Άλλο ένα Σαββατοκύριακο με βανδαλισμούς σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης. Προφανώς, «δουλειά» δικών τους μαθητών που σε μερικές περιπτώσεις όπως πληροφορούμαι, έσπασαν πόρτες, παραβίασαν και προκάλεσαν ζημιές στην αίθουσα καθηγητών, αλλά και σε σχολικά ντουλάπια (lockers) συμμαθητών τους από όπου πήραν τα φυλαγμένα βιβλία τους και τα έκαψαν μέσα σε καλάθους απορριμμάτων. Συμπτωματικά έχουν προγραμματισθεί αυτές τις μέρες σε σχολεία συνεδριάσεις για τη διαχείριση του επαγγελματικού άγχους των εκπαιδευτικών κι ελπίζω αυτές να είναι παραγωγικές.  

Δεν νομίζω ότι η «αστυνομικοποίηση» του προβλήματος της μαθητικής βίας και παραβατικότητας, όπως ζητούν πολλοί, με τη λήψη μέτρων φρούρησης των σχολείων σε εικοσιτετράωρη βάση, τοποθέτησης συστημάτων συναγερμού και περίφραξης των σχολείων, θα κρατήσει το πρόβλημα έξω από τις σχολικές πύλες. Τέτοια μέτρα έχουν ήδη εφαρμοστεί χωρίς να …αγγίξουν αυτό το πολυ-παραγοντικό πρόβλημα που διαμορφώνουν εν πολλοίς οι συνθήκες μέσα στην οικογένεια, στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον και βέβαια στο σχολείο.

Ο Γάλλος καθηγητής, Eric Debarbieux, πρώην πρόεδρος του «Διεθνούς Παρατηρητηρίου για τη Βία στο Σχολείο», έγραψε για την επείγουσα ανάγκη για ενίσχυση του προληπτικού ρόλου του σχολείου. «Η διεθνής έρευνα», ανέφερε, «δείχνει πως οι εκπαιδευτικοί που είναι καταρτισμένοι στην κατανόηση των προβλημάτων της βίας, στη διαχείριση του άγχους τους, στην εμψύχωση μιας ομάδας, διατρέχουν λιγότερο κίνδυνο να γίνουν θύματα επίθεσης και γνωρίζουν να μειώνουν τις εντάσεις μέσα στην τάξη τους. Χωρίς αμφιβολία η μεγάλη μεταρρύθμιση που πρέπει να μεθοδευτεί, είναι μια επανάσταση της αρχικής και συνεχούς επιμόρφωσης, περιλαμβάνοντας με ίση βαρύτητα τη διδακτική των διαφόρων μαθημάτων και την παιδαγωγική. Η διαμόρφωση των εκπαιδευτικών σε επαγγελματίες υψηλού ποιοτικού επιπέδου με μια συγκροτημένη και συνεχή επιμόρφωση, είναι απόλυτη προϋπόθεση του αγώνα κατά της βίας στο σχολείο».

Ο Debarbieux ήρθε πριν μερικά χρόνια στην Κύπρο και συνεργάστηκε με την Υπηρεσία Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας του υπουργείου Παιδείας για τη δημιουργία του Κυπριακού Παρατηρητηρίου για τη Βία στο Σχολείο. Μου είχε δώσει συνέντευξη και μου είχε μιλήσει για τον …τοίχο ανάμεσα σε μαθητές και καθηγητές, που σίγουρα δεν αφορά το σύνολο του μαθητόκοσμου, ούτε όλους τους εκπαιδευτικούς, όμως είναι ένα ανοικτό ζήτημα στην κυπριακή εκπαίδευση εδώ και δεκαετίες. «Πιστεύω», μου είχε πει, «ότι πρέπει να υπάρχει χρόνος στο σχολείο για  πραγματική επικοινωνία και αναφέρομαι στη συνεργατικότητα, στη συνεργασία, που είναι  το αντίδοτο στην απομόνωση και τη “μοναξιά” των μαθητών και των καθηγητών τους».

Σε κάθε περίπτωση το σχολείο δεν μπορείνα μένει μπλοκαρισμένο πίσω από τον τοίχο μιας αδιέξοδης σύγκρουσης. Δεν είναι …πεδίο πολέμου, είναι και πρέπει να είναι μια προσιτή και ευπροσάρμοστη εστία λόγου και διαλόγου ανοικτή στην κοινωνία μας.