Αν κάτι διακρίνει τους ηθοποιούς είναι το ανεξάντλητο ρεπερτόριό τους. Σε όσες παραστάσεις και αν τους δει κάποιος, σε όσα έργα και αν τους παρακολουθήσει, πάντοτε θα ακολουθήσει κάτι άλλο. Και πάντοτε το κάτι άλλο μπορεί να είναι πιο εντυπωσιακό από το καλύτερο που έχουμε δει. Αυτό ισχύει και για τους πιο ατάλαντους. Είτε παίζουν σε σαχλές κωμωδίες είτε σε πλαδαρές τραγωδίες. Ό,τι διακρίνει τους ηθοποιούς διακρίνει και τα μέλη ενός τσίρκου. Τους ακροβάτες, τους κλόουν…
Όταν, όμως, οι πολιτικοί αποφασίζουν να μιμηθούν τους ηθοποιούς και τους κλόουν δίδοντας παραστάσεις, τότε το αποτέλεσμα καταντά είτε εξοργιστικό είτε γελοίο.
Δυστυχώς, ζούμε σε μιαν εποχή που μας έλαχε να βιώσουμε τον κορυφαίο πολιτικό του είδους. Η μόνη διαφορά από τους ηθοποιούς και τους κλόουν είναι ότι οι δικές του παραστάσεις έχουν κόστος. Πολλές φορές με χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Πλείστες άλλες με βιασμό κάθε έννοιας δημοκρατίας, δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τη μια τον βλέπουμε έκπληκτοι να εισβάλει σε μια άλλη χώρα και να συλλαμβάνει τον πρόεδρό της. Όπως ακριβώς, έπρατταν οι πρόγονοι του οι πιστολέρο στο μακρινό φαρ ουέστ.
Την άλλη διεκδικεί άλλη ξένη χώρα, το Γιβραλτάρ, λες και πρόκειται για κάποιο αμπελοχώραφο που συνορεύει με το αγρόκτημά του και αμφισβητεί τα όρια που έχει θέσει το κτηματολόγιο. Την παράλλη απειλεί τρίτη χώρα, την Κούβα, ότι θα μπει και θα τη σαρώσει δήθεν για να λυτρώσει το λαό της.
Ένα πρωινό ξυπνάει και αρχίζει να μοιράζει δασμούς σε διάφορες χώρες. Λες και είναι παραρτήματά του. Συμπεριφέρεται με χλευαστικό τρόπο σε άλλους ηγέτες χωρών, περίπου, όπως συμπεριφέρονταν στο λύκειο οι πιο μεγάλοι και πιο δυνατοί μαθητές στους νεότερους και πιο αδύνατους. Επιχειρώντας με μπούλινγκ να τους αναγκάσουν να προσαρμοστούν στα γούστα τους.
Αν το «θύμα» του λέγεται Μακρόν και είναι ηγέτης μιας ισχυρής χώρας όπως η Γαλλία ή Στάρμερ της Βρετανίας, ουδεμία σημασία έχει. Πρόσφατο νέο θύμα του η Μελόνι. Γι’ αυτόν, Γαλλία, Βρετανία και Ιταλία είναι σαν τη Μινεσότα, το Κολοράντο και το Οχάιο. Θεωρεί ότι είναι υποχρεωμένες να πειθαρχούν στις ορέξεις του.
Το χειρότερο, όμως, είναι όταν θεωρεί πως εκτός από τις μικρές χώρες, όπως το Γιβραλτάρ, ή τις ανίσχυρες μπροστά στις ΗΠΑ, όπως η Βενεζουέλα, μπορεί να καθυποτάξει και μεγαλύτερες και ισχυρότερες, όπως το Ιράν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το παιγνίδι του παγκόσμιου σερίφη, όπως νομίζει ότι είναι, καταλήγει με χιλιάδες θύματα. Ανάμεσα στα οποία και χιλιάδες αθώα γυναικόπαιδα.
Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν του βγήκε το πλάνο. Η παράστασή του εξελίχτηκε από επιθετικό θρίλερ, όπως το είχε σχεδιάσει, σε ατάλαντη κωμωδία. Με πομπώδεις δηλώσεις περί περήφανης νίκης, απειλές, υπερβολές, συνθήματα, μεγάλες υποσχέσεις.
Ξαφνικά, όταν βρέθηκε στα δυο στενά, άρχισε να θερμοπαρακαλεί τους συμμάχους να τον βοηθήσουν. Μπας και μπορέσει να πετύχει κάποια νίκη στα Στενά του Ορμούζ. Εκείνοι του γύρισαν την πλάτη. Τότε βρέθηκε στο τραπέζι να συζητά για κάποια συμφωνία. Με τους όρους των μουλάδων όμως…
Βεβαίως, θα μου πείτε, τον αγγίζει όλο αυτό; Α μπα. Εδώ απέδειξε πως δεν διαθέτει ούτε στίγμα αξιοπρέπειας. Παρακαλούσε διεθνώς να του δώσουν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Όταν τον άδειασαν, έφτασε στο σημείο να καταδεχτεί να του χαρίσει το βραβείο που της είχε απονεμηθεί η Μαρία Κορίνα Ματσάδο! Για να σταματήσει το παιδάκι να τσιρίζει…
Χθες, ωστόσο, επιβεβαιώθηκε ότι το ρεπερτόριο των αθλιοτήτων του είναι όντως ανεξάντλητο. Και ότι μπορεί κάθε επόμενη φορά να σκαρφίζεται κάποια νέα, εκπλήσσοντάς μας. Αρνητικά βεβαίως.
Έφτασε στο κατάντημα να παρέμβει ακόμη και στο Μουντιάλ. Για να πείσει την FIFA να διαγράψει την κόκκινη κάρτα ενός από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές των ΗΠΑ ώστε να παίξει στον αγώνα που διεξήχθη τις πρωινές ώρες με αντίπαλο το Βέλγιο. Έσβησες την κόκκινη του Μπαλογκάν. Η δική, όμως, ισχύει εσαεί.
Θλιβερό το κατάντημα. Για κάθε σώφρονα άνθρωπο, με στοιχειώδη λογική, στοιχειώδη αξιοπρέπεια και στοιχειώδη πίστη σε αξίες θεωρείται αδιανόητη ακόμη και η σκέψη μιας τέτοιας αθλιότητας. Όχι, όμως, για εκείνον που μετέτρεψε την πολιτική σε τραγελαφικό διεθνές ριάλιτι σιόου.
Εκείνον που θεωρεί ολόκληρο τον πλανήτη σαν ιδιωτική του επιχείρηση και αποφασίζει για τα πάντα σε αυτήν. Ντόναλντ Τραμπ, διερωτώμαι πως σε αντέχει ακόμη ο κόσμος! Στο βάθος σε λυπάμαι. Νομίζεις ότι είσαι γίγαντας αλλά είσαι απλώς ένα ανθρωπάκι…
