Τους συνάντησα και πριν 20 χρόνια – όχι βέβαια τα ίδια άτομα, αλλά οπαδούς στην ίδια κερκίδα, σε μια άλλη στιγμή έξαρσης της γηπεδικής βίας, όταν η ΑΕΛ ήταν και πάλι στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου.
Με τους οπαδούς της, να αποκλείονται – όπως τώρα – από κάθε συζήτηση που τους αφορά! Όπως έγραψα και τότε, δεν πήγα στη Λεμεσό για να τους δικάσω, αλλά για να τους καταλάβω.
Μου συμπεριφέρθηκαν με σεβασμό, γιατί ένιωσαν από την αρχή, ότι τους σεβάστηκα. Ότι τους αναγνώρισα σαν ανθρώπινες υπάρξεις. Ήξεραν ότι δεν ήμουν δικός τους, αλλά μου είπαν ό,τι σκέφτονται και ό,τι νιώθουν.
Ίσως γιατί δεν τους έκρινα αφ’ υψηλού κι από μακριά. Ίσως γιατί δεν τους περιφρόνησα, όπως κάνουν άλλοι. Αυτοί που δακτυλοδείχνονται ως σκληροί ταραξίες των γηπέδων, έχουν αναπτύξει μια κλειστοφοβική ψυχολογία θυμάτων, που συμβάλλει στη διαιώνιση του φαύλου κύκλου της βίας.
Οι πολύξεροι ειδήμονες, κουνούν περιφρονητικά το κεφάλι και αναφέρονται σε «προβληματικά» άτομα που δεν αξίζει να τους δίνει κανείς σημασία. Όμως η απαξίωση και η αλαζονεία, δεν είναι η απάντηση στη βία. Αντίθετα πυροδοτεί τις ανθρώπινες βόμβες και συμμετέχει ενεργά στην καταστροφή.
