Από τη ματιά του έχει αφαιρεθεί η λάμψη της νιότης. Είναι καταρρακωμένος. Έχει απογοητευτεί ανεπανόρθωτα και φαίνεται πως η οποιαδήποτε προσπάθεια είναι μάταιη σε μια χώρα που πληγώνει τους ανθρώπους της.
Η περιγραφή αφορά έναν μαθητή τεχνικού λυκείου στην Ελλάδα, ο οποίος έκανε δηλώσεις αμέσως μετά την κατάθεση του γραπτού του στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Ένα σύστημα που ελάχιστα διαφέρει από τις δικές μας Παγκύπριες Εξετάσεις πρόσβασης, ωσάν άλλα συγκοινωνούντα δοχεία, που οδηγούν τα παιδιά σε μια κοινή δεξαμενή πανεπιστημιακών θέσεων.
Βεβαίως, στην Ελλάδα της 18ετούς κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, οι αντιξοότητες για τους μαθητές είναι πολύ περισσότερες και την ίδια στιγμή το μέλλον τους διαγράφεται δυσοίωνο και κακοτράχαλο. Σπουδάζουν για 13άωρη εργασία, χαμηλών απολαβών, η οποία συχνά δεν σχετίζεται με την κατάρτισή τους.
Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, το παιδί απαντά: «Έγραψα τις δικές μου Πανελλήνιες. Έθεσα τα δικά μου ερωτήματα και τα απάντησα. Ακόμη και σωστό-λάθος, αντιστοιχίσεις, τα πάντα», ανέφερε.
«Έγραψα για το σύστημα που προσπάθησα, τόσο καιρό εγώ και τόσοι άλλοι, να το αλλάξουμε. Προσπάθησα να το αλλάξω αλλά δεν μπορώ. Δεν μπορούσα. Εν τέλη θα προσπαθώ να μην αλλάξει εκείνο εμένα», λέει βαριανασαίνοντας και κάνοντας αναφορά στις δύο συνομήλικές του από την Ηλιούπολη που έβαλαν τέλος στη ζωή τους, μιας και είχαν χάσει κάθε ελπίδα.
«Δεν μπορώ να γράψω τέτοια πράγματα (σ.σ. σε σχέση με τα θέματα που μπήκαν). Αν θέλω κάτι να μάθω, μπορώ να διαβάσω ένα βιβλίο», είπε απαξιώνοντας το εκπαιδευτικό σύστημα και το αναλυτικό του πρόγραμμα.
«Ευχαριστώ τους γονείς μου που δεν με έκαναν μαριονέτα! Το μέλλον μου πώς το βλέπω; Ότι θα φύγω από αυτή τη χώρα! Θα ονειρευτώ σε κάποια άλλη χώρα», είπε και πρόσθεσε πως δεν θέλει να συμμετάσχει σε αυτόν τον “στόχο” της δουλείας και της σκλαβιάς.
Όλο αυτό το διάστημα ακούμε τις κραυγές απόγνωσης μιας ολόκληρης γενιάς… οι αρμόδιοι, οι πολιτικοί, οι Υπουργοί είναι πλέον συνένοχοι για τον μαρασμό, τον ξεριζωμό και το θάνατό της.
