Πενήντα δυο χρόνια μετά, οι πρωτοβουλίες, οδήγησαν σε ένα ψήφισμα αναγνώρισης του εγκλήματος και καταδίκης του. Ο λόγος για το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τις βιασθείσες, από τον τουρκικό στρατό, γυναίκες το 1974.
Κορίτσια και γυναίκες, από 12 μέχρι 71 ετών, υπήρξαν θύματα βιασμών. Μαζικών και επαναλαμβανόμενων. Μεταξύ εκείνων και ένα κοριτσάκι 12 χρόνων. Υπάρχουν και πληροφορίες για θύμα μικρότερης ηλικίας (9 χρόνων), αλλά δεν έχει εντοπισθεί μαρτυρία. Γύρω στις 1500 γυναίκες έχουν βιασθεί από τους Τούρκους, στη διάρκεια της εισβολής, το καλοκαίρι του 1974. Ο αριθμός ενδέχεται να είναι μεγαλύτερος, καθώς υπολογίζονται όσες επέλεξαν τη σιωπή.
Αυτές οι γυναίκες κουβάλησαν και κουβαλούν ένα σταυρό. Επέζησαν της θηριωδίας, της βαρβαρότητας. Είναι ζωντανές- νεκρές. Αυτό περιέγραψαν, αυτό αισθάνονταν και αισθάνονται τόσα χρόνια.
Η αείμνηστη Στέλλα Σουλιώτη, Πρόεδρος τότε του Ερυθρού Σταυρού, σε κατάθεσή της, στο πλαίσιο προσφυγής της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δήλωσε ότι:
- Τον Αύγουστο του 1974, όταν το τηλεφωνικό σύστημα εξακολουθούσε ακόμη να εργάζεται, ο Ερυθρός Σταυρός έπαιρνε τηλεφωνικά μηνύματα από το Παλαίκυθρο και το Καπούτι (δυτικά της Κυρήνειας), που ανέφεραν βιασμούς.
- Ένας άνδρας (που το όνομά του αναφέρθηκε) δήλωσε ότι η γυναίκα του μαχαιρώθηκε στο λαιμό ενώ αντιστεκόταν στο βιασμό, και η εγγονή της, έξι χρόνων, μαχαιρώθηκε και σκοτώθηκε από τους Τούρκους στρατιώτες, που αποπειράθηκαν να τη βιάσουν!
- Ένα κορίτσι δεκαπεντέμισι χρόνων, που είχε βιαστεί, παραδόθηκε στον Ερυθρό Σταυρό .
- Η μάρτυρας περιέθαλψε 38 γυναίκες, που απολύθηκαν από τα στρατόπεδα της Βώνης και της Γύψου. Όλες είχαν βιαστεί, μερικές δε από αυτές μπροστά στους συζύγους και τα παιδιά τους. Άλλες είχαν βιαστεί επανειλημμένα ή στάλθηκαν σε σπίτια όπου σύχναζαν Τούρκοι στρατιώτες. Οι γυναίκες στάλθηκαν στο νοσοκομείο του Ακρωτηρίου, στις υπό αγγλική κυριαρχία βάσεις, όπου έτυχαν θεραπείας. Τρεις από αυτές βρέθηκαν έγκυες.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην έκθεσή της το 1976, συμπέραινε ότι «μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το γεγονός ότι τέτοια περιστατικά δεν παρεμποδίστηκαν, καθιστά την Τουρκία υπόλογη/αξιόποινη (imputable) για αυτές τις πράξεις».
Γυναίκες, που είχαν βιασθεί έμειναν έγκυες. Σε μια νύκτα άλλαξε η νομοθεσία σε σχέση με τις εκτρώσεις. Σε αυτό συναίνεσε και η Εκκλησία. Η εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», 20 Οκτωβρίου 1974, υπό τον τίτλο «Το δράμα των εγκύων Ελληνίδων από βιασμό», έγραφε: «Θα υποβληθούν εις έκτρωσιν 30 Ελληνίδες Κυπρίαι εις το Γενικόν Νοσοκομείον Λευκωσίας, μεθαύριον Τρίτην. Πρόκειται περί γυναικών που εβιάσθησαν υπό Τούρκων εισβολέων. Δεν έχει σημασία ποιαι είναι αυταί, ούτε από ποίαν πόλιν ή χωρίον προέρχονται. Σημασίαν έχει ότι το δράμα των γυναικών αυτών, είναι μία πτυχή της τραγωδίας που έπληξε τον ελληνικόν πληθυσμόν της Κύπρου μετά την τουρκικήν εισβολήν. Διά τας Ελληνίδας αυτάς είναι τώρα νόμιμος η έκτρωσις και δι’ αυτής θα απαλλαγούν από την συνέπεια του βιασμού. Υπάρχουν όμως άλλαι Ελληνίδες Κυπρίαι, που είναι εγκλωβισμέναι εις χείρας των Τούρκων και δεν έχουν την ευκαιρίαν διά να τύχουν ιατρικής φροντίδος. Το δράμα αυτών είναι μεγαλύτερον και θα μεγαλώνη περισσότερον όσον θα περνά ο χρόνος. Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός διά να τις απαλλάξη έφερε γυναίκα ιατρόν ειδικήν δι’ εκτρώσεις».
Ο βιασμός είναι έγκλημα πολέμου και εργαλείο για υλοποίηση πολιτικής της εθνοκάθαρσης. Ο πληθυσμός τρομοκρατείται και αναγκάζεται να φύγει. Γι αυτό και οι βιασμοί δεν ήταν μεμονωμένοι, και δεν διαπράχθηκαν από απείθαρχους στρατιώτες. Εντασσόταν στο σχέδιο Αττίλα.
Και η «χρήσιμη» Τουρκία; Διαμαρτύρεται, χαρακτηρίζει το ψήφισμα «άκυρο και ανυπόστατο», υποστηρίζοντας ότι περιλαμβάνει «αβάσιμες και παράλογες κατηγορίες κατά των ηρωικών τουρκικών ενόπλων δυνάμεων». Έχει θράσος, που ενισχύεται από την ανοχή των διαφόρων συμμάχων και φίλων της. Αλλά και εκείνων, στην ελληνική πλευρά, που προτάσσουν το «φταίμε και εμείς», προσφέροντας άλλοθι στην κατοχική δύναμη, που εκδίωξε, σκότωσε, βίασε, κατέκτησε εδάφη.
Υ.Γ.: Πιστώνονται για το ψήφισμα όλοι όσοι εργάσθηκαν για να υιοθετηθεί, στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και στην Κύπρο, με πείσμα και κόντρα στο ρεύμα.
