Για να τους κρατούν υποταγμένους

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

«Αν στις ελεύθερες περιοχές μιλάμε για εργασιακή εκμετάλλευση, στα κατεχόμενα η κατάσταση δεν είναι απλώς ανεξέλεγκτη – είναι μια μαύρη τρύπα που αγγίζει τα όρια της σύγχρονης δουλείας», είπε ο Παναγιώτης Ιωαννίδης, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Ξενοδοχείων, Επισιτισμού και Κέντρων Αναψυχής της ΣΕΚ, μιλώντας στο συνέδριο με θέμα την απασχόληση αλλοδαπών εργαζομένων ιδιαίτερα στον τομέα της φιλοξενίας στην Κύπρο, που οργάνωσε στις 30 Ιουλίου 2026 στη Λευκωσία η οργάνωση Step Up Stop Slavery.

Πρόσθεσε ότι «ως συνδικαλιστές παρακολουθούμε στενά τι γίνεται στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής, κυρίως μέσω των επαφών μας με την τουρκοκυπριακή συνδικαλιστική ομοσπονδία TURK-SEN και τα στοιχεία είναι σοκαριστικά. Λόγω του πολιτικού καθεστώτος (μη αναγνώριση, έλλειψη ελέγχου από διεθνείς οργανισμούς και πλήρης εξάρτηση από την Τουρκία), το ψευδοκράτος έχει μετατραπεί σε παράδεισο για δίκτυα trafficking και εργοδοτική ασυδοσία, ειδικά στα τεράστια ξενοδοχεία και τα καζίνο. Χιλιάδες νέοι, κυρίως από αφρικανικές, αλλά και ασιατικές χώρες, φτάνουν στα κατεχόμενα με «φοιτητική βίζα», έχοντας πληρώσει χιλιάδες ευρώ σε δήθεν πράκτορες που τους υπόσχονται σπουδές στα λεγόμενα «πανεπιστήμια» και καλοπληρωμένη εργασία. Μόλις πατήσουν το πόδι τους εκεί, τους παίρνουν τα διαβατήρια, τους εγκλωβίζουν σε διαμερίσματα και τους αναγκάζουν να δουλεύουν αδήλωτοι, για ψίχουλα, στη βαριά συντήρηση ξενοδοχείων, στις κουζίνες και στον καθαρισμό».

Ο Π. Ιωαννίδης αναφέρθηκε, επίσης, στην ασύδοτη και ανεξέλεγκτη λειτουργία των καζίνο και των κέντρων αναψυχής και τη σεξουαλική και εργασιακή εκμετάλλευση γυναικών. Εξήγησε ότι «το καθεστώς στα κατεχόμενα εκδίδει άδειες για “καλλιτέχνες”, “hostesses” και “barmaids”, κυρίως για γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, οι οποίες καταλήγουν κλειδωμένες σε ξενοδοχεία και νυχτερινά κέντρα, υπόκεινται σε καθεστώς “χρέους” (debt bondage) προς τον εργοδότη για τα εισιτήριά τους και εξαναγκάζονται στην πορνεία». Πρόσθεσε ότι «δεν υπάρχει συνδικαλισμός των ξένων εργαζομένων στα κατεχόμενα, ούτε συλλογική σύμβαση που να τους καλύπτει, ούτε ελεγκτικός μηχανισμός. Οι μισθοί πληρώνονται συχνά σε τουρκικές λίρες (που εξανεμίζονται λόγω πληθωρισμού), ενώ οι εργάτες δουλεύουν 7 μέρες την εβδομάδα, 12-14 ώρες τη μέρα. Πολλοί από αυτούς τους εξαθλιωμένους ανθρώπους, στην απελπισία τους να ξεφύγουν από την κόλαση των κατεχομένων, περνούν τη νεκρή ζώνη προς τις ελεύθερες περιοχές για να ζητήσουν πολιτικό άσυλο.

Εδώ πέφτουν συχνά στα νύχια δικών μας εταιρειών και εργολάβων που εκμεταλλεύονται την προηγούμενη τραυματική τους εμπειρία και τον φόβο τους, για να τους κρατούν υποταγμένους. Είναι ένας φαύλος κύκλος εκμετάλλευσης που ξεκινά από το άναρχο καθεστώς των κατεχομένων και, δυστυχώς, βρίσκει “παράθυρα” να συνεχιστεί και στις ελεύθερες περιοχές»…