Μπορεί να είναι και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα κουτουρού αποφάσεων του κράτους, που βλάπτουν πολίτες. Είναι η κήρυξη από το Υπουργικό Συμβούλιο της βιομηχανικής ζώνης Γερίου – Ιδαλίου – Τσερίου σε Λευκή Ζώνη.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι γύρω στις 50 κυπριακές βιομηχανίες στραγγαλίζονται κυριολεκτικά. Όμως, το πιο εγκληματικό στοιχείο αυτής της εξέλιξης, είναι ότι αυτές οι βιομηχανίες, κατά κύριο λόγο οικογενειακές επιχειρήσεις (πλαστικών προϊόντων, μαρμάρων, οικοδομικών υλικών, μεταλλικών κατασκευών), εγκαταστάθηκαν εκεί με παρότρυνση του ίδιου του κράτους. Δηλαδή, για να το πω με τρόπο πιο κατανοητό, τους μάζεψαν εκεί με χίλιες υποσχέσεις και μετά τους βρήκαν μαζεμένους και τους στραγγαλίζουν.
Δεν είμαι υπερβολικός και ούτε πρόκειται για φαινόμενο που δεν το έχουμε ξαναδεί. Προσέξτε την ιστορία για να καταλάβετε πώς δουλεύει αυτό το τυχάρπαστο σύστημα που κυβερνά την Κύπρο. Η ζώνη οχληράς βιομηχανίας χωροθετήθηκε τη δεκαετία του 1980 σε μια ερημιά, μακριά από κατοικημένες περιοχές. Ήθελαν να μαζέψουν εκεί εργαστήρια – εργοστάσια, που έκαναν θόρυβο, που είχαν απόβλητα, που ενοχλούσαν δηλαδή μέσα σε κατοικημένες περιοχές.
Γύρω στις 50 επιχειρήσεις πείσθηκαν, αγόρασαν γη, επένδυσαν τεράστια ποσά, έκτισαν εργοστάσια, αγόρασαν μηχανήματα κι εξοπλισμούς, αναβαθμίστηκαν. Όμως, το ίδιο κράτος, σιγά – σιγά έφερε τις οικιστικές ζώνες δίπλα από την «οχληρά βιομηχανία». Κάποιοι έκοψαν οικόπεδα με άδειες του ίδιου κράτους, τα μοσχοπουλούν, και κάποιοι πολίτες έστησαν εκεί τις ζωές τους. Κολλητά στην «οχληρά βιομηχανία». Και άρχισαν να διαμαρτύρονται ότι τους ενοχλεί η «οχληρά βιομηχανία». Ενοχλεί προφανώς και την αξία των οικοπέδων! Ε, δεν γίνεται να αγοράζεις οικόπεδο του μισού εκατομμυρίου και να περνούν από δίπλα του τα… οχληρά φορτηγά. Ή να ακούς τους τόρνους των μεταλλικών κατασκευών να κόβουν σίδερα και να κατασκευάζουν γρανάζια.
Απ΄ εδώ απ΄ εκεί ξεκίνησαν οι πιέσεις. Και τελικά πληρώνουν τη νύφη εκείνοι που πήγαν κι επένδυσαν στη ζώνη που τους υπέδειξε το κράτος. Κηρύχθηκε αίφνης Λευκή Ζώνη και πάγωσε κάθε περαιτέρω βιομηχανική ανάπτυξη. Οι άνθρωποι που είναι εκεί δεν μπορούν πια να επεκτείνουν τις δουλειές τους, αλλά και η επένδυση που έκαναν μέχρι τώρα έχασε την προστιθέμενη αξία της. Ό,τι έκαναν θα παραμείνει ως έχει. Και το χειρότερο, αυτή η απόφαση θεωρείται πια το πρώτο βήμα για να τους διώξουν εντελώς από εκεί, αφού επεκτείνονται τα οικιστικά οικόπεδα…
Το πιο τραγικό ακόμα να το διαβάσετε: Το υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, δηλαδή το πλέον αρμόδιο υπουργείο, έστειλε επιστολή στην Πολεοδομία (που υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικών) και την καλεί να μην προχωρήσει σε κήρυξη Λευκής Ζώνης, προειδοποιώντας «για αρνητικές συνέπειες για τις βιομηχανίες», ότι υπάρχει ανάγκη για περισσότερες ζώνες «αυξημένου βαθμού οχληρίας» και υπάρχει δυσκολία εξεύρεσης κατάλληλων χώρων. Κατέχουμε την επιστολή του με ημερομηνία 16/6/25. Με λίγα λόγια το αρμόδιο υπουργείο για τη βιομηχανία διαφώνησε, αλλά το υπουργείο για τα οικόπεδα και τους ΕΟΑ αποφάσισε άλλα και η κυβέρνηση επέλεξε να κάνει αυτό που ήθελε το δεύτερο.
Πάντως, την ευθύνη την ανέλαβε ο ΕΟΑ Λευκωσίας. Σε ανακοίνωση (3 Απριλίου 2026), αναφέρει ότι «η απόφαση αυτή λήφθηκε κατόπιν πιέσεων και τεκμηριωμένων εισηγήσεων του Επαρχιακού Οργανισμού Αυτοδιοίκησης Λευκωσίας, των Τοπικών Αρχών καθώς και των επηρεαζόμενων κατοίκων με στόχο τον περιορισμό δραστηριοτήτων και χρήσεων υψηλού βαθμού οχληρίας και τη διασφάλιση των ανέσεων των περιοίκων».
Όλα αυτά τα ονομάζω κουτουρού αποφάσεις. Ενός κράτους που δεν ξέρει τι του γίνεται. Θέλει περιορισμό βιομηχανικών δραστηριοτήτων ή θέλει την ανάπτυξή τους; Όπως είπε χαρακτηριστικά στον «Φ» ο εκπρόσωπος της ΟΕΒ, αυτή η απόφαση συνιστά μια διαχρονική απουσία στρατηγικού σχεδιασμού για τη μεταποίηση, στερείται τεκμηριωμένης επιστημονικής μελέτης, κλονίζει την αξιοπιστία του κράτους προς τους επενδυτές και η Λευκωσία θα απωλέσει τη μοναδική βαριά βιομηχανική της ζώνη.
Γιατί; Διότι έτσι αποφάσισε ο ΕΟΑ Λευκωσίας, οι αντιδήμαρχοι της περιοχής, το υπουργείο Εσωτερικών, οι ανέσεις των περιοίκων, οι ανέσεις όσων κόβουν οικόπεδα, αλλά όχι το αρμόδιο υπουργείο της βιομηχανίας.
Εάν αυτά δείχνουν κράτος σοβαρό, υπεύθυνο και αξιόπιστο μπορεί να το κρίνει ο κάθε λογικός άνθρωπος.
