Είναι πολύ φτωχό το πνευματικό μου επίπεδο για να αρχίσω να αναλύω και να εκτιμώ το λεγόμενο «Φαινόμενο Φειδίας». Έχω άποψη όμως για τους ψηφοφόρους του, που προτιμώ να μην βιαστώ να τους κρίνω. Πολιτικά, πάντα, εννοείται. Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.
Για μένα το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Κύπρο σήμερα είναι το πολιτικό της τοπίο. Είναι πενιχρό. Μετρίου πνευματικού επιπέδου. Διαπλεκόμενου, με επιχειρηματικούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες – ντόπιους, μα και εξωγενείς. Και, εξαιτίας όλων αυτών, δεν έχει κανένα εθνικό όραμα.
Για το πού θέλει να πάει ο τόπος και με ποιες αξίες μπορεί να εμπνεύσει τους ανθρώπους του να είναι δίκαιοι, έντιμοι, ευαίσθητοι, καινοτόμοι, πρωτοπόροι σε επιστήμες και στην τέχνη, νομοταγείς και δοτικοί προς τους συνανθρώπους τους που είναι σε ανάγκη.
Στην Ελλάδα, μας έπρηξαν όλον αυτόν τον καιρό με το «επικοινωνιακό χάρισμα» του Κασσελάκη και «το φρέσκο που φέρνει». Τρίχες κατσαρές, όπως λέει κι ο φίλος μου, ραδιοφωνικός παραγωγός, Μάνος Βουλαρίνος. «Ένας θλιβερός παπατζής είναι».
Το φρέσκο δεν ορίζεται, ούτε και καθορίζεται από likes, shares και followers. Αποδεικνύεται στην πράξη με έργα. Και όχι στα social με ατάκες και posts.
Πιθανώς να λένε το ίδιο στην Κύπρο και για τον Φειδία, αν και προφανώς δεν τους βάζω και τους δύο στο ίδιο καλάθι…
Όπως και να έχει, ενώ αυτός ο ουρανοκατέβατος τύπος από Αμέρικα καθηλώθηκε σε ποσοστά της πλάκας (σύμφωνα με τα όρια που έθεσε ο ίδιος), σε ένα άλλο δραματικό επίπεδο είχαμε την άνοδο της Ελληνικής Λύσης του τηλεβιβλιοπώλη και πολιτικού, Κυριάκου Βελόπουλου. Το κόμμα του εκτοξεύτηκε ποσοστιαία στην 4η θέση, μετά το ΠΑΣΟΚ και μπροστά από το ΚΚΕ. Κατατάσσεται στον χώρο της εθνικο-θρησκευτικής άκρας δεξιάς, όπως τον ορίζουν τα περισσότερα ΜΜΕ.
«Τρίχες κατσαρές» πάλι, λέει ο Βουλαρίνος, που τον περιγράφει απλά ως «έναν ρηχό, ακροδεξιό τυχοδιώκτη» – προσυπογράφω κι εγώ.
Από την άλλη, υπάρχουν πάντα, ευτυχώς, φωτισμένοι και ποιοτικοί άνθρωποι, που κάπως, εύκολα σχετικά βρίσκουν λύσεις για να μην κολλάνε στα σκάρτα, αλλά να χαίρονται την ζωή τους χωρίς να την αναρτούν και να την διαφημίζουν για να κερδίσουν likes, αλλά απλά για να μοιραστούν κάτι ωραίο με τους φίλους τους. Αυτό το «μοιράζομαι το ωραίο» υπήρχε πολλά χρόνια πριν από το tik-tok και τις πόζες.
Τέτοιος είναι ο φίλος μου, εκπαιδευτικός και συγγραφέας στην Κύπρο, Γιώργος Στόγιας, που έγραψε χθες στο Facebook: «Αντί να κλαίω για τον Φειδία, προτίμησα Χαράτσι Πράσινη Γραμμή», ένα σπάνιο κυπριακό καφενείο στην νεκρή ζώνη της Λευκωσίας, «με reggae και dub από δίσκους βινυλίου, εγγυημένες επιλογές Haji Mike». Ενός μουσικού που, όπως «τοποθετείται» και ο ίδιος, «κάνει θόρυβο από το 1990», και είναι και Καθηγητής Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.
Επιστρέφοντας στα των ευρωεκλογών, ως υστερόγραφο θέλω να προσθέσω ένα ακόμα γενικό σχόλιο, στο οποίο νομίζω ότι ταιριάζει γάντι το γνωστό: «Ήρθαν τα πάνω κάτω». Ή/και αντίστροφα.
Αυτό, κάποτε είναι για καλό, κάποτε όχι. Εξαρτάται πως το βλέπει ο καθένας. Γενικά, όμως, σε όλες τις εκλογές, μικρές ή και μεγάλες, δεν κρίνονται μόνο οι πολιτικοί. Κρίνονται και οι πολίτες. Προσωπικά, ο γράφων, ποτέ δεν συμφώνησε με την γνωστή ρήση της εμπορικής αγοράς ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο….
