Ξέρω, την ώρα που όλοι πανηγυρίζουν ή δημιουργείται ένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ μίας απόφασης, και αγκαλιάζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή η αντίθεση άποψη. Η απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει με δύο ακόμα «σκληρά» μέτρα για πάταξη της βίας στα γήπεδα έγινε δεκτή με χειροκρότημα, αγκαλιάστηκε με πηχυαίους τίτλους, ενώ το νομοσχέδιο που είχε μια εβδομάδα προηγουμένως σταλεί από την ίδια κυβέρνηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Όπως απαρατήρητες φαίνεται να έχουν περάσει κάποιες από τις προθέσεις των κυβερνώντων προκειμένου να πατάξουν τη βία στα γήπεδα.

Πέρασαν ήδη μερικά 24ωρα από την ανακοίνωση της Παρασκευής, γεγονός που μας επιτρέπει να δούμε το όλο ζήτημα από κάποια απόσταση και νηφάλια. Ο χουλιγκανισμός και οι συγκρούσεις εντός και εκτός γηπέδου έχει να κάνει, σε μεγάλο βαθμό, από την τάση εκδίκησης που έχουν μέσα τους οι αντίπαλες ομάδες οπαδών. Τάση εκδίκησης η οποία ξεκινά από την άρνηση αποδοχής της αντίθετης άποψης ή από του «να μην γίνει το δικό μου».  Λυπάμαι να παρατηρήσω πως ο τρόπος που αντέδρασε η κυβέρνηση, εις απάντηση των αποφάσεων της ΚΟΠ, κινείται σε πνεύμα «οργανωμένων οπαδών». Έδειξε η κυβέρνηση πως: α) δεν αποδεχόταν τις αποφάσεις της ΚΟΠ, και β) επειδή – προφανώς – δεν ικανοποιήθηκαν αυτά που η ίδια ήθελε ήρθε αμέσως μετά ανακοινώσει ότι στέλνει άρον-άρον νομοσχέδιο στη Βουλή με συγκεκριμένα μέτρα.

 Στο αναθεωρημένο νομοσχέδιο που αποφάσισε να στείλει η κυβέρνηση προβλέπεται: 1. Το Υπουργικό Συμβούλιο να έχει την εξουσία να αποφασίζει για λόγους δημοσίας τάξεως και ασφάλειας τη διεξαγωγή αγώνων χωρίς την παρουσία φιλάθλων, και 2. Να μην επιτρέπεται η λειτουργία οποιουδήποτε συνδέσμου φιλάθλων χωρίς την ευθύνη και εποπτεία αθλητικού σωματείου. Όσον αφορά το δεύτερο, τη λειτουργία των συνδέσμων φιλάθλων θα ενώσω κα το δικό μου χειροκρότημα μαζί των υπολοίπων γιατί κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι κάτι που, από αυτή την στήλη, είχα αρκετές φορές – με αφορμή το θέμα χουλιγκανισμός – αναφέρει ως ένα μέτρο που θα συμβάλει στη μείωση των φαινομένων βίας στο ποδόσφαιρο.

 Έρχομαι τώρα στο πρώτο, και το πλέον επίμαχο, σημείο που αποσκοπεί στο να αποκτήσει εξουσίας το Υπουργικό Συμβούλιο (βλέπε Πρόεδρος της Δημοκρατίας) το δικαίωμα να αποφασίζει να κλείνει γήπεδα για λόγους δημοσίας τάξεως και ασφάλειας. Και πότε όμως προκύπτουν  λόγοι δημοσίας τάξεως και ασφάλειας; Ποιος είναι αυτός που θα αποφαίνεται ότι υφίστανται λόγοι δημοσίας τάξεως και ασφάλειας;

Η επίκληση λόγων δημοσίας τάξεως και ασφάλειας είναι κάτι που σηκώνει πολλές συζητήσεις. Πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη εξουσία η οποία δεν μπορεί να εκχωρηθεί με μία μονοκονδυλιά σε μια κυβέρνηση ή έναν πρόεδρο. Εδώ να μου επιτραπεί να παραπέμψω στις μόλις πρόσφατες αντιδράσεις που αφορούσαν τις παρακολουθήσεις, όπου και εκεί έμπαιναν κάτω από την ομπρέλα «λόγοι δημόσιας τάξης και ασφάλειας».

Υπάρχουν σωρεία άλλων μέτρων τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν  και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το φαινόμενο της βίας στα γήπεδα. Δεν χρειάζεται σε καμία περίπτωση να δοθούν υπερβολικές εξουσίες σε ένα συλλογικό όργανο ή ένα άτομο. Θα είναι τεράστιο λάθος να εγκριθεί ένα νομοσχέδιο που θα δίνει τέτοιες εξουσίες είτε τον ΠτΔ είτε στο υπουργικό του συμβούλιο.

Γι’ αυτό και η Βουλή θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική όταν θα αποφασίζει γι’ αυτό το θέμα. Δεν θα πρέπει να παρασυρθεί από το κλίμα που δημιουργείται μέσω των σελίδων της λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης. Αντίθετα θα πρέπει να λειτουργήσει συλλογικά και ενδεχομένως και ομόφωνα προκειμένου να αποτρέψει το ενδεχόμενο να πάρει στα χέρια της μια κυβέρνηση τέτοιες ισχυρές εξουσίες τις οποίες ούτε η ίδια η Βουλή δεν θα είναι εύκολο να ανατρέψει στη συνέχεια.

Το ΑΚΕΛ, με την προσέγγιση του οποίου στο συγκεκριμένο θέμα συμφωνώ απολύτως, υπέδειξε με αφορμή την πρόθεση των κυβερνώντων πως είναι «παράλογο και αντιδημοκρατική λογική να τιμωρηθούν όλοι οι φίλαθλοι της χώρας». Όπως και ότι η βία στους αθλητικούς χώρους δεν αντιμετωπίζεται με πολιτικές καταστολής. Είναι, λοιπόν, σημαντικό και τα άλλα κόμματα να συμπλεύσουν με το ΑΚΕΛ και να σταθούν απέναντι σε «επικίνδυνους νόμους».