Μα, το ζήτημα δεν είναι αν ο Χρίστος Μυλωνόπουλος θα εξαιρεθεί από την πτυχή της έρευνας στην οποία εμπλέκεται ο παλιός πελάτης του, ο Ζολώτας και η Focus. Το ζήτημα είναι να δοθεί στους πολίτες το μήνυμα της αυστηρότητας και της αξιοπιστίας. Το μήνυμα ότι η κυβέρνηση φροντίζει να μην υπάρξει ίχνος καχυποψίας στην διερεύνηση αυτής της τεράστιας υπόθεσης διαφθοράς.
Ιδίως επειδή ελεγχόμενος είναι ο τέως ανώτατος άρχων του τόπου. Ο οποίος επίσης πρέπει να προστατευθεί και όταν τελειώσουν τη δουλειά τους οι ποινικοί ανακριτές αν αποδειχθεί ότι είναι αθώος, να είναι πλήρως απαλλαγμένος. Και νομικά αλλά και ηθικά, στα μάτια της κοινής γνώμης. Η ακεραιότητα και η αξιοπιστία της έρευνας δεν αφορά μόνο το ενδεχόμενο να είναι ένοχος, αλλά και το αντίθετο.
Μιλάμε για υπόθεση (χρηματοδότηση με εκατοντάδες χιλιάδες από τη Focus) στην οποία το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς καταλήγει ότι οι λειτουργοί επιθεώρησης καταλογίζουν στον τέως Πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη, ενδεχόμενες πράξεις διαφθοράς. Και μάλιστα σε βαθμό κακουργήματος («ενδεχόμενο κακούργημα της κατάχρησης εξουσίας»).
Αν οι πέντε ποινικοί ανακριτές, έστω και με εξαίρεση ενός μέλους της ομάδας, του Μυλωνόπουλου, καταλήξουν ότι σε αυτή την υπόθεση ο Νίκος Αναστασιάδης είναι εντελώς αθώος, δεν έπραξε τίποτε μεμπτό -που δεν είναι απίθανο αν δει κανείς τι είναι αυτό που προτάσσεται στην περίληψη του πορίσματος που δημοσιεύτηκε, και όχι στις 3.000 σελίδες, που δεν γνωρίζουμε- ποιος πιστεύει ότι θα αθωωθεί και στα μάτια της κοινής γνώμης; Η πλειονότητα θα πιστεύει ότι αυτό το αθωωτικό αποτέλεσμα είναι σικέ.
Ένας νομικός, καθηγητής Ποινικού Δικαίου, με την επιστημοσύνη και την ιστορία του Χρίστου Μυλωνόπουλου, δεν πιστεύω ότι θα ρισκάρει τη φήμη και την αξιοπρέπεια του επειδή πριν δέκα χρόνια υπήρξε δικηγόρος ενός επιχειρηματία, που μάλιστα, δεν ελέγχεται σε αυτή την έρευνα. Ούτε θα επιτρέψει να εκτεθεί για να σώσει οποιονδήποτε πολιτικό. Είναι σίγουρο ότι θα εκτελέσει την αποστολή του σωστά και τίμια.
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι ότι η κοινή γνώμη βράζει, είναι καχύποπτη, είναι ηφαίστειο πραγματικό με αυτή την ιστορία, και η κυβέρνηση οφείλει να της δώσει απαντήσεις ικανοποιητικές πέρα για πέρα, να μην επιτρέψει καμιά καχυποψία να μολύνει αυτές τις απαντήσεις. Πέραν πάσης λογικής ή παράλογης αμφιβολίας.
Αυτή την ουσία δεν φαίνεται να την κατανοεί η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί της, που δικαιολογούσαν τον διορισμό Μυλωνόπουλου, με νομικίστικους όρους και με πολιτικές διαβεβαιώσεις, ενώ γνωρίζουν πως για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς, δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις, χρειάζεται απόλυτη καθαρότητα στην πράξη. Να μην υπάρχει ούτε κατά διάνοια η υποψία για σύγκρουση συμφέροντος ή για έλλειψη αμεροληψίας.
Το άλλο που εκκρεμεί και είναι ακατανόητο να επιτρέπουν να εκκρεμεί, είναι η ασάφεια ως προς το ποιος θα κατευθύνει το ανακριτικό έργο, ποιος θα αξιολογήσει στο τέλος το πόρισμα των πέντε ανακριτών και ποιος θα πάρει τις αποφάσεις για ενδεχόμενες διώξεις. Για να διασφαλιστεί και πάλι η αμεροληψία και η εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης, αυτό θα μπορούσε να το κάνει ανεξάρτητος ιδιώτης Δημόσιος Κατήγορος. Αλλά, δεν διορίστηκε.
Χωρίς ιδιώτη Δημόσιο Κατήγορο, η ομάδα των ποινικών ανακριτών θα κατευθύνεται από τη Νομική Υπηρεσία του κράτους και σε αυτήν θα παραδώσει το πόρισμά της για αξιολόγηση και αποφάσεις. Εδώ έρχεται ξανά η καχυποψία. Ακόμα κι αν η έρευνα απαλλάξει κάποιους από τους ελεγχόμενους, ποιος θα πιστέψει σε αμεροληψία αν η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων είναι στα χέρια της Νομικής Υπηρεσίας; Ακόμα κι αν δεν γίνει από τον Γενικό και τον Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα, αλλά από το Εισαγγελικό Συμβούλιο, δηλαδή μια ομάδα εισαγγελέων της Νομικής Υπηρεσίας!
