Πολλοί δράστες έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας «επικαλούνται ψυχική ασθένεια ως μέσο αιτιολόγησης της συμπεριφοράς τους, συχνά με στόχο τη μείωση των συνεπειών των πράξεων τους» ανέφερε η επιστημονική διευθύντρια του του Συνδέσμου για την Πρόληψη και την Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια (ΣΠΑΒΟ) δρ Άντρη Ανδρονίκου μιλώντας στην ημερίδα που οργάνωσε στις 18 Απριλίου 2026 στη Λευκωσία η Γυναικεία Κίνηση Οικολόγων με τίτλο «Από το κορίτσι στη γυναίκα – η αθέατη διαδρομή της έμφυλης βίας». Πρόσθεσε ότι «ένα σημαντικό κενό είναι η απουσία εξειδικευμένων, δομημένων θεραπευτικών προγραμμάτων για τους δράστες αυτούς, καθώς και για σεξουαλικούς δράστες όταν εκτίουν ποινή φυλάκισης. Σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η θεραπευτική παρέμβαση αποτελεί προϋπόθεση για την αποφυλάκιση ή τη μείωση της ποινής».
Πάντως τα παγκύπρια και τα διεθνή στατιστικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι οι ψυχικά υγιείς δράστες σοβαρών εγκλημάτων είναι πολύ περισσότεροι αριθμητικά από ψυχικά πάσχοντες παραβάτες. Αλλά ακόμα και οι λίγοι σεξουαλικοί παραβάτες με πραγματικά και όχι…επινοημένα ψυχιατρικά προβλήματα, δεν τυγχάνουν κατάλληλης και αποτελεσματικής θεραπευτικής παρέμβασης, είτε στη διάρκεια της φυλάκισης τους είτε μετά την αποφυλάκιση. Σημειώνεται ότι ο νόμος προνοεί έκτιση της ποινής φυλάκισης τους στις φυλακές και όχι σε ψυχιατρικό νοσοκομείο, όπως γίνεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του 51χρονου Ν. Κ. από τη Λευκωσία που καταδικάστηκε από το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας σε 8 χρόνια φυλάκιση για τον βιασμό 38χρονης γυναίκας στα αποχωρητήρια του Δήμου Λευκωσίας στην πλατεία Σολωμού στο κέντρο της πρωτεύουσας. Πέντε μήνες μετά την αποφυλάκιση του και αφού εξέτισε μειωμένη ποινή 6 χρόνων μετά από Προεδρική χάρη, τον συνάντησα να περιφέρεται άστεγος, άεργος και απεγνωσμένος στην ίδια περιοχή όπως και πριν τη φυλάκιση του, ενώ τις νύχτες κοιμόταν στα παγκάκια του παρακείμενου δημόσιου κήπου και μέσα στα αποχωρητήρια όπου διέπραξε το έγκλημα για το οποίο είχε καταλήξει στη φυλακή!
