Έπειτα από τριάντα χρόνια το σπίτι που έσφυζε από ζωή άδειασε. Τα παιδιά πήραν το καθένα τον δρόμο του, φτιάχνοντας το δικό του σπίτι, σε άλλες πόλεις και χώρες. Στα δωμάτια και στο πατάρι του πατρικού μένουν κομμάτια από διάφορες φάσεις της ζωής τους. Αφίσες τραγουδιστών ή ποδοσφαιριστών που αγάπησαν, ζωγραφικοί πίνακες που έφτιαξαν, αρκουδάκια, μπιμπελό, μπουκαλάκια από αρώματα ή συλλογές από γυάλινα ζωάκια, νεράιδες, ανεμόμυλοι.
Μάταια τους υπενθυμίζει η μητέρα πως πρέπει κάποια φορά να κάνουν μια γιούρια, στα ράφια, τα ερμάρια και τα κασόνια, να δουν τι θα κρατήσουν ώστε να δοθούν τα υπόλοιπα. Μα το πέρασμά τους από το σπίτι είναι πάντα τόσο σπάνιο και βιαστικό, που κι η ίδια προτιμά να κουβεντιάσουν, να μάθει τα νέα τους και να κάτσουν μαζί στο τραπέζι ή στην αυλή αντί να χαθούν στο υπόγειο, με τα σχολικά, τα παιδικά, τα αποκριάτικα και άλλα κιβώτια με λογής-λογής πραματούδκια.
Τώρα που έφυγαν, αποφάσισε πως πρέπει επιτέλους να τακτοποιήσει κι αυτή τη ζωή της, αρχίζοντας από την αρμαρόλα της κουζίνας η οποία δεν χωρεί πλέον άλλες πιατέλες, κούπες και σαλατιέρες που στοιβάχτηκαν εν μέσω τόσων χρόνων. Θα κρατήσει μόνο τις απαραίτητες και τις υπόλοιπες θα τις δωρίσει αφού τα παιδιά πήραν ήδη ό, τι ήθελαν. Τις βγάζει μια-μια και τις απλώνει στο μεγάλο τραπέζι. Φυλάει σίγουρα αυτές της μητέρας της που τις θυμίζουν τις γιορτές των παιδικών της χρόνων, τη φρουτιέρα της γιαγιάς αλλά και κάποιες που είναι δώρο από φίλες, γιατί «το δώρο ποτέ δεν δωρίζεται». Τις γαμήλιες που έφεραν φίλοι των γονιών, άγνωστα για την ίδια πρόσωπα, μπορεί κάλλιστα να τις δώσει, εφόσον δεν σημαίνουν κάτι γι’ αυτήν.
Το ερώτημα, τι να κάνει με τις είκοσι και πλέον που προέρχονται από τη φίλη της τη Μέμα; Πιατέλες από μπλε, πράσινο ή πολύχρωμο γυαλί, άλλες πορσελάνινες με ζωγραφιές από λουλούδια, κρυστάλλινες που κουδουνίζουν σαν καμπάνα, ή χειροποίητες κεραμικές. Γενναιόδωρη πάντα η φίλη στα δώρα της, όλα παρόμοια, εύχρηστα και πρακτικά. Σκέφτεται πως δεν πήρε ποτέ ένα προσωπικό δώρο απ’ αυτήν κι ας ήξερε πολύ καλά το γούστο της, πόσο της αρέσουν τα έθνικ φουλάρια και τα χειροποίητα κολιέ φτιαγμένα από καρπούς φρούτων ή κοχυλιών.
Όμως με μια πιατέλα ποτέ δεν πέφτεις έξω ενώ αυτή έχει επιπλέον ένα εκτόπισμα. Πιάνει τόπο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ένα ανέκαθεν χρήσιμο γαμήλιο δώρο για ένα νέο ζευγάρι που θα άνοιγε σπιτικό. Τη δεκαετία του 80 ήρθαν στη μόδα τα ασημένια τασάκια, στα οποία βέβαια κανείς δεν τόλμησε ποτέ να σβήσει τσιγάρο και στόλιζαν τις βιτρίνες των σπιτιών. Με τη σειρά τους εξαλείφθηκαν, δίνοντας τη θέση τους στα φακελάκια με χρήματα. Στις μέρες μας τα γαμήλια δώρα έγιναν πλέον αόρατα, αυτοματοποιημένα αφού γίνεται απευθείας κατάθεση του χρηματικού ποσού στον τραπεζικό λογαριασμό του νιόπαντρου ζευγαριού. Ένα πρακτικό δώρο χωρίς περιθώρια για συναισθηματισμούς, όπως όταν φτιάχνεις κέικ και ενώ το μίξερ γυρίζει, σκέφτεσαι με αγάπη τη θεία Ανδρούλα που σου το δώρισε στον γάμο σου.
Η εποχή μας δεν χωρά συναισθηματισμούς παρά μόνο πρακτικότητα. Με το συνολικό ποσόν που μαζεύουν οι νεόνυμφοι από τον γάμο μπορεί να πάνε για μήνα του μέλιτος ως τις Μαλδίβες ή τη Hawaii ή θα αγοράσουν ένα ιταλικό καναπέ, τη τραπεζαρία και τις οικιακές συσκευές τους. Το δώρο μας αποτελεί ένα κομματάκι από αυτά ή και μερικές ίντσες από τη γιγάντια τηλεόραση home-cinema που καταλαμβάνει τον τοίχο του σαλονιού.
Κοιτάζει τις πιατέλες απλωμένες στο τραπέζι και διερωτάται, πώς η φίλη της δεν μπορούσε να δει πως μετά από τόσα χρόνια ήταν πλήρης πιατελών; To έκανε από κεκτημένη ταχύτητα, έλλειψη χρόνου ή απλά βολεύτηκε στην εύκολη και πρακτική αυτή λύση γεμίζοντας τη ζωή της κολλητής της με αμέτρητες πιατέλες που μόνο αν άνοιγε εστιατόριο θα μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει. Και αν τώρα τις χάριζε, η Μέμα δεν θα πληγωνόταν; Μήπως είχε έρθει η ώρα να της έλεγε στα ίσια πως δεν θέλει άλλες πιατέλες και κούπες στη γιορτή της, πως ένα λουλούδι, ένα γούρι ή ένα βιβλίο αρκεί; Μα δεν θα την στενοχωρούσε; Την ώρα που σκεφτόταν όλα αυτά, για το παρελθόν μα και για το μέλλον των πιατελών, η παλιά αρμαρόλα στην κουζίνα έκανε κρακ. Κόπηκε στη μέση το μεσαίο ράφι που κουβαλούσε για χρόνια με αξιοπιστία πιατέλες και κούπες.
Ευτυχώς, που μόλις είχε προλάβει να την αδειάσει!
