Mια βδομάδα μένει για τη δεύτερη κάθοδο της Προσωπικής Απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. 

Βάζουμε όλοι τα καλά μας να την υποδεχτούμε κι ας μην γνωρίζουμε αν θα τη συναντήσουμε, ικανοποιώντας και τη δική της επιθυμία να ακούσει την κοινωνία των πολιτών. Δεν αναφερόμαστε σε όσους με όσους με κάποια κομματική ιδιότητα μπορεί και να βρεθούν σε κάποια δεξίωση – «καλωσορίσατε, σας αρέσει το νησί μας;». Oύτε βέβαια σε όσους έχουν επιλεγεί σαν κατάλληλοι να συμβάλουν στην ενημέρωση της κας Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ.

Η ίδια επανέλαβε με πρόσφατη δήλωσή της πως «ο στόχος ήταν να κάνω την πρώτη επαφή με τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους ηγέτες και να ακούσω φορείς της κοινωνίας των πολιτών, πρώην διαπραγματευτές, εκπροσώπους της διεθνούς κοινότητας, νέους, ακαδημαϊκούς και άλλους εμπειρογνώμονες». Λέτε σ΄αυτούς να χωράνε επιστημονικοί, πολιτιστικοί και περιβαλλοντικοί φορείς αλλά και προσφυγικά σωματεία; Είναι κι εκείνοι οι Κύπριοι που υπέγραψαν την πρώτη στην ιστορία κοινή διακήρυξη ενάντια στον διαχωρισμό. Δεν πρέπει να  είναι και οι κάτοικοι του Κορμακίτη κι οι φρουροί της Καρπασίας;

Kι οι δάσκαλοι στα σχολεία του Ριζοκαρπάσου που «υποδέχτηκαν» προ ημερών μια έφοδο από ανθρώπους του ψευδοκράτους για έλεγχο, φοβούμενο μήπως τα βιβλία των παιδιών μπορούν να τα μετατρέψουν σε μια «Χαμάς»… Πάντως το είπε και ουσιαστικά δεσμεύτηκε: «Οι διαφορετικές οπτικές γωνίες εμπλούτισαν την κατανόησή μου για την πολυπλοκότητα της κατάστασης και υπάρχουν πολλές κριτικές φωνές που θέλω να συνεχίσω να ακούω». Καλά, δεν πρόκειται, κατά κύριο λόγο, για εισβολή και κατοχή; Μια ανάγνωση όλων των ψηφισμάτων μπορεί να βοηθήσει. Είπε, ακόμα, πως «είναι ζωτικής σημασίας η οικοδόμηση εμπιστοσύνης… ως βασική προϋπόθεση για την οικοδόμηση ενός μέλλοντος».

Έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα σε ποιους; Και είναι αρκετή η εμπιστοσύνη όταν υπάρχει έξωθεν επιβουλή; Εμπιστοσύνη ανάμεσα «στους δυο ηγέτες» ή τους Κυπρίους και την Τουρκία; Ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους που συναντιώνται στις αγορές ή όσους σπεύδουν στα καζίνο ή αναζητούν ποικίλες ψυχαγωγικές εμπειρίες; Μήπως ανάμεσα σε εκείνους εκατέρωθεν της κατοχικής γραμμής που επιμένουν να θυμούνται και να νοσταλγούν κι ας πέρασαν πενήντα χρόνια; Μάλλον δεν θα περισσεύει χρόνος να δει και μερικούς μέχρι πενηνταεννιά και κάτι χρονών που, όπως είπε ευρωπαϊκό δικαστήριο (και περιέργως δεν αμφισβητήθηκε, νομικά και πολιτικά, από τη χώρα-θύμα της κατοχής), «δεν πρόλαβαν να αναπτύξουν συναισθηματικό δεσμό»! Άργησαν, λέει, ας είχαν γεννηθεί νωρίτερα…

Αναφερθήκαμε στο Ριζοκάρπασο και ας κάνουμε κάποια αυτοκριτική: Πολύ ορθά η υπουργός Παιδείας κατήγγειλε στην Επιτροπή Πολιτισμού και Παιδείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τις πιέσεις που ασκεί το κατοχικό καθεστώς στα παιδιά και τους δασκάλους των σχολείων του Ριζοκαρπάσου. Τώρα υπάρχει κατοχή που δεν χρειάζεται δικαιολογίες κι εξηγήσεις για ό,τι φασιστικό διαπράττει, πέρα από την πενηντάχρονη παρουσία της. Μετά τη λύση, όμως, τι θα «επιτρέπεται»; Οι «συγκλίσεις» προβλέπουν πως οι γλώσσες θα είναι μια μόνο στην κάθε περιοχή. Κι είχαμε παλαιότερα ακούσει τις (ειλικρινείς) δηλώσεις τού τότε ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακκιντζί πως όσοι Ελληνοκύπριοι θελήσουν μετά τη λύση να επιστρέψουν, θα μπορούν να στέλλουν τα παιδιά τους σε τουρκικά σχολεία. Με κρυφή ελπίδα για μια αισιόδοξη απάντηση, ρωτήσαμε δημόσια ένα εξ αντικειμένου ενημερωμένο: Θα λειτουργούν ελληνικά σχολεία στην «άλλη ζώνη» μετά τη λύση; «Όχι βέβαια» ήταν η (ειλικρινής) απάντηση. Με άλλα λόγια η κατάσταση μετά τη «δίκαιη λύση» θα είναι χειρότερη από την παρούσα κατοχική πραγματικότητα. Αυτή είναι η επανένωση; Ποιος/α υπουργός θα τρέχει τότε στις Βρυξέλες να καταγγείλει όσα θα έχουμε αποδεχτεί για το χατήρι μιας «δίκαιης» λύσης; 

Και τώρα, τι έχει το επίσημο μενού; Κανονικά, διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ). Έτσι την είπαν τα Ηνωμένα Έθνη… Και με πολιτική ισότητα. Μέχρι το όνομα έφτασαν! Παράδειγμα δεν βρέθηκε για να ΄χουμε εικόνα χειροπιαστή. Οι «δυο ηγέτες» αναγκαστικά αυτοσχεδίασαν και φτάσαμε σε συγκλίσεις με αμέτρητα μη αντιστρεπτά χωριστικά στοιχεία. Και πεισματικά δεν μας τις είπαν όλες! Στη διαδρομή κάθε τόσο πετούσαν από το παράθυρο (πραγματική ρύπανση) ιδέες για το πώς να κάνουν το εγχείρημα πιο λειτουργικό. Κι απέτυχαν! «Απεδώ» ανακάλυψαν την αποκεντρωμένη ομοσπονδία για να μην έχουμε, λέει, πολλή επικοινωνία και να ΄ναι λιγότερες οι «αναπόφευκτες» τριβές. Άλλος παζάρευε τα βέτο να ΄ναι λιγότερα. «Απέναντι» όλο και τραβούσαν προς τη συνομοσπονδία πριν καταλήξουν (προσωρινά) στα δυο κράτη. Δεν αποκλείεται λίγο αργότερα να επανέλθουν στο ένα κράτος αλλά τουρκικό. Μην εκπλήττεστε. Εκείνος θα ΄ναι πράγματι ο τελευταίος οδυνηρός συμβιβασμός! «Ειρήνη» να ΄ναι κι ό,τι να ΄ναι…

Πώς θα βρει, αλήθεια, άκρη η Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα; Kρατά ένα χαρτί που γράφει ένα σκέτο όνομα (ΔΔΟ). Είναι όμως και ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και σίγουρα θα έχει ενημερωθεί για το Ευρωπαϊκό κεκτημένο. Ούτε η ίδια βρίσκει παράδειγμα για τέτοια συνταγή, μετά από εισβολή, προσφυγιά και καταστροφή, εποικισμό, στρατικοποίηση και ισλαμοποίηση. Είναι αλήθεια αποδεκτό, από προοδευτικούς και συντηρητικούς, κόκκινους, πράσινους, μπλε ή άλλο χρώμα ή απόχρωση, να χρεώνονται παράλογα η τωρινή και οι επόμενες γενιές των Κυπρίων με ένα πρωτόγνωρο «προπατορικό αμάρτημα»;