Η Υπάτη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες γιατί απευθύνεται στην Κυπριακή Δημοκρατία και την καλεί να παραλάβει, να φιλοξενήσει και να εξετάσει αιτήσεις ασύλου, τους 27 μετανάστες που βρίσκονται στη νεκρή ζώνη;

Γιατί δεν απευθύνεται σε μια άλλη αδελφή υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών, την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που έχει την ευθύνη επιτήρησης της νεκρής ζώνης; Γιατί δεν ρωτά τους συναδέλφους της, πώς και επέτρεψαν στους μετανάστες να περάσουν στη νεκρή ζώνη και να εγκατασταθούν εκεί σε σκηνές; Από πού πέρασαν και γιατί, όταν συλλαμβάνουν ή εκδιώκουν ακόμα και κυνηγούς που μπαίνουν στη νεκρή ζώνη ή έναν γέροντα που μπαίνει κατά λάθος όταν μαζεύει αγρέλια;

Δεν έχει ευθύνη η ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που βρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι στη δύσκολη κατάσταση; Τους επέτρεψε να εισέλθουν στη νεκρή ζώνη και οφείλει να τους παραλάβει και να τους παραδώσει εκεί από όπου εισήλθαν.

Δεν θα γίνει έτσι, το γνωρίζουμε, διότι θα μας πουν ότι αυτοί οι μετανάστες θέλουν να πάνε σε νόμιμο ευρωπαϊκό κράτος και ότι οι Υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών αναγνωρίζουν μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία. Σωστό. Αλλά, όταν έχουν άλλα νταραβέρια με το παράνομο καθεστώς είναι εντάξει, και μόνο όταν πρόκειται για μετανάστες δεν μπορούν να τους παραδώσουν στον Τατάρ;

Παρά τα μουρμουρητά που ξεκίνησαν ήδη από τους γνωστούς «ανθρωπιστές»,  ένα δίκαιο το έχει ο Πρόεδρος που λέει ότι «δεν πρόκειται να γίνει μια νέα οδός καθόδου παράνομων μεταναστών». (Είπε παράνομων, αντί παράτυπων και θα τον γδάρουν!). Διότι, οι υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών (Υπάτη Αρμοστεία και ΟΥΝΦΙΚΥΠ) άξιες είναι να στήσουν μόνιμα τσαντίρια στη νεκρή ζώνη για να κάνουν σταθμό οι μετανάστες ερχόμενοι από τα κατεχόμενα.

Για φαντάσου, όμως! Ξεκίνησαν από το Αφγανιστάν (χιλιάδες χιλιόμετρα και χιλιάδες βάσανα), πέρασαν των παθών τους τον τάραχο οι άνθρωποι, έφτασαν στην Τουρκία, από εκεί στα κατεχόμενα και εγκλωβίστηκαν στη νεκρή ζώνη. Εντάξει, είναι ανθρωπιστικό το ζήτημα, οφείλουμε να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους (και στο τέλος θα τους παραλάβουμε, όπως παραλάβαμε και πολλούς άλλους), αλλά μην μας κάνουν και μαθήματα οι Ύπατες Αρμοστείες, λες και είναι η  κυπριακή κυβέρνηση που τους οδήγησε σε αυτή τη δύσκολη θέση και όχι η Τουρκία που τους έστειλε στην Κύπρο, ούτε το κατοχικό καθεστώς που τους έστειλε στη νεκρή ζώνη, ούτε η ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που τους επέτρεψε να εισέλθουν στην απαγορευμένη περιοχή την οποία επιτηρεί.
…………………………………………………………………………………..
Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑ

ΘΑ ΜΑΣ ΦΑΕΙ

Αλήθεια, πόσες μαρίνες για σκάφη πολυτελείας και για εκατομμυριούχους σηκώνει η Κύπρος; Μία στη Λεμεσό και μία στην Αγία Νάπα δεν είναι αρκετές. Θέλουμε και στη Λάρνακα και στην Πάφο. Και όλες στο ίδιο μοτίβο. Να έρχονται οι εκατομμυριούχοι να παρκάρουν τα κότερα τους (πολυτελείας, είπαμε) και να έχουν και ένα διαμέρισμα (επίσης, πολυτελείας) πάνω στο κύμα για να ξεκουράζονται από το ταξίδι. Και από δίπλα φανταχτερά εστιατόρια, που για να πάει να φάει ο κοινός θνητός με την οικογένειά του πρέπει να δώσει τον μισθό του. Φυσικά, για να γίνουν αυτά θέλουν τεράστιες επενδύσεις (δισεκατομμυρίων), γι΄ αυτό κι έμπλεξε η Λάρνακα με τους επενδυτές της. Τώρα, με το ναυάγιο της επένδυσης, είναι ευκαιρία να επανεξεταστούν όλα.

Διότι, στη μαρίνα Λάρνακας, που ήταν πάντα ένας φιλόξενος χώρος για όσους αγαπούν τη θάλασσα και τα σκάφη, απλούς ανθρώπους και όχι εκατομμυριούχους, οι Λαρνακείς (με τη βοήθεια του κράτους, ασφαλώς) πρέπει να στραφούν σε μια διαφορετική προσέγγιση. Να αφήσουν τη μεγαλομανία και την αντιγραφή της Λεμεσού και της Αγίας Νάπας και να δημιουργήσουν τη δική τους μοναδικότητα, που υπάρχει ούτως ή άλλως, αλλά αντί να την βελτιώσουν αποφάσισαν να την καταργήσουν. Με πολύ λιγότερα εκατομμύρια μπορεί να μεγαλώσει η μαρίνα, να βελτιωθούν οι υποδομές και οι υπηρεσίες της, να γίνει δρόμος, πεζόδρομος και ό,τι άλλο χρειάζεται για να μην είναι αποκομμένη από την πόλη και με έναν καλό σχεδιασμό θα αποκτήσει χαρακτήρα, πολύ πιο ελκυστικό.