Δεν είναι εποικοδομητικό, ούτε ωφέλιμο να καταφεύγει το ΑΚΕΛ στα κλαψουρίσματα όταν έρχεται αντιμέτωπο με μία ανεπιθύμητη εξέλιξη. Ιδιαίτερα όταν αυτή δεν οφείλεται σε δικά του λάθη, αλλά στις επιλογές των πολιτικών του αντιπάλων. Με γεια τους, με χαρά τους.
Στις περιπτώσεις που αποτυγχάνουν νομοθετικές του πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα αυτές με ιδεολογικό και πολιτικό περίβλημα, είναι αναμένομενο ένα κόμμα να επισημαίνει μετά την απόφαση τις διαφορές του από αυτούς που πέτυχαν μια νίκη εντός της Βουλής ψηφίζοντας διαφορετικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ναι, έχεις δικαίωμα να αναδείξεις τις διαφορετικές προτεραιότητες των κοινοβουλευτικών δυνάμεων ή και να διαμαρτύρεσαι για αυτές τις προτεραιότητες.
Στην ανακοίνωσή του χθες μετά την επανεκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην προεδρία της Βουλής, το ΑΚΕΛ επισήμανε πως η υποψηφιότητα του Στέφανου Στεφάνου ήταν η υποψηφιότητα της Αριστεράς. Μια χαρά. Αν έλειπαν όμως εκείνες οι επαφές με τον Νικόλα Παπαδόπουλο και οι πληροφορίες για διάσταση απόψεων εντός του Πολιτικού Γραφείου γύρω από τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, που σημαίνει πως κάποιοι στο ΠΓ προέκριναν ή συζητούσαν την επιλογή του, θα είχε μεγαλύτερη βαρύτητα η αναφορά σε υποψηφιότητα της Αριστεράς, αλλά και η εντύπωση που διατηρεί το ΑΚΕΛ ότι «είναι η δύναμη του τόπου που πορεύεται και πολιτεύεται με ειλικρίνεια και καθαρότητα, μακριά από παζάρια και αλισβερίσια, πρακτικές που τόσο απογοητεύουν την κοινωνία». Πάλι καλά, δηλαδή, που η απόφαση για τον υποψήφιο του κόμματος μεταφέρθηκε στην Κεντρική Επιτροπή, που αποφάσισε με τρόπο που η επανεκλογή της κ. Δημητρίου έγινε χωρίς αισθητικές, έστω, γρατσουνιές για το ΑΚΕΛ.
Όταν όμως το ΑΚΕΛ κατεβάζει στη Βουλή υποψηφιότητα της Αριστεράς, δηλαδή υποψηφιότητα που είναι και φαίνεται της Αριστεράς, τότε μάλλον ανεβάζει -συνειδητά ίσως- τον πήχη των απαιτήσεων των ψηφοφόρων και δυνητικών ψηφοφόρων του για τις προεδρικές εκλογές. Και δεν είναι τόσο θέμα προσώπου. Είναι θέμα πολιτικών προτάσεων που θα κληθεί να υποστηρίξει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο ο υποψήφιος που θα επιλέξει το ΑΚΕΛ. Οι πολιτικές προτάσεις είναι που θα τοποθετήσουν την υποψηφιότητα στην Αριστερά, κατά κύριο λόγο.
Σε μια κοινωνία που έγειρε και συνεχίζει να γέρνει για τα καλά δεξιά, κάποιος πρέπει να διασφαλίσει όχι απλά την πορεία της βάρκας, αλλά κατά προτεραιότητα την ευστάθεια της πάνω στο κύμα. Να περιορίσει την κλίση, με ένα αξιόπιστο αντίβαρο. Και αυτό το αντίβαρο δεν μπορεί να είναι η Τσελεστίνα.
Υπό αυτή την έννοια, δεν κατανοεί η στήλη το παράπονο στην ανακοίνωση του ΑΚΕΛ για την ηγεσία του ΔΗΚΟ που «συνέχισε τη δεξιά μετατόπιση της, εκλέγοντας τον Συναγερμό στην Προεδρία της Βουλής». Πολύ καλά έκανε η ηγεσία του ΔΗΚΟ και οι βουλευτές του.
Ως συμπολίτευση ψήφισε για Πρόεδρο της Βουλής, στη δεύτερη εκλογική διαδικασία, την πρόεδρο του κόμματος στο οποίο η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη οφείλει πολλές από τις κοινοβουλευτικές της επιτυχίες. Ιδιαίτερα εκείνες στις οποίες κάναμε αναφορά στην αρχή: Εκείνες με ιδεολογικό περίβλημα. Τις αποφάσεις, δηλαδή, που καταψήφισαν το ΑΚΕΛ και κάποια από τα μικρά κόμματα που δεν είναι σήμερα στη Βουλή. Έτσι παίζεται το παιγνίδι και είναι αντιπαραγωγικό να πιστεύει η ηγεσία του ΑΚΕΛ πως μπορεί να επαναφέρει στο πολιτικό προσκήνιο τις παλιές συνεργασίες με το ΔΗΚΟ, χωρίς να μετατοπιστεί και η ίδια προς τα δεξιά.
Εξάλλου, όταν υποστηρίζει -και πιστεύει- το ΑΚΕΛ πως «η επιλογή και η υποψηφιότητά μας -σ.σ. στη χθεσινή εκλογή- ανταποκρίνεται στην απαίτηση της κοινωνίας να μπει φρένο στο λόμπι των τραπεζών και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που αλωνίζουν στην πολιτική ζωή του τόπου» τι ακριβώς περίμενε από το ΔΗΚΟ να πράξει;
Έχει και κάτι άλλο ενδιαφέρον. Στη χθεσινή ανακοίνωση μετά την επανεκλογή της κ. Δημητρίου, το ΑΚΕΛ έγραψε πως «οι μεγάλες μάχες βρίσκονται μπροστά μας». Και λίγο αργότερα, ο Δημήτρης Σούγλης, της Άμεσης Δημοκρατίας, είπε, πάνω στη φάση που ο Φειδίας δικαιολογούσε την απόφαση να ψηφίσουν Αννίτα από την πρώτη διαδικασία, ότι «συζητήθηκαν (σ.σ. στις επαφές με τον ΔΗΣΥ) και τα προβλήματα των δανειοληπτών και το ζήτημα των εκποιήσεων, εκεί θα δοθούν αγώνες». Μάλλον δεν έβλεπε πολλή Βουλή ο κ. Σούγλης την προηγούμενη πενταετία, διότι μάχες για τις εκποιήσεις, τα κόκκινα δάνεια και τους δανειολήπτες δόθηκαν πολλές. Μόνο που ούτε η κ. Δημητρίου, ούτε το κόμμα του οποίου ηγείται ήταν στο στρατόπεδο στο οποίο αφήνει να νοηθεί ότι θα βρίσκεται ο κ. Σούγλης και το κόμμα του.
