Μπήκαμε στο δεύτερο μήνα του νέου χρόνου (που δεν είναι πια τόσο νέος) και όπως είχαμε προετοιμαστεί, θέλουμε να κρατήσουμε όσο κι όπως μπορούμε τις ελπίδες για λύση του Κυπριακού. Η προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ κα Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ προσπάθησε να ενθαρρύνει τη διαδικασία με κάποιες πρώτες βοήθειες και τεχνητή αναπνοή κι αναχώρησε αναζητώντας πρόσθετα βότανα και εργαλεία στις πρωτεύουσες των εγγυητριών δυνάμεων και τις Βρυξέλες.
Θα μας έρθει με το καλό τον Μάρτη και να θυμάται πως πρέπει τότε να δει κι άλλους πολλούς από αυτούς που συναποτελούν την κοινωνία των πολιτών. Και να το ξέρει πως κάποιοι από τους γραφειοκράτες τής εδώ αντιπροσωπείας του διεθνούς οργανισμού διαλέγουν ποιους πολίτες (της κοινωνίας) πρέπει να δει και να ακούσει αποκλείοντας άλλους. Όποιοι αισθάνονται πως έχουν κάτι να της πουν, ας απευθυνθούν πολύ πιο πιεστικά σε αυτούς που λειτουργούν επιλεκτικά και με σκοπιμότητα. Και η ίδια θα πρέπει να κατανοεί πως θα βρεθεί κι αυτή εκτεθειμένη αν αυτή η μεθόδευση συνεχιστεί και την επόμενη φορά… Με το που έφυγε η Απεσταλμένη, μείναμε ξανά μόνοι…
Ή, μήπως, όχι; Μόνοι με την επικαιρότητά μας η οποία ομολογουμενως δεν είναι χωρίς ενδιαφέρον. Πρώτα ήταν η άφιξη της Aγίας Ζώνης που, κατά την Αγιορείτικη παράδοση, θεωρείται πως ανήκει στην Παναγία. Θα αποφύγω σχόλια που μπορεί να στενοχωρήσουν ή και (λανθασμένα) θεωρηθούν πως προσβάλλουν το θρησκευτικό συναίσθημα οποιουδήποτε. Την ίδια ώρα έχει σημασία να μην προσβάλλεται και το δικό μας θρησκευτικό συναίσθημα. Η υποδοχή της Αγίας Ζώνης (με ή χωρίς αμφιβολίες για την κυριότητά της – «πίστευε και μη ερεύνα») με τιμές αρχηγού κράτους και με απόσπασμα της στρατονομίας να απονέμει τιμές, προσβάλλει τουλάχιστον μερικών από εμάς το θρησκευτικό συναίσθημα. Η Κυβέρνηση πάντως εκπροσωπήθηκε στην υποδοχή και η Κυβέρνηση με τον υπουργό Δικαιοσύνης που χαρακτήρισε ως «ιστορική τη μέρα και πως η παρουσία του ιερού κειμηλίου αποτελεί στήριξη των προσπαθειών μας για την απελευθέρωση της ημικατεχόμενης πατρίδας μας». Δεν ξέρουμε πώς το εννοεί… Ήταν και σε άλλες δηλώσεις διάχυτη η σύνδεση με τα πενήντα χρόνια της εισβολής – μένουν σχεδόν έντεκα μήνες για αυτή τη συμβολική χρονιά. Είναι, άραγε, η βοήθεια της Αγίας Ζώνης η τελευταία μας ελπίδα για μια σωστή λύση; Και γιατί δεν την πήγαν και στην Ουκρανία; Ποια από τις δυο χωριστές Εκκλησίες θα διεκδικούσε τη βοήθειά της;
Είναι, όμως, και η εμπορευματοποίηση ενός, κατά τα άλλα, θρησκευτικού κειμηλίου. Ήταν, λέει, μεγαλύτερη η Αγία Ζώνη αλλά τεμαχίστηκε στα τρία, γιατί άραγε; Δεν γνωρίζουμε ποιος χρηματοδότησε την ιδιωτική πτήση – δεν θα ήταν πιο λογικό να δοθεί η δαπάνη σε αναξιοπαθούντες; Πάντως ο Αρχιεπίσκοπος, όπως και ο προκάτοχός του, έχει διαχρονικά καλύψει το θέμα ευρύτερα, αναφερόμενος και σε παντόφλες και τεμάχια από οστά αγίων, κι είχε σωστή προσέγγγιση. Δεν είναι καινούργιος αυτός ο προβληματισμός και ουδόλως βοηθούν οι πληροφορίες περί διακίνησης της Αγίας Ζώνης μόνο σε ορισμένες μητροπολιτικές περιφέρειες…
Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, αναμένεται η έκδοση στην Κυπριακή Δημοκρατία του Ακάν Κιουρσιάτ προκειμένου να προσαχθεί σε δίκη για την εμπλοκή τους στην (παράνομη) πώληση ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα. Το θέμα έχει θορυβήσει όσους πολλούς ασχολούνται με αυτή την παράνομη και λίαν κερδοφόρα δραστηριότητα στα κατεχόμενα. Είναι γιαυτό που έχουν ανησυχήσει πολλοί και μάλιστα σε όλο το πολιτικό φάσμα. Όλοι όσοι θέλησαν να βάλουν το δάκτυλο στο μέλι της διαρκούσας κατοχής, κλοπής και κλεπταποδοχής. Όλοι αυτοί ζητούν τη συνδρομή της Άγκυρας για ενίσχυση των πόρων της πονηρής εκείνης επιτροπής ώστε να μειωθούν όλο και περισσότερο οι Ελληνοκύπριοι ιδιοκτήτες που εν πολλοίς έμειναν χωρίς τη στήριξη του κράτους. Ταυτόχρονα όμως έχει επιτευχθεί (ώ του θαύματος!) επαναπροσέγγιση και με κάποιους ενόχους στην «απεδώ» μεριά. Η έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης, ακόμα κι αν δεν είναι δυνατόν να άρει το πενηντάχρονο έγκλημα, εντούτοις αποτελεί μια από τις τελευταίες (ή, μήπως, την τελευταία) ευκαιρία, μετά από αδράνεια πολλών χρόνων) για αποτροπή του συνολικού ξεπουλήματος που θα προδικάσει τη μορφή της λύσης… Ας μην υποστηριχτεί ξανά η ανάγκη «διατήρησης του καλού κλίματος» και η αποφυγή εμποδίων στην «ειρηνευτική διαδικασία». Αντίθετα, είναι η προσπάθεια αντιμετώπισης αυτού του σοβαρού θέματος που θα βελτιώσει το κλίμα και την εμπιστοσύνη των θυμάτων του εγκλήματος στη διαδικασία που προσδοκούμε να ξεκινήσει πάλι.
Την ίδια ώρα, η κατοχική γραμμή δεν μας εμποδίζει να ακούσουμε τον θρήνο των οικογενειών των Τουρκοκυπρίων μαθητών – πετοσφαιριστών από την Αμμόχωστο που χάθηκαν ένα χρόνο πριν, μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους – τραγικά άβολος αυτός ο ασαφής απολογισμός – σε Τουρκία και Συρία, στις 6 του Φλεβάρη τα χαράματα… Η δίκη για τα αίτια και τους αίτιους που βρίσκεται σε εξέλιξη απαλύνει προς στιγμή τον πόνο των ανθρώπων κι ας ξέρουν πόσο δύσκολη είναι μια νομική διεκδίκηση σε ένα καθεστώς αντιδημοκρατικό με μεγάλο δικό του μερίδιο ευθύνης για τη χάρτινη οικοδομική «ανάπτυξη»…
