Ο ΠΟΛΕΜΟΣ στην περιοχή μας συνεχίζεται και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα τελειώσει. Ούτε αυτοί που τον έχουν ξεκινήσει φαίνεται να γνωρίζουν πότε θα ολοκληρωθεί αυτή η στρατιωτική αντιπαράθεση, σύγκρουση.
ΑΚΟΜΗ, λοιπόν, κι εκείνοι που είναι οι πρωταγωνιστές όταν ερωτώνται σχετικά με το χρόνο που θα διαρκέσει ο πόλεμος απαντούν γενικά και αόριστα. Σκοπίμως ή όχι, αυτό που επιβεβαιώνεται είναι ότι η περιπέτεια αυτή θα κρατήσει πολύ.
Ο,ΤΙ και να ισχύει, πάντως, υπάρχουν δεδομένα, τα οποία μέχρι τώρα δεν αλλάζουν τις πραγματικότητες. Πρώτο, εάν υπάρχει πλάνο στον πόλεμο αυτό. Εάν όλα βαίνουν με βάση σχεδίου ή στα κουτουρού τούτο θα φανεί στη συνέχεια. Ωστόσο, ό,τι και να συμβαίνει, η συνέχιση του πολέμου σημαίνει νεκρούς, καταστροφές στο Ιράν, στο Ισραήλ, σε χώρες της περιοχής, που γίνονται στόχος.
ΑΥΤΗ δεν είναι η λύση. Είναι μια αδιέξοδη πολιτική, που δεν βγάζει πουθενά. Κι’ αυτό προφανώς το γνωρίζουν πλέον οι άμεσα εμπλεκόμενοι. Ενδεχομένως να το γνώριζαν εξαρχής. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλοί λόγοι για να ξεκινήσει ένας πόλεμος και αρκετά επιχειρήματα για να δικαιολογήσει κάποιος την επιλογή αυτή. Υπάρχουν πάντα αφορμές και αιτίες. Ό,τι και να λέγεται στη δημόσια σφαίρα, είναι προφανές ότι ένας πόλεμος δεν μπορεί να καταλύει το διεθνές δίκαιο. Αυτό είναι σαφές και αφορά όλους. Δυνατούς και αδύνατους,
ΛΕΓΕΤΑΙ συχνά και ισχύει όντως, ότι δεν θα πρέπει να φθάνουν οι αντίπαλες πλευρές στον πόλεμο, όποιες και να είναι οι διαφωνίες. Υπάρχει προφανώς η διπλωματική οδός, την οποία οι ισχυροί παίκτες υποβαθμίζουν και ενίοτε την υπονομεύουν.
Ο ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΟΣ πόλεμος προκαλεί παγκόσμια ανησυχία. Προκαλεί κλυδωνισμούς στην παγκόσμια οικονομία. Οι τιμές στην ενέργεια, η μείωση του τουρισμού, η ανασφάλεια, διαμορφώνουν ένα σκηνικό, που προκαλεί ήδη κόστος. Οι κοινωνίες των διαφόρων χωρών άρχισαν να βιώνουν τις επιπτώσεις ενός πολέμου, με τον οποίο δεν έχουν καμία σχέση. Δεν εμπλέκονται, δεν θέλουν να συμμετάσχουν.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ διεθνείς θεσμοί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών. Ο πήχης είναι πολύ ψηλός για να τον φθάσουν. Γι αυτό και μένουν αδρανείς. Είναι πρόδηλο ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Το κενό δημιουργείται από την αδυναμία τόσο των Ηνωμένων Εθνών όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κι αυτός δεν αποτελεί ισχυρισμό αλλά η σκληρή-φευ- πραγματικότητα.
