Υπάρχουν ακόμα Ελληνοκύπριοι που πιστεύουν ότι είναι η ε/κ πλευρά που εμποδίζει τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό; Κι ότι αν ανοίξει ο Χριστοδουλίδης το οδόφραγμα της Μιας Μηλιάς θα ανοίξει ο δρόμος για τη λύση;
Υπάρχουν σίγουρα. Αλλά νόμιζα πως ήταν μόνο κάποιοι ακραίοι περιθωριακοί, που αραδιάζουν εθνομηδενιστικές ασυναρτησίες και επιχειρηματολογίες τουρκικής προέλευσης, για τις οποίες εντυπωσιάζονται ακόμα και οι Τούρκοι.
Αλλά να το λέει και ο εμπειρότατος Αβέρωφ Νεοφύτου είναι πολλαπλάσια ακατανόητο. Όταν απευθύνεται στον Νίκο Χριστοδουλίδη και του λέει: «Θα γίνουμε ακόμη καλύτεροι φίλοι αν όντως ξεπεράσεις το εμπόδιο ενός οδοφράγματος για να ανοίξει ο δρόμος για τη λύση», τι άλλο εννοεί;
Όλοι ξέρουμε ότι η τουρκική απαίτηση είναι το άνοιγμα της Μιας Μηλιάς. Μόνο. Χωρίς να μεσολαβεί η συμφωνημένη αρχή της αμοιβαιότητας. Κι όταν ο Έρχιουρμαν απορρίπτει ακόμα και τις προτάσεις του Γκουτέρες για ταυτόχρονο άνοιγμα διέλευσης Αθηένου – Αγλαντζιά, σημαίνει ότι το μόνο που μπορεί να κάνει ο Πρόεδρος για να ξεπεράσει «το εμπόδιο ενός οδοφράγματος» είναι να δεχθεί αυτό που του ζητούν. Όχι για να ανοίξει ο δρόμος για τη λύση, ούτε καν ο δρόμος για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, αλλά ο δρόμος για την πενταμερή.
Το βρίσκω ιδιαίτερα θλιβερό. Γιατί εκτός από τον Αβέρωφ την ίδια προσέγγιση έχουν και άλλοι πολιτικοί. Άσχετα αν δεν το λένε δημοσίως. Θέλουν να ανοίξει ο Χριστοδουλίδης μονομερώς τη Μια Μηλιά για να δείξει ότι θέλει λύση, λένε. Μισό αιώνα εμπειριών και εκβιασμών και δεν έχουν καν αντιληφθεί με ποιους εκβιασμούς εφαρμόζεται η τουρκική πολιτική σε βάρος της Κύπρου για να την αντιμετωπίσουν.
Ακόμα και ο Νίκος Αναστασιάδης, άλλοτε βασικός πρωταγωνιστής του ναιναικιστάν, είχε αντιληφθεί ότι «η πολιτική του κατευνασμού, δεν πρόκειται να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα σε σχέση με την Τουρκία. Δοκιμάστηκε και έχει αποτύχει» (20/7/2020). Αυτή η πολιτική «εκτρέφει ακόμη περισσότερο τη μεγαλομανία, τις παράνομες δράσεις, τις εκβιαστικές προσεγγίσεις» της Τουρκίας.
Σήμερα υπάρχουν ακόμα πολιτικοί (και δημοσιογράφοι, βεβαίως) που πιστεύουν ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν ακολουθεί ο Χριστοδουλίδης την πολιτική του κατευνασμού. Να ταΐσει το θηρίο για να το εξημερώσει. Εκεί είμαστε ακόμα! Ενώ ολοφάνερα Τουρκία και τουρκοκυπριακή ηγεσία ζητούν μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης που εξυπηρετούν την πολιτική της αποδοχής των πραγματικοτήτων. Δηλαδή των τετελεσμένων της εισβολής. Του τετελεσμένου της «τδβκ», που θέλει να νομιμοποιηθεί ως καλός γείτονας με το κρατίδιο των Ελληνοκυπρίων. Ούτε καν με την Κυπριακή Δημοκρατία.
Να υπενθυμίσω ένα άλλο ΜΟΕ, που παραμένει ανοικτό, μπας και αντιληφθούμε όλοι τι γίνεται. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εδώ και 4 – 5 χρόνια επεξεργάστηκε ένα σχέδιο για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών πάρκων στη νεκρή ζώνη τα οποία θα παράγουν ηλεκτρισμό που θα διανέμεται και στις δύο πλευρές της γραμμής αντιπαράταξης. Να προμηθεύουν δηλαδή ρεύμα και τους Ε/κ και τους Τ/κ. Ένα δικοινοτικό φωτοβολταϊκό πάρκο το οποίο θα χρηματοδοτήσει η ΕΕ.
Έγιναν οι μελέτες, προβλέπεται ηλεκτροπαραγωγή ισχύος 36 MW και μάλιστα με πρόνοια για αποθήκευση, που δεν έχουμε ακόμα στην Κύπρο. Πού κόλλησε αυτό; Στο αν θα υπάρχει μία σύνδεση ή δύο; Η μελέτη έδειξε ότι πρέπει να υπάρχει μία σύνδεση, να είναι σύνδεση στο δίκτυο της ΑΗΚ και η ΑΗΚ να στέλνει και στα κατεχόμενα το μερίδιο που αναλογεί στους Τ/κ.
Αλλά, η τουρκική πλευρά απαιτεί να γίνουν χωριστές συνδέσεις και ο οργανισμός ηλεκτρισμού του κατοχικού καθεστώτος να παίρνει απευθείας από το φωτοβολταϊκό πάρκο το ρεύμα και όχι από την ΑΗΚ. Πώς στο καλό θα στείλει το μήνυμα της επανένωσης και της εμπιστοσύνης (που ήταν ο σκοπός αυτής της απόφασης) αν ακόμα και η σύνδεση στα φωτοβολταϊκά θα εξυπηρετεί τον απόλυτο διαχωρισμό;
Όσοι, λοιπόν, υποστηρίζουν ότι θα ανοίξει ο δρόμος της λύσης, αν ο Χριστοδουλίδης ανοίξει τη Μια Μηλιά (που ο μόνος σκοπός του είναι να διευκολυνθεί το εμπόριο των κατεχομένων) και να μην επιμένει στο Αθηένου – Αγλαντζιά, ας σκεφτούν πόσο νερό ρίχνουν στο μύλο της τουρκικής αδιαλλαξίας.
