Οι απόψεις που διατυπώνονται από πολλές πλευρές για τον φτωχό απολογισμό του Νίκου Χριστοδουλίδη στο πρώτο έτος της Προεδρίας του δεν είναι άδικες. Θα είναι λάθος όμως οι κριτικές αυτές να περιοριστούν στον γνώριμο και απεχθή στροβιλισμό μιας πολιτικής αντιπαράθεσης γηπεδικού, συνήθως, χαρακτήρα.
Το ζητούμενο είναι να στοχαστεί ο ίδιος τα ως τώρα βήματα και έργα του. Όχι βέβαια με τους κόλακες που πάντα πάνε πακέτο με τα πρόσωπα σε υψηλά αξιώματα, αλλά με τον εαυτό του πρώτα, και με έναν-δύο ανθρώπους. Κατά προτίμηση, έξω από τον κύκλο του.
Δεν είναι μόνο επικοινωνιακό το πρόβλημα του Προέδρου. Ένα θετικό έργο επικοινωνείται από μόνο του, ακόμα και αν έχεις το καλύτερο επιτελείο δίπλα σου, που νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι. Το πρόβλημά του είναι ότι δεν έχει πείσει ότι είναι Πρόεδρος. Και όχι, απλώς ίνφλουένσερ…
Η ωραία περιπέτεια της πολιτικής, αρχίζει και τελειώνει με τα βασικά. Το λέει θαυμάσια εδώ, ως ωραία Τροφή για Σκέψη, ό Ευτύχης Βαρδουλάκης, σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας αλλά και συνιδρυτής της εταιρείας Stratego. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακά στην Πολιτική Επικοινωνία στο City University του Λονδίνου:
«Το βασικό ζητούμενο στην πολιτική δεν αλλάζει. Είναι το αίτημα για καλύτερη ζωή. Αυτό το απλό. Με εξαίρεση κάποιες ειδικές περιστάσεις κατά τις οποίες διακυβεύονται εθνικά ζητήματα ή κυριαρχούν ζητήματα ηθικής τάξεως, το βασικό που ενδιαφέρει τους ανθρώπους είναι το πώς θα γίνει καλύτερη η ζωή τους και πώς θα νιώθουν οι ίδιοι μέρος των αλλαγών που συντελούνται.»
Η αλήθεια είναι ότι, όπως έλεγε ο σπουδαίος Αμερικανός διηγηματογράφος, δημοσιογράφος, ποιητής και βετεράνος του Εμφυλίου Πολέμου της Αμερικής, Ambroce Bierce, η πολιτική είναι ένας αγώνας συμφερόντων μεταμφιεσμένος σε διαγωνισμό αρχών.
Δεν είμαι ο κατάλληλος να περιγράψω το «ιδανικό μοντέλο» ενός καλού πολιτικού. Θυμάμαι όμως πάντα την σπουδαία ρήση του Τόμας Τζεφερσον, 3ου Προέδρου των ΗΠΑ (1801-1809), ότι «όταν ένας άνθρωπος αναλαμβάνει δημόσια ευθύνη, πρέπει να θεωρεί τον εαυτό δημόσια περιουσία». Όχι δημόσιο υπάλληλο…
Σε πείσμα της τοξικής, πολλές φορές, εσωστρέφειάς μας, κραυγαλέο δείγμα της οποίας βιώνουμε τις τελευταίες μέρες:
Γύρω από το πρόσωπο που εκλέξαμε Πρόεδρο, και όχι με την όλο και λιγότερη Κύπρο που μας απομένει (ποσοτικά και ποιοτικά), θα απολαύσουμε σήμερα στην Βουλή, η βασική και πιο σημαντική είδηση εδώ και καιρό είναι ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία, και οι παγκόσμιες επιπτώσεις του.
Γύρω από την αντίδραση των θρησκευτικών κομμάτων στην Ελλάδα για το νομοσχέδιο για την τεκνοθεσία των ομοφυλόφυλων συνανθρώπων μας.
… η βασική και πιο σημαντική είδηση εδώ και καιρό είναι ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία, 719 μέρες σήμερα, και οι παγκόσμιες επιπτώσεις του.
Ιn Memoriam: Δεν ήξερα τον Πέτρο Παπαδόπουλο. Τον γιό του εκδότη του Πολίτη που σκοτώθηκε επισκευάζοντας, αν κατάλαβα καλά, ένα μηχάνημα σε ελαιοτριβείο στη Λεμεσό. Διάβασα όσα έγραψαν και ανάρτησαν συνάδελφοί μου, μαζί με την φωτογραφία του. Στη ματιά μου, όμως, έμεινε το βλέμμα του. Πεντακάθαρο. Με την στάμπα της ελπίδας. Για τα μελλούμενα…
Το ίδιο βλέμμα, αντικρύζω σχεδόν κάθε μέρα στα φωναχτά των ειδήσεων. Εκτός από εκείνα στα ανοικτά πολεμικά μέτωπα, εδώ στην Ελλάδα χάνονται σχεδόν κάθε μέρα νέοι άνθρωποι στην τρέλα της ασφάλτου. Την επομένη, αναρτώνται οι φωτογραφίες τους, πάνω από τις οποίες κρεμάω τα δάκρυά μου. Κι ένα παράπονο θυμωμένο: δεν γίνεται Θεέ μου να κόβεις έτσι τις ζωές των ανθρώπων επάνω στον ενθουσιασμό τους για τη ζωή. Σκέψου το…
