Το αίτημα παύσης του Οδυσσέα Μιχαηλίδη για «ανάρμοστη συμπεριφορά» συνιστά μια κατεξοχήν ανάρμοστη συμπεριφορά από τους επικεφαλής της Γενικής Εισαγγελίας και μας αφορά όλους.
Αυτό που εντυπωσιάζει στην προσπάθεια του Εισαγγελέα να απαλλαγεί από τον «ενοχλητικό» Ελεγκτή, είναι τα επιχειρήματά του. Δεν είμαι νομικός, επιπλέον έχω την πεποίθηση πως οι δικηγόροι μπορούν, με την κατάλληλη επιχειρηματολογία, να παρουσιάσουν το μαύρο ως γκρίζο –και λόγω αμφιβολιών ως λευκό–, όμως στην περίπτωση της προσφυγής του Γιώργου Σαββίδη στο Ανώτατο κατά του Οδυσσέα Μιχαηλίδη με αίτημα την παύση του λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς, οι δικές μου αμφιβολίες είναι για την επάρκεια του πρώτου: Αν χειρίζεται και σοβαρές κρατικές υποθέσεις με τέτοιας ποιότητας αστεία επιχειρήματα ο κορυφαίος εκπρόσωπος της νομιμότητας στην Κύπρο, αυτό είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό. Ο κ. Σαββίδης υπήρξε κάποτε ρέκορντμαν στο άλμα εις ύψος, όμως εδώ περνά κάτω από τον πήχη.
Αν παραπέμπεται προς απόλυση ο επικεφαλής του ανεξάρτητου ελεγκτικού θεσμού επειδή, με δυο λόγια, ασκεί κριτική στον Γ. Εισαγγελέα και έλεγχο σε άλλους δημόσιους φορείς, αναρωτιέμαι τι ελπίδες έχει ένας απλός πολίτης απέναντι σε ενδεχόμενη αυθαιρεσία του ίδιου ή άλλης δημόσιας υπηρεσίας εις βάρος του. Θεσμοί όπως του Γενικού Ελεγκτή, του Επιτρόπου Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της Αρχής κατά της Διαφθοράς, ιδίως του Γενικού Εισαγγελέα, είναι οι πρόμαχοι του πολίτη έναντι της κατάχρησης εξουσίας. Αν αυθαιρετούν και αυτοί, δεν έχουμε κράτος δικαίου αλλά κράτος-μαφία και καμιά ελπίδα. Η επίθεση κατά του Οδυσσέα Μιχαηλίδη είναι προσπάθεια φίμωσης μιας από τις ελάχιστες φωνές που προσπαθούν, θεσμικά, να υποχρεώσουν τη δημόσια υπηρεσία να κάνει τη δουλειά της χωρίς διαπλοκές, αυθαιρεσίες, παρατυπίες ή παρανομίες. Ουσιαστικά, είναι επίθεση κατά της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Ο Γενικός Εισαγγελέας, σύμφωνα με το παράλογο και ρατσιστικό Σύνταγμα που μας φόρτωσαν οι αποικιοκράτες, είναι ο νομικός σύμβουλος του κράτους. Ως εκ τούτου, αν και αναφέρεται ως ανεξάρτητος θεσμός, στην ουσία δεν είναι καθόλου έτσι εφόσον, σε μια ενδεχόμενη διαφορά κάποιου πολίτη με αποφάσεις της διοίκησης, εκείνος είναι εξ ορισμού με την πλευρά της δεύτερης, άρα αντίθετος στα συμφέροντα του πολίτη. Ένα παράδειγμα είναι η υπόθεση της δολοφονίας του Θανάση Νικολάου, την οποία οι Αρχές είχαν καταχωρήσει ως αυτοκτονία, και της πολυετούς μάχης της οικογένειάς του να διαλευκανθεί. Η Θανατική Ανακρίτρια κ. Βαρωσιώτου απεφάνθη προχθές πως αναμφίβολα επρόκειτο για δολοφονία, στηλιτεύοντας μάλιστα τη στάση της Εισαγγελίας, η οποία μέχρι σήμερα υπερασπίζεται όλους εκείνους που δεν έκαναν τη δουλειά τους και όχι την οικογένεια. Γιατί; Το επιχείρημα είναι πως τα λάθη –αν όχι κάτι χειρότερο– των Αρχών θα επιφέρουν αποζημιώσεις στην οικογένεια επιβαρύνοντας το δημόσιο. Αλλά το δημόσιο συμφέρον, το οποίο έχει ήδη πληγεί ανεπανόρθωτα από τους χειρισμούς των εκπροσώπων του, πλήττεται ξανά με την τοποθέτηση της Νομικής Υπηρεσίας κατά των συμφερόντων ενός πολίτη και υπέρ της ανικανότητας –στην καλύτερη περίπτωση– της Αστυνομίας και άλλων υπηρεσιών που είναι, υποτίθεται, ταγμένες στην υπηρεσία και προστασία του. Όμως τότε ποιος θα μας προστατεύει από τους προστάτες μας; Ποιος θα τους ελέγχει;
Στα νομικά επιχειρήματα του Γ. Σαββίδη κατά του Ο. Μιχαηλίδη αναφέρεται πως η αδελφή του Ελεγκτή και ο γιος του δημοσιεύουν «κολάσιμα» σχόλια, ότι ο ίδιος δεν έχει αποκηρύξει την Ομάδα Στήριξής του στο Facebook που ασκεί κριτική στον Εισαγγελέα, ότι διαφώνησε δημοσίως μαζί του για πολλές υποθέσεις που χειρίστηκαν δημόσιες υπηρεσίες, υπουργοί και άλλοι αξιωματούχοι, όπως και για γνωματεύσεις του. Επίσης, επειδή παρέπεμψε στην Αρχή κατά της Διαφθοράς την υπόθεση της αναστολής δίωξης προσώπων που είχε εκπροσωπήσει ως δικηγόρος ο Σάββας Αγγελίδης πριν γίνει Βοηθός Γ. Εισαγγελέα, αλλά και επειδή συνέχισε να σχολιάζει την υπόθεση και μετά την απαλλακτική απόφαση. Θυμίζω ότι δεν διαπιστώθηκε διαφθορά ή κατάχρηση εξουσίας (επειδή δεν αποδείχθηκε η γνωριμία ή άλλη σχέση του με τους κατηγορουμένους που απάλλαξε), όμως η Αρχή επισήμανε την ανησυχητική απουσία θεσμοθετημένης διαδικασίας σε περιπτώσεις σύγκρουσης συμφέροντος, αφού τέτοια θέματα δεν μπορεί να «επαφίενται αποκλειστικά στην ικανότητα μνήμης των αξιωματούχων». Επίσης, ότι η ενέργεια του Γ. Ελεγκτή έγινε «με καλή πίστη», άρα δεν ήταν ανάρμοστη.
Να το ξαναπώ: Αυτή η υπόθεση δεν είναι «μάχη θεσμών» αλλά του εκπροσώπου της Γενικής Εισαγγελίας εναντίον της ύπαρξης της Ελεγκτικής Υπηρεσίας και των αρμοδιοτήτων της, και μας αφορά όλους – είναι μια κατεξοχήν υπόθεση δημοσίου συμφέροντος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μετά από πίεση δημοσιογράφων, είπε πως έκανε ό,τι μπορούσε για να αποτρέψει την κλιμάκωση της σύγκρουσης. Όμως αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν συμφωνεί με το αίτημα παύσης του Ελεγκτή, αφού αυτό είναι το αντικείμενο της προσφυγής του Γ. Σαββίδη στο Ανώτατο. Ο Πρόεδρος φέρεται, όπως συνηθίζει, σαν Πόντιος Πιλάτος – μάλλον σκέτα Πόντιος σ’ αυτή την περίπτωση (συγγνώμη για το μη πολιτικά ορθό αστείο, αλλά ούτε η πολιτική του Προέδρου είναι ιδιαιτέρως… ορθή).
Ελεύθερα, 12.05.2024
