Διάβασα με πολλή προσοχή την χθεσινή ομιλίας της Αννίτας Δημητρίου στο Πολιτικό Γραφείο του ΔΗΣΥ. Μια ομιλία σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή για το κόμμα της. Το οποίο σείεται συθέμελα από τις συγκρούσεις (η χθεσινή αποτυχία του Πελεκάνου είναι ένα δείγμα) στο προσκήνιο και πολύ περισσότερο στο παρασκήνιο, ως απότοκο της παταγώδους αποτυχίας του κόμματος στις προεδρικές εκλογές και τις αλυσιδωτές εξελίξεις που η ήττα προκάλεσε.
Προσπάθησα απεγνωσμένα να εντοπίσω κάποια διαφορά από τις ομιλίες τις οποίες επί δεκαετίες παρακολουθώ από τους προκατόχους της, όντας αυτή τη φορά, προερχόμενη από μια νέα πολιτικό.
Η ίδια παρωχημένη επιχειρηματολογία. Η ίδια προσπάθεια με ατάκες να προκαλέσει θετικό κλίμα. Η ίδια μηδενική αυτοκριτική (κομματική, όχι προσωπική) η οποία να μπορεί να κλείσει πληγές ώστε να ελπίζει ότι μπορεί να γυρίσει σελίδα. Αν δεν υπήρχε εικόνα, θα μπορούσα να στοιχηματίσω ότι άκουγα τους προκατόχους της. Και με αιχμή του δόρατος τι; Την ανάγκη ο ΔΗΣΥ να παραμείνει πρώτο κόμμα ή να μην βρεθεί στη δεύτερη θέση ορθότερα. Ένας στόχος, που στην πάροδο των χρόνων, έχει καταστεί μόνιμος εφιάλτης του Συναγερμού.
Ο τρόμος της δεύτερης θέσης λειτουργεί τόσο πιεστικά στις εκάστοτε ηγεσίες, ώστε να χάνουν την πραγματική ουσία: Την ύπαρξη ενός κόμματος πραγματικά πρωτοπόρου σε ιδέες, προτάσεις και αξίες. Σκεπάζουν μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση όλες τις πληγές, όλο τον συνεχιζόμενο κατήφορο, κάτω από την πρωτιά! Κατ’ αυτό τον επιφανειακό τρόπο πολιτικής συμπεριφοράς, όμως, οι πληγές παραμένουν ανοικτές και αιμάσσουσες. Και οδηγούν σε μεγαλύτερες απώλειες την επόμενη φορά…
Χθες, η Αννίτα, εκτός από την επίκληση της Ιστορίας του κόμματος, έκανε λόγο για την υπευθυνότητα και την αξιοπιστία που αναμένει ο κόσμος από τον ΔΗΣΥ. Λες και ο λαός έπαθε αμνησία. Και ξέχασε τι προκάλεσε η «υπευθυνότητα» και η «αξιοπιστία» της κυβέρνησης του κόμματος της. Με κορυφαίο παράσημο τον διεθνή διασυρμό της πατρίδας μας.
Μίλησε για τις αγωνίες και τις ανάγκες των πολιτών, που γνωρίζουν –όπως είπε- καλύτερα από τον καθένα. Μίλησε για την ακρίβεια, την οικονομία, το μεταναστευτικό κ.α. Λες και η κοινωνία έχει ξεχάσει ότι μόλις ένα χρόνο έχει που το κόμμα της αποχώρησε από μια δεκαετή διακυβέρνηση. Λες και ξέχασε αν και πόσο σε αυτή τη δεκαετία η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ γνοιάστηκε για τις πραγματικές ανάγκες της μεσαίας τάξης και των χιλιάδων που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.
Στο τέλος, πρόταξε αυτό που προαναφέραμε. Την ανάγκη ο ΔΗΣΥ να παραμείνει πρώτο κόμμα. Άντε και παρέμεινε πρώτο κόμμα Αννίτα μας. Πόση σημασία θα έχει αν θα συνοδευτεί από νέα μεγάλη απώλεια ψηφοφόρων; Της υπενθυμίζουμε, επειδή μπορεί να μην έχει χρόνο να μελετήσει το αρχείο της Πινδάρου, ότι στις δύο τελευταίες βουλευτικές εκλογές, ο ΔΗΣΥ απώλεσε 40.000 ψηφοφόρους!
Της υπενθυμίζουμε ότι το 2021, ο ΔΗΣΥ κατρακύλησε στο 27,77%, που είναι ιστορικά, το χαμηλότερο ποσοστό το οποίο πήρε ο ΔΗΣΥ από της ιδρύσεώς του το 1976, όταν διεκδίκησε για πρώτη φορά εκλογές. Της υπενθυμίζουμε, ότι τη νύκτα των εκλογών του 2021, ο προκάτοχός της, στην πρωτιά είχε σταθεί. Εθελοτυφλώντας μπροστά στην κατολίσθηση των ποσοστών του κόμματος. Δύο χρόνια μετά πήρε την απάντηση του κόσμου στις προεδρικές εκλογές…
Μετά από δέκα χρόνια διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη, με ό,τι έχει αφήσει πίσω του, είναι ουτοπία να πιστεύει κάποιος ότι η παρουσία και μόνο μιας νέας πολιτικού, μπορεί να διαγράψει το παρελθόν. Ο διασυρμός της Κύπρου, η εμπέδωση του πλουτισμού ημετέρων, η αναξιοκρατία, οι «δεσμεύσεις» που έγιναν ανέκδοτο, ο εμπαιγμός του λαού με τον Συνεργατισμό, που τον διαβεβαίωναν ότι είναι ισχυρός και μόλις επανεκλέγηκαν στην εξουσία τον μετέτρεψαν σε ερείπια και ένα σωρό άλλα δεν διαγράφονται με εύηχες ατάκες και αόριστες υποσχέσεις.
Ούτε και η διατήρηση της πρωτιάς αποτελεί σωτηρία. Μόνο σαν σανίδα η οποία προσφέρει στιγμιαία επιβίωση μπορεί να λειτουργήσει. Για την πραγματική σωτηρία, απαιτούνται ριζικές αλλαγές εκ βάθρων. Απαιτείται διαρκής και πολύχρονη ορθολογική πολιτική συμπεριφορά. Ιεραρχώντας στην κορυφή μιας επίμονης προσπάθειας, τις πραγματικές ανάγκες των αδύναμων τάξεων του λαού. Με έργα. Απαιτείται μεν, μια τολμηρή πολιτική με στόχο τη λύση του Κυπριακού αλλά χωρίς να παραπέμπει στην αποδοχή της όποιας λύσης. Απαιτείται η στόχευση σε αξίες, που χάθηκαν στο δρόμο, όταν τα φώτα της πρωτιάς στράβωσαν τους ηγέτες και χάθηκαν από την πραγματική λεωφόρο του φωτός, που έπρεπε να ακολουθούσαν.
Οι μαύρες σελίδες στο βιβλίο της Πινδάρου είναι πλέον πάρα πολλές. Θες πραγματικά να τις διαγράψεις Αννίτα; Τότε περιθωριοποίησε εκείνον που ευθύνεται για τον διασυρμό της Κύπρου. Τολμάς; Αυτό, ναι, θα ήταν πειστικό ότι το κόμμα σου αλλάζει. Διαφορετικά, απλώς, θα συνεχίσει την πορεία της συνεχούς απώλειας δύναμης. Κάποια στιγμή, αναπόφευκτα θα έρθει και η δεύτερη θέση…
ΥΓ 1: ΤΟ ΦΙΑΣΚΟ ΜΕ ΚΑΡΟΥΛΛΑ: Η περίπτωση Κάρουλλα χθες, είναι χαρακτηριστικό δείγμα ερασιτεχνισμού της Αννίτας. Δεν βγαίνει ο/η πρόεδρος να προτείνει κάποιον για μια θέση (υποψήφιος δήμαρχος Λάρνακας) αν δεν έχει εξασφαλίσει τη συγκατάθεσή του. Διαφορετικά, ακολουθεί στραπάτσο. Όπως και έγινε με το ηχηρό «όχι» του Κάρουλλα! Όταν, μάλιστα, ο ίδιος λέει ότι μέχρι και μια ώρα πριν την «εξαγγελία» της Αννίτας είχε απαντήσει αρνητικά. Παιδική χαρά θυμίζει…
ΥΓ 2: ΜΗΝΥΜΑ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ: Όταν ο αντιπρόεδρος ενός κόμματος δεν καταφέρνει να εξασφαλίσει θέση στο ευρωψηφοδέλτιο, τότε η ηγεσία πρέπει να αντιληφθεί ότι έχει μεγάλο πρόβλημα. Ιδίως επειδή η χθεσινή ψηφοφορία έγινε μεταξύ των ελών του Πολιτικού Γραφείου. Σε επίπεδο στελεχών δηλαδή. Ο Μάριος Πελεκάνος εξελέγη μόλις πριν 10 μήνες αντιπρόεδρος με 9.455 ψήφους και ποσοστό 57,4%. Μεταξύ λίγων μελών του Π.Γ., όμως, έμεινε εκτός. Τον πέρασε ο Χρίστος Αγγελίδης που δεν έχει έντονη κομματική ανάμειξη σε επίπεδο στελεχών! Κάποιοι άλλοι κάνουν κουμάντο εκεί, όχι η Αννίτα…
