Μένουν λίγες μόνο βδομάδες για την ολοκλήρωση της παρούσας εξάμηνης θητείας της Προσωπικής Απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα. Η Τουρκία, δια στόματος των τοποτηρητών της, προβάλλει την αντίληψη πως το εξάμηνο αυτό είναι «μια κι έξω» ώστε να προχωρήσει, αμέσως μετά στους σχεδιασμούς της τους οποίους και προωθεί επιμελώς. Με σαφή και ξεκάθαρο τον στόχο της δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε έκπληξη για την πλήρως αρνητική στάση που τηρούν με ζηλευτή συνέπεια! Ακόμα κι αν όλοι κατανοούμε πως ο διάλογος (αν θα είναι διάλογος) αποτελεί γενικώς τη μόνη προοπτική, την ίδια ώρα συνειδητοποιούμε πως ουδένα αποτέλεσμα θα προκύψει απ΄αυτόν αν δεν ικανοποιεί την κατοχική και επεκτατική Τουρκία.
Στις 14.1.2024 γράφαμε σ΄αυτή τη στήλη: «… διερωτώμαστε πώς μπορεί να ξεκινήσει πάλι εκείνος ο (μέχρι τώρα) αδιέξοδος διάλογος. Τι θα πέσει στο τραπέζι και τι θα μείνει αιωρούμενο όταν ομαλά ή ανώμαλα αδειάσουν οι καρέκλες των συνομιλιών. Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί και, τώρα πια, μοιάζει φοβητσιάρικο! Τελικά, δεν ξέρουμε τι θα γίνει με εκείνο το μισάνοιχτο παράθυρο προοπτικής. Θα το ανοίξει περισσότερο η κυρία Μαρία Άνχελα Χολγκίν Κουεγιάρ ή θα το κλείσει πάλι με θόρυβο ο αέρας από τα βουνά της Καραμανιάς;».
Η αποστολή της κας Ολγκιν Κουεγιάρ προχώρησε με διαδοχικές επισκέψεις στην Κύπρο και ενδιάμεσες διαβουλεύσεις σε πρωτεύουσες των «εγγυητριών δυνάμεων» και τις Βρυξέλλες. Η Μεγάλη Βρετανία, με όλα της τα προβλήματα, συνεχίζει στο παρασκήνιο τις μεθοδεύσεις της. Σίγουρα περιμένει την ώρα που «κρατώντας την πένα» (είδατε ρόλο που κέρδισε;) θα αξιοποιήσει το ταλέντο της στη συγγραφή σχεδίων αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας για την Κύπρο. Η πάλαι ποτέ αποικιακή μητρόπολη (μερικοί ιθαγενείς ακόμα τη σέβονται σαν τέτοια) μένει πιστή στις παραδόσεις της…
Στα κατεχόμενα οι εξελίξεις είναι ανησυχητικές: δημογραφική αλλοίωση (έγκλημα πολέμου), ισλαμοποίηση, στρατικοποίηση, μεγάλο φαγοπότι με τις κλεμμένες περιουσίες των Ελληνοκυπρίων νόμιμων ιδιοκτητών. Μαθαίνουμε πως η κα Ολγκίν Κουεγιάρ περιδιάβασε σε συγκεκριμένες περιοχές στα κατεχόμενα όπου το έγκλημα διαρκεί. Θα πρέπει να ενημερώθηκε πως η Κυπριακή Δημοκρατία απέφυγε για δεκαοκτώ τώρα χρόνια (κι αυτό, άραγε, ΜΟΕ;) να εφαρμόσει τη δική της νομοθεσία του 2006 που προνοεί πως τέτοιες ενέργειες συνιστούν ποινικό αδίκημα. Και πως ακόμα, μετά τον αιφνιδιασμό από τη σύλληψη τον Δεκέμβριο από τις Ιταλικές αρχές ενός κρίκου σ΄αυτό το φαγοπότι, ήρθε σαν απο μηχανής θεός η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη να τον απαλλάξει (κι αυτό ΜΟΕ;) ώστε να επιστρέψει στην παράνομη καθημερινότητά του, σε ευγενή άμιλλα με όλους τους συναγωνιστές του: Τρίκωμο, Λεύκα, Καζιβερά, Λιβερά, Βοκολίδα, Κερύνεια, Ακανθού, Τύμπου…
Όταν οι εκπρόσωποι του Γενικού Γραμματέα ζητούν από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας «δώσε κάτι ακόμα μάστορα» προκειμένου να δελεαστεί η κατοχική πλευρά να «συνομιλήσει» (όσο και όπως συνομίλησε όλα αυτά τα χρόνια), συνειδητοποιούν πως ούτε τα πολύ απλά πράγματα δεν μπορεί να γίνουν ανεχτά από το κατοχικό καθεστώς, έστω σαν μικρό αντάλλαγμα για τα όσα οφέλη από τα ΜΟΕ έχει αποταμιεύσει μέχρι τώρα;
Ήρθαν όμως και τα μέτρα (δεκατέσσερα το όλον) του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας προς τους Τουρκοκύπριους που, παρά τις κάποιες αδυναμίες, μπήκαν σε εφαρμογή. Ωσάν να επρόκειτο για αντίδωρο, το κατοχικό καθεστώς συνεχίζει να έχει τα σχολεία του Ριζοκαρπάσου αποκλεισμένα από επισκέπτες- επιθεωρητές του Υπουργείου Παιδείας και άλλους που θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν μια σχολική γιορτή ή να δώσουν στα παιδιά χριστουγεννιάτιακα ή πασχαλινά δώρα. Η ΔΔΟ απλώς προπονείται! Πάντως αυτά τα παιδιά δεν φαίνεται να αποτελούν μέρος της «κοινωνίας των πολιτών». Τα ρώτησε κανείς τι θέλουν και τι προσδοκούν; Πρέπει, άραγε, πρώτα να ενηλικιωθούν; Μα ούτε τους γονιούς τους δεν τους ρώτησαν! Κι αν θεωρείται πως «αυτοί συνήθισαν», πώς αποκλείστηκαν και πρόσφυγες από την «κοινωνία των πολιτών»; Την ίδια ώρα κάποιοι «επίλεκτοι» το έπαιξαν με πολλά καπέλα κι έγιναν συχνοί συνομιλητές της Απεσταλμένης. Αυτοί κι αν είναι αντικατοπτρισμοί μιας παραμορφωμένης πραγματικότητας. Δεν νομίζουμε πως αυτή την κοινωνία εννοούσε στις δηλώσεις της, ήδη απο το πρώτο ταξίδι…
Πάλι καλά που καλή συγκυρία έφερε τον Κύπριο Σενέρ Λεβέντ να εξηγεί στην κα Κουεγιάρ τη δική του (και δική μας) πραγματικότητα… Κι ύστερα το παράθυρο κτύπησε πάλι με βία. Μπορεί να μην ήταν ο αέρας από τα βουνά της Καραμανιάς αλλά η εκπνοή του σουλτάνου σε ένα από τους επαναλαμβανόμενους βρυχηθμούς του…
