«Θέλετε θάλασσα; Θα σας φέρουμε και θάλασσα». Αυτά έλεγε γραφικός υποψήφιος πρόεδρος/ βουλευτής στη δεκαετία του ’60 και ΄70. Αυτοί οι γραφικοί τύποι, οι οποίοι ήταν η διασκέδαση της προεκλογικής, είτε στο τέλος δεν κατέρχονταν στις εκλογές είτε εάν έφθαναν μέχρι εκεί, συγκέντρωναν ψήφους του χαβαλέ και όχι διαμαρτυρίας.
Η ίδια ατάκα την είχε διατυπώσει, δεκαετία του ΄50, ο υπουργός Μαυρογιαλλούρος, στην γνωστή κλασική ελληνική ταινία, «υπάρχει και φιλότιμο». Ήταν μια αναφορά που αποτύπωνε την πολιτική εξαπάτηση και τη συστηματική προσπάθεια υφαρπαγής της ψήφου των πολιτών με ψεύτικα μεγάλα λόγια. Ακόμη και η θάλασσα «θα μπορούσε» να …μεταφερθεί στην κορυφή ενός βουνού! Στην περίπτωση τη δική μας, των δικών μας γραφικών υποψηφίων, για να μπορούν οι… χωραΐτες να κάνουν βουτιές δίπλα από το σπίτι τους, έπρεπε να μεταφερθεί θάλασσα στη Λευκωσία! Στις μέρες μας, βέβαια, αυτό μπορεί να καταστεί δυνατό, διά του παράλληλου κόσμου της τεχνητής νοημοσύνης, καθώς όλα μπορούν να γίνουν, πλην όμως οι βουτιές θα παραμείνουν εικόνα ( και ψευδαίσθηση).
Μια απόφαση στήριξης στο κοινοβούλιο ενός κόμματος σε άλλο, δεν είναι ασφαλώς κάτι το πρωτόγνωρο. Αυτό, μερικές φορές, επιβάλλεται να γίνεται για να μην υπάρχουν αδιέξοδα. Εάν η Άμεση Προσαρμογή ( ή Δημοκρατία ή Ενσωμάτωση) αποφάσισε ( όπως και έγινε) να ψήφισει την κυρία Αννίτα Δημητρίου και εξηγούσε τούτο πολιτικά μέσα από ένα βιντεάκι, πάλι θα καταγράφονταν αντιδράσεις. Ωστόσο, ο τρόπος που έγινε, το τι ειπώθηκε, ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλούνταν αντιδράσεις και συζητήσεις.
Θεωρείται δεδομένο και αναμφισβήτητο ότι η Πρόεδρος της Βουλής γνωρίζει τι προβλέπει το Σύνταγμα. Το άρθρο 80 αναφέρει ότι «το δικαίωμα της υποβολής προτάσεων νόμων ανήκει εις τους βουλευτάς και νομοσχεδίων εις τους υπουργούς. Ουδεμία πρότασις νόμου συνεπαγομένη αύξησιν των υπό του προϋπολογισμού προβλεπομένων εξόδων δύναται να υποβληθεί υπό βουλευτού». Είναι ξεκάθαρη, συνεπώς, η αναφορά στο Σύνταγμα, τι μπορεί να αποφασίζει η Βουλή και τι όχι. Τι αποτελεί αρμοδιότητα της εκτελεστικής εξουσίας.
Αλλά και ο Φειδίας Παναγιώτου το γνωρίζει. Ή αν δεν το γνωρίζει το υποψιαζόταν, καθώς όταν συνάντησε τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλο, του είχε ζητήσει να κάνει βιντεάκι με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους υπουργούς, στο χαρτοφυλάκιο των οποίων εμπίπτουν τα όσα διά των εξαγγελιών επιδιώκει το κόμμα του. Αυτά, δηλαδή, που παρακολουθήσαμε στο βίντεο, με πρωταγωνιστές Δημητρίου και Παναγιώτου. Βεβαίως η προσπάθεια να πρωταγωνιστήσουν ο Πρόεδρος και το υπουργικό του στα βίντεο του Προέδρου της Άμεσης Προσαρμογής απέτυχε. Υπήρξε απόρριψη από τον Νικόλα, που σωστά ενήργησε. Ούτε προφανώς ο Πρόεδρος θα δεχόταν κάτι τέτοιο.
Για να είμαστε σωστοί, τα βιντεάκια, δεν είναι στο στόχαστρο, καθώς αυτά αποτελούν τη νέα μέθοδο επικοινωνίας. Το τικ τοκ είναι σήμερα ο βασιλιάς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι η πλατφόρμα της εποχής που ενημερώνει, μεταδίδει σύντομα μηνύματα, διασκεδάζει… Είναι ένα σημαντικό, χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας, το οποίο δεν μπορεί, βέβαια, να αντικαταστήσει την πολιτική. Την διαδίδει, την προβάλλει, την καθιστά από απρόσωπη, ξύλινη, σε άμεση, «ζωντανή». Τούτο διευκρινίζεται καθώς στην περίπτωση του γνωστού και πολυδιαφημιζόμενου βίντεο, εκείνα που κρίνονται, είναι τα όσα αναφέρονται σε αυτό. Είναι το περιεχόμενο του. Και είναι και οι νοοτροπίες και η «λογική» πως το απολιτίκ φοριέται για κάθε περίσταση και πως είναι πολιτική!
Υ.Γ.: Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τι θα έλεγαν και έγραφαν όλοι αυτοί που σήμερα προσπαθούν να δικαιολογήσουν το γνωστό βίντεο, εάν σε αυτό συμμετείχε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Υ.Γ.1: Προ μηνός παρακολούθησα το έργο «υπάρχει και φιλότιμο», που ανέβασε η Δημ. Θεατρική ομάδα Ενηλίκων Λιμεναρίων Θάσου, με μικρές προσαρμογές για εναρμονισμό και με τα πρόσφατα (ΟΠΕΚΕΠΕ). Έντονη είναι η αίσθηση ότι κάποιες συμπεριφορές δεν αλλάζουν! Και ισχύουν παντού.
