Τις μέρες αυτές, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Λευκωσίας, φιλοξενήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο μία παράσταση από την Πορτογαλία με τίτλο «Καταρίνα, είναι ωραίο να σκοτώνεις φασίστες». Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης, Τιάγκο Ροντρίγκες, βασίστηκε στην ιστορία μίας γυναίκας που δολοφονήθηκε το 1954 στη διάρκεια κινητοποίησης με αίτημα ίσο μεροκάματο για γυναίκες και άντρες που εργάζονταν στα χωράφια. Βασισμένος στο γεγονός αυτό, έστησε μια μυθοπλασία για να θέσει τα ερωτήματα: Υπάρχει θέση για βία στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο; Μπορούμε να παραβιάζουμε τους νόμους της δημοκρατίας στην προσπάθειά μας να την υπερασπιστούμε;
Τα ερωτήματα τίθενται μέσω της ιστορίας μιας οικογένειας τα μέλη της οποίας, μετά τη δολοφονία της Καταρίνα, σκοτώνουν κάθε χρόνο ένα φασίστα. Το κάνουν αυτό για 70 χρόνια μέχρι που φτάνουν στο 2028, όταν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς είναι και πάλι στην εξουσία και είναι η σειρά του νεαρότερου μέλος της οικογένειας (Καταρίνα τη λένε κι αυτή) να σκοτώσει τον πρώτο της φασίστα, ο οποίος έχει απαχθεί για αυτόν ακριβώς το σκοπό. «Είναι μια μέρα γιορτής, μια μέρα ομορφιάς και θανάτου», λένε οι δικοί της. Ωστόσο, η νεαρή Καταρίνα αρνείται να προχωρήσει στη θανάτωση του ομήρου. Και εκεί καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα αν μπορούμε, εν ονόματι του όποιου δίκαιου, να σκοτώνουμε.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν τούτες τις μέρες, ένας νεαρός στην Αμερική, ο Λουίτζι Μαντζιόνι, ο οποίος περιγράφεται ως γόνος πλούσιας οικογένειας, με πολύ καλές σπουδές, σκότωσε το γενικό διευθυντή μίας μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας που δραστηριοποιείται στον τομέα της υγείας. Έγραψε μάλιστα ένα μανιφέστο στο οποίo ισχυρίζεται ότι ο φόνος του Μπάιαν Τόμσον ήταν νόμιμη απάντηση στην εταιρική απληστία. «Οι ΗΠΑ έχουν το πιο ακριβό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στον κόσμο, αλλά κατατάσσονται στη 42η θέση στο προσδόκιμο ζωής. Η UnitedHealthcare είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στις ΗΠΑ με βάση την κεφαλαιοποίηση της αγοράς, πίσω μόνο από τις Apple, Google, Walmart. Έχει μεγαλώσει και μεγαλώνει, αλλά όχι και το προσδόκιμο ζωής μας. Αυτές οι εταιρείες εκμεταλλεύονται τη χώρα για να αποκτήσουν τεράστιο κέρδος, επειδή το αμερικανικό κοινό τους επιτρέπει να ξεφύγουν».
Το αποτέλεσμα ήταν ο Λουίτζι Μαντζιόνι να μετατραπεί σε λαϊκό ήρωα. Στη Νέα Υόρκη εμφανίστηκαν αφίσες με φωτογραφίες επικεφαλής εταιρειών και τη λεζάντα «καταζητούμενος» ενώ μαζεύτηκαν χιλιάδες από εισφορές για τη νομική υπεράσπιση του. «Η άρνηση της κάλυψης της υγειονομική περίθαλψης των ανθρώπων είναι φόνος, αλλά κανείς δεν αντιμετωπίζει κατηγορίες για αυτό», έγραψε ένας δωρητής, ενώ πολλοί ζητούν την απελευθέρωση του. Κι ένας πιο ψύχραιμος διερωτάται; «Τι κατάφερε; Όχι μόνο σκότωσε άνθρωπο, αλλά από το ένα κολαστήριο –το σύστημα υγείας– θα πάει να σαπίσει στο άλλο, στο σωφρονιστικό».
