«Να, τα λιοστρόφια ορθώθηκαν ψηλά,
λυγίζουν το κορμί τώρα βαριά,
στρέφουν τα πρόσωπά τους λυπημένα
από τον ήλιο. Στα κεφάλια τυλιγμένα
έχουν μαντήλια κίτρινης φωτιάς-
ίδιο φωτοστέφανο της Κύπρου»
Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο, Περιστερώνα
Οι στίχοι του μεγάλου Ρώσου ποιητή Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο γράφτηκαν το 1977 για τον Παύλο Λιασίδη, για την Περιστερώνα Αμμοχώστου και το τότε φρέσκο δράμα των Κυπρίων προσφύγων, αλλά διαβάζει κανείς εντός τους την ιστορία πολλών χωριών του τόπου, κατεχόμενων και μη. «Διαβάζει» κανείς εικόνες της συνώνυμης Περιστερώνας της δυτικής Λευκωσίας, που αγγίζει τον Κόλπο της Μόρφου τόσο αρμονικά και κατά παράβαση των συνθηκών της κατοχής.
Εκεί φτάσαμε το απόγευμα του Σαββάτου, καλεσμένοι του αδερφικού φίλου μας Γιώργου Τάττη, ο οποίος διεκδικεί τη θέση του κοινοτάρχη ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Μαζί με νέους της Περιστερώνας, ο Γιώργος τα άφησε όλα σε δεύτερη μοίρα, για να παλέψει για την κοινότητά του. Εκεί γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε, εκεί έγινε άνθρωπος, απορροφώντας τη ζωδιάτικη, την κατωκοπίτικη και την περιστερωνίτικη καταγωγή του. Και ήρθε η ώρα να ανταποδώσει όσα πήρε από τους γονείς, τους συγγενείς, τους συγχωριανούς, τους παιδικούς του φίλους, την κοινότητα.
Ο συνδυασμός «Μένουμε Περιστερώνα-Διεκδικούμε» είναι ένας συνδυασμός που ναι μεν αποτελείται από νέους του χωριού, αλλά όχι με σκοπό να παραγκωνίσει κάποια ηλικιακή κατηγορία.
Οι υποψήφιοι κοινοτικοί σύμβουλοι (Έλενα Κωνσταντίνου, Ελένη Μιχαηλίδου, Στέφανη Ξενοφώντος, Χρίστος Σαμαράς και Ανδρέας Τοφαρής) αλλά και πολλοί άλλοι που συμπορεύονται με τον Γιώργο Τάττη στον αγώνα του, δεν κατέβηκαν από τον ουρανό για να ανεμίσουν τα πτυχία τους και να δημιουργήσουν μια μοδέρνα κοινότητα στη μέση της Κύπρου. Είναι όλοι παιδιά που μεγάλωσαν στο χωριό και αγωνιούν για το παρόν και το μέλλον του, είναι παιδιά που -όπως ανακοίνωσαν και το Σάββατο δίπλα από την εμβληματική εκκλησία των Αγίων Βαρνάβα και Ιλιαρίωνος- θέλουν να αναπτύξουν και να εξελίξουν το χωριό τους, μακριά από διχαστικές πρακτικές του παρελθόντος, μακριά από κομματικές ασθένειες, ρουσφέτια, χάρες και διακρίσεις.
Το πρόγραμμα του συνδυασμού, καλοδουλεμένο και συνδεδεμένο με τις ανάγκες του χωριού, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα βαρύγδουπα και φλύαρα προγράμματα των «μεγάλων» υποψηφίων, σε δήμους και περιφέρειες, μάλλον το αντίθετο. Είναι ένα πρόγραμμα, που αν εμπιστευτούν οι Περιστερωνίτες, θα απαλλάξει το χωριό από τη στασιμότητα και τα κομματικά πλοκάμια «κουμπάρων» και φίλων και θα δημιουργήσει ένα στολίδι στην περιοχή, ένα παράδειγμα για πολλές άλλες κοινότητες που παραμένουν ξεχασμένες από Θεό και ανθρώπους, αν και βρίσκονται μια ανάσα από τη Λευκωσία. Με προτάσεις για ενίσχυση των επιχειρήσεων, δημιουργία αναπτυξιακών έργων, αθλητικών εγκαταστάσεων, προστασία του περιβάλλοντος και των ζώων, διατήρηση της καθαριότητας, με στεγαστική πολιτική επικεντρωμένη στα νεαρά ζευγάρια, ο συνδυασμός «Μένουμε Περιστερώνα-Διεκδικούμε» πάει να κάνει μια μικρή επανάσταση στο χωριό και πρέπει να τραβήξει την προσοχή μας.
Έχουν προτάσεις για την ταυτότητα, τον πολιτισμό, συγκεκριμένες πολιτιστικές δράσεις, προσέλκυση τουριστών, για κοινοτικές συνελεύσεις στη βάση μιας αναγκαίας άμεσης δημοκρατίας, για τη νεολαία η οποία μπούχτισε με το μούδιασμα που επικρατεί στην περιοχή και αναζητεί ελπίδα και μια ρηξικέλευθη αρχή, σύμφωνα με το «μανιφέστο» του Γιώργου Τάττη.
Όλα αυτά, λοιπόν, έγιναν αντιληπτά το Σάββατο κατά την επίσημη παρουσίαση του συνδυασμού στην Περιστερώνα. Και ομολογουμένως, μια τόσο βαρετή και απολίτικη προεκλογική περίοδος, απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον λόγω μιας παρέας ανθρώπων που δημιούργησε στέρεους δεσμούς με τον τόπο και ήρθε η ώρα να παλέψει για αυτόν σε θεσμικό επίπεδο, στη βάση της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της άμεσης δημοκρατίας, της κοινής ταυτότητας.
Όπως το τραγούδησε ο παιδικός φίλος του Γιώργου Τάττη, ο πολύ σπουδαίος πια Γιάννης Διονυσίου, στο κλείσιμο της βραδιάς, κάπου εκεί ανάμεσα στη Μόρφου και στη Λευκωσία: «Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε και να φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε».
