Αυτή τη φορά Φειδία, ακόμη και οι κλόουν αντί να γελάνε κλαίνε!

«Μια ζωή κυνηγά την αρνητική διαφήμιση για να βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων, μετά το αξιοποιεί και όσοι τον επικρίνετε παίζετε το παιγνίδι του». «Ναι μεν δεν έπρεπε να πάει με το κοντό, αλλά η εστίαση όλων σε αυτό, στο τέλος έγινε αιτία να χαθεί το νόημα της εκδήλωσης». «Οι άλλοι που πήγαν κουστουμαρισμένοι είναι καλύτεροι; Τουλάχιστον, εκείνος είναι αυθεντικός». «Είναι από το μήκος του παντελονιού που μετριέται ο σεβασμός στους μάρτυρες;».

Βλέπεις την εικόνα της αθλιότητας, διαβάζεις αυτά τα σχόλια και αναρωτιέσαι αν υπάρχει σωτηρία. Πρόκειται για μερικά μόνο από τη σωρεία των σχολίων με τα οποία κάποιοι επιχείρησαν να προσφέρουν στήριξη στο νεαρό ευρωβουλευτή με τη θρασύτατη συμπεριφορά. Προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την παρουσία του Φειδία Παναγιώτου στην τελετή για τα 30 χρόνια από τη δολοφονία των Ισαάκ και Σολωμού από τους Τούρκους, φορώντας κοντό παντελόνι και άσπρες βαμβακερές κάλτσες.

Τον Φειδία, ναι, τον μάθαμε πια. Ναι, αναμένουμε ακόμη και την πιο ευτελή πράξη. Όλοι αυτοί όμως; Εθελοτυφλούν; Δεν αντιλαμβάνονται πραγματικά πού οδηγούμαστε; Ή τρέμουν να αντιδράσουν για να μην κατηγορηθούν ότι τον είχαν στηρίξει και την πάτησαν;

Ό,τι και αν ισχύει, η ουσία είναι μια. Δεν επρόκειτο για μια εκδήλωση για ινφλουένσερς. Ούτε για κανένα μπιτς πάρτι. Ούτε καν για κάποιου είδους χαλαρή πολιτική συγκέντρωση. Εκδήλωση μνήμης και τιμής δύο μαρτύρων, του Ισαάκ και του Σολωμού ήταν. Ακόμη κι ένα αμαθές παιδάριο δύναται να αντιληφθεί την αξία και τη βαρύτητα μιας τέτοιας εκδήλωσης. Ακόμη κι αυτό θα αρνείτο να πάει σε τέτοια εκδήλωση με τέτοια περιβολή.

Πράγματι. Ένα παντελόνι δεν αλλάζει την Ιστορία. Δεν μικραίνει τη θυσία του Ισαάκ και του Σολωμού. Δεν αφαιρεί ούτε ένα γραμμάριο από τη σημασία της μνήμης τους. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το θέμα. Δεν κρίνεται το μήκος του παντελονιού. Κρίνεται η αντιληπτικότητα για τη σοβαρότητα της εκδήλωσης.

Σε μια κηδεία ντύνεσαι διαφορετικά. Σε μια επίσημη τελετή διαφορετικά. Σε μια εκδήλωση μνήμης για ανθρώπους που σκοτώθηκαν για την Κύπρο, διαφορετικά. Όχι επειδή τα ρούχα έχουν ηθική. Επειδή, ακριβώς, η περίσταση έχει διαφορετικό ηθικό βάρος.

Κάπου εδώ αρχίζει και το μεγάλο πρόβλημα. Δεν ήταν το πρώτο δείγμα γραφής του νεαρού ευρωβουλευτή, που εμφανίζεται και με μύτη κλόουν. Είναι επαναλαμβανόμενα αυτά τα δείγματα γραφής. Όταν ένα δημόσιο πρόσωπο επανέρχεται με ανάλογες προκλητικές συμπεριφορές, τότε η συνήθης ατάκα του «δεν ήξερα, θα μάθω», καταντά κοροϊδία!

Όταν ένας πολιτικός, έστω και νεανίας, έστω και με ανυπαρξία γνώσεων, βρίσκεται κατ’ επανάληψη στο επίκεντρο αντιδράσεων για τη συμπεριφορά του εξαιτίας των επιλογών του, τότε πρόκειται για μοτίβο. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «δεν φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου» από το σας γράφω όλους στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.

Μάθε, λοιπόν, ασεβή νεανία, πως όταν βρίσκεσαι σε μια εκδήλωση προς τιμή δύο ανθρώπων, που δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους, το επίκεντρο της εκδήλωσης δεν είσαι εσύ! Δεν είναι το ΤικΤοκ σου! Δεν είναι η εικόνα σου! Είναι μόνο οι τιμώμενοι νεκροί!

Όταν, λοιπόν, σε τέτοιες περιπτώσεις επιλέγεις να προκαλέσεις με μια θρασεία εμφάνιση με σορτ, δεν είναι αυθεντικότητα. Δεν είναι αντισυμβατικότητα. Δεν είναι μαγκιά. Πρόκληση είναι. Θράσος είναι. Και προσβολή τελικά!

Όταν στέκεσαι μπροστά στη μνήμη των νεκρών, δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι διαφορετικός. Χρειάζεται, απλώς, να δείξεις ότι καταλαβαίνεις πού βρίσκεσαι. Αυτό δεν απαιτεί ούτε κοστούμι ούτε γραβάτα. Απαιτεί κάτι πολύ πιο δύσκολο: Σεβασμό! Στοιχείο το οποίο ολοένα και περισσότερο δείχνεις ότι αγνοείς την έννοια του.

Αυτή τη φορά, νεανία ευρωβουλευτή, ξεπέρασες κάθε όριο. Το ίδιο και όσοι επιχείρησαν τις προηγούμενες μέρες να σε στηρίξουν με επιχειρήματα τα οποία υποτιμούν τη νοημοσύνη τους.

Αυτή τη φορά, ακόμη και οι κλόουν αντί να γελάνε, κλαίνε!