Τούτες τις μέρες, ολοκληρώθηκε το οδοιπορικό της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού για τα 30 χρόνια από τις δολοφονίες των δύο ηρώων. Φέτος επελέγησαν συμβολικοί σταθμοί στην Πελοπόννησο, την Αττική και τα Δωδεκάνησα, με σκοπό να γίνει κάτι μεγαλύτερο από μια πορεία μοτοσικλετιστών εντός Κύπρου, που θα πραγματοποιηθεί -ασφαλώς- στις 8 Αυγούστου, μια μέρα πριν το τριακοστό ετήσιο μνημόσυνο του Σολή και του Τάσου. Με σκοπό να εμπλακεί ο Ελληνισμός στον αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη και στη μεταλαμπάδευση των πανανθρώπινων αξιών για τις οποίες θυσιάστηκαν οι Ισαάκ και Σολωμού.
Όπως και έγινε. Οι μοτοσικλετιστές πέρασαν από την Άνω Κερύνεια Αχαΐας, το Έλος Λακωνίας, τον Καραβά των Κυθήρων, τη Σαλαμίνα της Αττικής, τη Ρόδο, το Καστελόριζο και την Αθήνα. Στις διάφορες περιοχές έγιναν ονοματοδοσίες οδών Ισαάκ-Σολωμού ή δόθηκε υπόσχεση για να πραγματοποιηθούν στο μέλλον. Πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις, έγινε ανταλλαγή αναμνηστικών, υψώθηκε η σημαία του διαχρονικού «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» και καταγράφηκε η διαβεβαίωση για τη διάσωση της μνήμης του Τάσου και του Σολωμού.
Οι μοτοσικλετιστές ανέλαβαν μια ευθύνη που δεν τους αναλογεί: Απορρόφησαν και κουβαλούν το χρέος μιας ολόκληρης πολιτείας απέναντι σε δύο οικογένειες και έναν ολόκληρο λαό.
Κυρίως, για να μην ξεχαστεί εκείνο το φονικό, να μη διανοηθεί κανείς ποτέ να κουκουλώσει εκείνο το έγκλημα. Αυτό σημειώνεται σε κάθε βήμα της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, σε κάθε συνάντηση, σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε χιλιόμετρο.
Όσα δεν έκαναν τόσες κυβερνήσεις, τόσα κόμματα, τόσοι υπουργοί από το 1996, τα κάνουν πολλαπλάσια οι μοτοσικλετιστές και τα άλλα μέλη της Πρωτοβουλίας. Κι αυτό πρωτίστως, δεν αποτελεί τιμή για όσους συμμετέχουν στα οδοιπορικά, αλλά ντροπή για μια πολιτεία που έβαλε τα εντάλματα σύλληψης σε ένα συρτάρι και αποδείχτηκε -ξανά- κατώτερη των περιστάσεων, για να μη βλάψει τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.
Ναι, περί αυτού πρόκειται κι ας δεν το επιβεβαιώνει κανείς. Τον Οκτώβριο του 1996 ανακοινώθηκε η ταυτοποίηση των καταζητούμενων δολοφόνων του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού από τον τότε Γ. Εισαγγελέα Αλέκο Μαρκίδη. Έκτοτε, οι κρατούντες και οι υπεύθυνοι, δεν έβγαλαν άχνα. Ούτε είδαν στα μάτια την κυρία Τασούλα, την Αναστασία, τον κύριο Σπύρο Σολωμού, για να παραδεχτούν ότι δεν ήθελαν ποτέ να συλληφθούν οι δολοφόνοι των παιδιών και του πατέρα τους. Και δίχως ίχνος ντροπής, έστελναν στεφάνια στο ετήσιο μνημόσυνο, για να εκπροσωπηθούν οι κυβερνήσεις που αποδέχτηκαν την ατιμωρησία δύο φόνων. Κυβερνήσεις που δεν σκέφτηκαν ποτέ να ζητήσουν τους δολοφόνους, στις τόσες συναντήσεις με τους ηγέτες της κατοχικού καθεστώτος.
Συνεπώς, την ευθύνη του αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη, ανέλαβε η Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, επιβεβαιώνοντας τον παράλληλο αγώνα του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία. Δεν αξιώνει οφφίκια ή χειροκροτήματα, μόνο την προσοχή όλων για την ανάγκη απόδοσης δικαιοσύνης. Μόνο να στραφεί το βλέμμα στην Κύπρο και η συνείδηση να γίνει συλλογική, για να ακολουθήσουμε τη διαδρομή του Τάσου και την αναρρίχηση του Σολωμού, μήπως και αποκτήσουμε εκείνη την πεντασύλλαβη ελευθερία που δεν βρήκαμε ποτέ σε αυτό τον τόπο. Για να κάνουν και οι μοτοσικλέτες την ιστορική διαδρομή πίσω από τον Πενταδάκτυλο. Όχι μόνο στην Κερύνεια της Αιγιαλείας, μα και της Κύπρου, όχι μόνο στον Καραβά των Κυθήρων, μα και της Κερύνειας, όχι μόνο στη Σαλαμίνα της Αττικής, μα και της Αμμοχώστου.
