(*) Ένα κομμάτι γραμμένο από έναν φίλο πολύτιμο, τον Γιώργο Λιγνό, που εντάχτηκε στην «Ομάδα των Πολυτίμων Τροφοδοτών» των Σκέψεων της Ημέρας στην εκπομπή μου «Καθρέφτης» στην ΕΡΤ.

Σήμερα, ο Γιώργος αναφέρεται σε έναν επίσης πολύτιμό μου φίλο, τον οικονομικό συντάκτη, σχολιαστή, συγγραφέα, που έγραψε ένα καταπληκτικό βιβλίο. Βιβλίο που συστήνω ανεπιφύλακτα και ενθουσιωδώς:

«Ο γνωστός οικονομικός σχολιαστής Κώστας Στούπας στο βιβλίο του «Η Επερχόμενη Αταξία», με υπότιτλο «Οι 5 παγίδες που απειλούν τις δημοκρατίες και την ευημερία της Δύσης». Σε αυτό, ο Κώστας μιλάει για δυο διακριτούς τύπους ανθρώπων.

Είναι οι άνθρωποι από μάρμαρο και οι άνθρωποί από βούτυρο. Γράφει:

«Η εκρηκτική ευημερία για δυο τρεις γενιές χωρίς πολέμους και λιμούς  μετατρέπει τους ανθρώπους από σίδερο και μάρμαρο σε ανθρώπους από βούτυρο.

Και πιο κάτω:

«Η Δύση δεν φαίνεται να κινδυνεύει να υποκύψει στις εξωτερικές πιέσεις. Κινδυνεύει να πέσει από μέσα από την τήξη του ανθρώπου από βούτυρο που έχει δημιουργήσει η διαρκής ευημερία των τελευταίων δεκαετιών. Ο δυτικός άνθρωπος κινδυνεύει από την απώλεια και την διαρκή απόκρυψη του ενστίκτου της επιβίωσης.»

Νομίζω όλοι καταλαβαίνουμε τι εννοεί. Για να μην παρεξηγηθώ δεν εννοώ ότι  οι άνθρωποι πρέπει να αφήνονται χωρίς δίχτυ προστασίας. Ούτε  υπερασπίζομαι την σκληρή, πολύ σκληρή πραγματικότητα που έζησαν οι προγονοί μας.

Όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι βεβαιότητες αμβλύνουν το ένστικτο της επιβίωσης που σε κάνει μαχητικό.


Ο παράλογος δικαιωματισμός, η αντίληψη ότι η κοινωνία και το κράτος μας χρωστάνε δεν είναι ένστικτο επιβίωσης.

Μιλάω για τη διαφορά ανάμεσα στο βούλομαι και στο θέλω. Η βούληση είναι παρούσα όταν σφίγγεις τα δόντια για να παλέψεις μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Το θέλω είναι πιο πολύ μια ευχή. Μια επιθυμία. Η απάντηση σε αυτούς που σου λένε με ευκολία θέλω αυτό, θέλω το άλλο, είναι πάλεψε τότε.

Όσοι έχουν διαχειριστεί ζόρικες καταστάσεις υγείας για τους ίδιους η αγαπημένα τους πρόσωπα  καταλαβαίνουν πολύ καλά τι σημαίνει βούληση για  αντιμετώπιση των δυσκολιών.

Μιλάμε για νοοτροπία και όχι κάποιο πολιτικό ή ιδεολογικό μανιφέστο. Όλα αυτά αφορούν πρωτίστως παιδιά έφηβους και νέους αλλά και ενήλικες πολίτες.

Και φυσικά  αφορά πρωτίστως το άτομο και τις αντοχές του.

Χρέος μας είναι να μαθαίνουμε  τα παιδιά μας να αντέχουν, να ξέρουν τι σημαίνει σφίγγω τα δόντια.

Πρόσφατα ακούσαμε για έναν υποψήφιο που όπως είπε, «έγραψα τις δικές μου πανελλήνιες: έθεσα τα δικά μου ερωτήματα και τα απάντησα, με σωστό-λάθος, αντιστοιχίσεις, τα πάντα.

Κάποιοι ευθύνονται γιατί του έχουν περάσει μια λάθος αντίληψη για τη ζωή. Κανείς δεν λέει ότι οι πανελλαδικές δεν είναι ζόρικη διαδικασία. Ακόμα κι αν έμπαινε χωρίς εξετάσεις όπως ακόμα τάζει ο πολύς κος Γαβρόγλου κάποια στιγμή θα έπρεπε  να δοκιμαστεί.

Γιατί θυμήθηκα όλα αυτά για τους ανθρώπους από βούτυρο και από σίδερο και μάρμαρο.

Όπως ίσως σας είχε πει ο Χρήστος Μιχαηλίδης, την προηγούμενη εβδομάδα φιλοξενήθηκα στην Πράγα από την φίλη μου την Βίβιαν Αβραμίδου Πλουμπη. Την Αμμοχωστιανή όπως την λέω.

Κι όπως γίνεται σε τέτοιες συναντήσεις ξεδιπλώνονται οι αναμνήσεις και οι ζωές.

Αυτό που με εντυπωσίασε όταν άκουσα τις περιπέτειες της Βίβιαν από την ξαφνική αναχώρηση μέσα σε 2 ώρες από το σπίτι της στην Αμμόχωστο τον αγώνα της επιβίωσης στην Ελλάδα σε μια τύποις φιλική κοινωνία αλλά στην ουσία διπρόσωπη μέχρι να στήσει την ζωή της στην Πράγα, είναι η ικανότητα προσαρμογής και ο διαρκής αγώνας.

Η Βίβιαν είναι άνθρωπος από σίδερο και είμαι τυχερός που την γνώρισα.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα. Δεν είναι και άνθρωπος από ξύδι.

Όπως λέει ο Κώστας Στούπας και πάλι τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε πόσο εύκολα ο άνθρωπος από βούτυρο μετατρέπεται σε άνθρωπο από ξύδι ο οποίος μετέχοντα σε ψηφιακές κα μη αγέλες εισβάλει στα κοινοβούλια και αναδεικνύει παρατράγουδα στην εξουσία.

Η Βίβιαν πάρα τον πόνο της παλεύει ακόμα για την αλληλοκατανόηση των δυο πλευρών στην Κύπρο. Μεγάλη ευλογία να έχεις τέτοιους φίλους.