Σε κάθε είδους σενάριο συμβαίνει πάντα το ίδιο: Ο ήρωας καλείται να προσπεράσει μια σειρά από εμπόδια για να φτάσει στον στόχο του.
Ξέρετε ποια είναι η πιο διαδεδομένη ανθρώπινη δραστηριότητα σήμερα; Αυτή του σεναριογράφου. Το διαπιστώνουμε με μια απλή ματιά στην ειδησεογραφία: Από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο ώς τον πόλεμο στη Μ. Ανατολή και στην Ουκρανία και το αν θα ανοίξουν ή θα (ξανα)κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, ώς την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μέχρι την εξελισσόμενη αντιπαράθεση διαρκείας των κτηνοτρόφων με την κυβέρνηση και της κυβέρνησης με τον ιό – τον κάθε ιό, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τελευταία, αν και όχι έσχατη, η σεναριογραφία για την προεδρία της Βουλής, η εξέλιξη της οποίας μας είχε αφήσει άυπνους εδώ και δύο εβδομάδες (εντάξει, λέμε και κανένα καλαμπούρι για να περιγράψουμε την… αγωνία που περάσαμε).
Παρεμπιπτόντως, ένα από τα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση όταν πρωτοήρθα στην Κύπρο ήταν η ιδιαίτερη έφεση στο προεδριλίκι και στους τίτλους κάθε είδους. Ακόμα και ο σουβλατζής της γειτονιάς μου, που δούλευε μόνος του στο 3Χ4 μαγαζάκι του, στην κάρτα με το τηλέφωνό του αυτοπροσδιοριζόταν ως «Διευθυντής Τάδε» – το αρχικό πάντα κεφαλαίο, είτε πρόκειται για Πρόεδρο κάθε είδους είτε για Διευθυντή, Λειτουργό, Καθηγητή ή Δρα (δόκτορα ή διδάκτορα;) λες και, με πεζό το πρώτο γράμμα, η ιδιότητα ευτελίζεται σε μπας-κλας, υποδεέστερη εκείνης που αρχίζει με κεφαλαίο (αλήθεια, πώς εκφράζεται αυτό προφορικά;). Εγώ χρησιμοποιώ πεζό αρχικό, είτε πρόκειται για «απλό» διευθυντή ή διευθύνουσα είτε για τον αρχιεπίσκοπο, τον ή την πρόεδρο δικαστηρίου, της Βουλής ή του κράτους.
Για να επιστρέψουμε στα σενάρια, δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται για καταχρηστική χρήση του όρου από τους δημοσιογράφους (τι τραβάνε κι αυτοί οι πολιτικοί συντάκτες εν τη απελπισία τους!) ή αν υπεύθυνοι γι’ αυτό είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί, στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στα ανούσια παζάρια τους (ακόμα και με τα φασιστοειδή), στην περίπτωσή μας για την καρέκλα της προεδρίας της Βουλής, επιδιώκοντας να πιστέψουμε αφενός στη σπουδαιότητα του τίτλου και της θέσης, αφετέρου στη… σεναριογραφική τους δεινότητα, με δυο λόγια ποια εκδοχή τίνος πολιτικού εγκεφάλου θα επικρατήσει, επιβραβεύοντας τις δικές του προσπάθειες και προβλέψεις.
Έχει ενδιαφέρον μια περιγραφή του σεναρίου από τη φίλη μου τη Βίκι (Wikipedia) που ταιριάζει στην περίπτωση: «Στα αμέτρητα είδη σεναρίων που υπάρχουν, συμβαίνει πάντα το ίδιο πράγμα. Ο ήρωας κάνει ένα ταξίδι, έχει έναν στόχο και καλείται να προσπεράσει μια σειρά από εμπόδια για να καταφέρει να φτάσει από τη θέση Α στη θέση Β». Δηλαδή, εν προκειμένω, από τη θέση του απλού βουλευτή ή απλού αρχηγού κόμματος στη θέση αυξημένου στάτους που (νομίζουν ότι) προσφέρει το προεδριλίκι της Βουλής, αφού υπερπηδήσει τα εμπόδια (τις φιλοδοξίες) των ομολόγων του που τη λιγουρεύονται.
Η λέξη «σενάριο» είναι δανεική από τα ιταλικά (scenario) και τα λατινικά (scenarium), αντιδάνειο ωστόσο από την αρχαία ελληνική «σκηνή». Μπορεί να περιγράφει την υπόθεση. μιας ταινίας ή ενός θεατρικού έργου, δηλαδή την πλοκή, τις σκηνές και τους διαλόγους. Χρησιμοποιείται και μεταφορικά για να υποδηλώσει κάτι ψευδές και ανακριβές (π.χ. την παραπληροφόρηση από μια είδηση). Όπως είδαμε πιο πριν, το πάρε-δώσε ανάμεσα στα κόμματα για την προεδρία της Βουλής δεν ακούγεται τόσο εξεζητημένα ενδιαφέρον αν περιγραφεί ως «παζάρεμα», τα «σενάρια» ηχούν πιο εκπλεπτυσμένα, αν και κατονομάζουν το ίδιο πράγμα: Μια συναλλαγή ανάμεσα σε κόμματα η οποία οφείλει να αποβλέπει στο μεγαλύτερο κομματικό κέρδος ή, έστω, στον μικρότερο δυνατό συμβιβασμό, όπου οι λέξεις «ήττα», «χάσαμε», «μας την έφεραν» ή «την πατήσαμε» είναι απαγορευμένες. Και εντέλει, πολύ κακό για το τίποτα: Μια Αννίτα όπως παλιά…
Ακόμα προσπαθώ, πάντως, να καταλάβω γιατί θεωρείται τόσο σημαντική η προεδρία του νομοθετικού σώματος. Ίσως είναι το τελετουργικό με το σφυράκι – γκαπ! εγκρίνεται, γκουπ! απορρίπτεται… Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είναι σημαντική επειδή πρόκειται για το δεύτερο σε σπουδαιότητα αξίωμα του κράτους, όσο και αν στην πράξη δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, εκτός από τη αναπλήρωση του προέδρου της Δημοκρατίας όταν λείπει (με περιορισμένο εύρος αποφάσεων, ωστόσο). Είναι βεβαίως και η απόλαυση (!) να σε καλούν σε διεθνείς συναντήσεις (με άλλους του είδους σου) ή να υποδέχεσαι μεγαλοπρεπώς κάποιους άλλους μεγαλόσχημους και να λες κοινοτοπίες μπροστά στις κάμερες – αχ αυτές οι κάμερες!
* Η Αστυνομία ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες πως η έρευνά της στην υπόθεση της «Σάντης»-Κυριακής κατέληξε στο ότι όλα ήταν κατασκευασμένα. Αν είναι έτσι, τότε η κοπέλα αυτή κερδίζει το Βραβείο Σεναρίου. Αν όμως υπάρχει όντως ένα τόσο εκτεταμένο δίκτυο διαπλοκής και διαφθοράς στα ανώτατα στρώματα της εξουσίας –εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική κ.ά.–, και εφόσον η διερεύνηση έγινε από τους ίδιους, θα ήταν ποτέ δυνατόν να αυτοκατηγορηθούν; Σ’ αυτή την περίπτωση, σε ποιον πάει, άραγε, το Μέγα Βραβείο Σεναρίου;
chrarv@philelefheros.com
Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 07.06.2026
