονόματα με κύριο «προσόν» την κομματική ταυτότητα και ποιος από όλους αυτούς θα είναι αρεστός σε άλλα κόμματα ώστε να ενισχύσουν την επιλογή και να καλυφτεί η φυλλοροή των κομμάτων. Η οποία είναι πλέον σαν τον γυμνό βασιλιά. Ακόμα και τα μικρά παιδιά την βλέπουν.
Σε όλο αυτό το πανηγύρι της επιλογής των εκλεκτών, μπορεί κάποιος να αναγνώσει ένα αδιανόητο ερασιτεχνισμό. Ακόμα και οι έφηβοι όταν φλερτάρουν, πριν να έχουν κάποια βάσιμη υποψία πως δεν θα φάνε χυλόπιτα, δεν δημοσιοποιούν την επιθυμία τους. Τα κόμματα ρίχνουν ένα όνομα και μετά μοιράζονται με όλους εμάς την χυλόπιτα. Κι ύστερα πάνε σε άλλη επιλογή -την οποία επίσης δημοσιοποιούν- κι ύστερα σε άλλη και άλλη. Από τον αριστερό χώρο, για την πρωτεύουσα, ακούσαμε τα ονόματα των Γιάννη Τουμαζή, Μαρίνου Κλεάνθους, Αχιλλέα Δημητριάδη, Αλεξάνδρας Ατταλίδου, Ειρήνης Χαραλαμπίδου, Άριστου Δαμιανού, Άδωνι Γιάγκου και η μεγάλη πορεία συνεχίζεται αποδεικνύοντας μία επαναλαμβανόμενη αστοχία. Δεν θα μπορούσαν οι διεργασίες να γίνονται με κάποια διακριτικότητα και έπειτα να γίνεται η διαρροή του ονόματος η οποία στα μάτια των πολιτών, όταν με το καλό τελεσφορήσει, θα μοιάζει ως η έσχατη λύση της απελπισίας;
Στη δεξιά πλευρά, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Εκεί μοιάζει να υπάρχει συνωστισμός φιλόδοξων υποψηφίων οι οποίοι αναμένουν το χρίσμα. Δεν φτάνουν όμως τα κομματικά διαπιστευτήρια, τα οποία είναι δεδομένα. Ο υποψήφιος πρέπει να είναι αρεστός και στα λεγόμενα κόμματα του κεντρώου χώρου, ώστε να προσφέρουν τα δεκανίκια τους (για αυτό εξάλλου υπάρχουν). Για τη Λευκωσία, όπου πάντα υπάρχει η θεωρία πως τα τζάκια αποφασίζουν, ο ΔΗΣΥ έβγαλε από την εφεδρεία ως άσσο στο μανίκι το Νίκο Τορναρίτη. Και μόνο που δεν ακούστηκε αλληλούια. Όπως τον Αλχημιστή του Κοέλο που ανακάλυψε πως αυτό που έψαχνε ήταν κάτω από το δέντρο όπου ξεκουραζόταν και δεν χρειαζόταν να ταξιδέψει μακριά.
Οι δημότες πάντως είτε εντυπωσιάστηκαν είτε θα πεισθούν να εντυπωσιαστούν αναρωτιούνται γιατί πρέπει να χρησιμοποιούνται ως άλλοθι δημοκρατικότητας. Ας διορίζουν τα κόμματα όποιους θέλουν κι ας μας αφήσουν ήσυχους.
