Προτιμότερη η πρόκληση παρά η ύπουλη σιωπή

Μια δημόσια τοποθέτηση η οποία γνωρίζει κάποιος εκ προοιμίου ότι θα προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και δυσφορία, δεν μπορεί παρά να θεωρείται «πολιτική αυτοκτονία». Ιδιαίτερα όταν ένας πολιτικός έχει βιώσει από πρώτο χέρι την αποστροφή της κοινής γνώμης η οποία με τον πλέον δημοκρατικό τρόπο, τις εκλογές, απέρριψε ευθέως τις θέσεις του σε σειρά θεμάτων αλλά κυρίως στο Κυπριακό.

Τι όμως είναι προτιμότερο να έχουμε στην πολιτική; Έναν πολιτικό που επιλέγει να «αυτοκτονήσει πολιτικά» καταγράφοντας θέσεις και απόψεις οι οποίες δεν τυγχάνουν και -απ’ ό,τι φαίνεται- δεν θα τύχουν ποτέ θετικής αποδοχής από την πλειοψηφία των πολιτών; Ή έναν πολιτικό που ακολουθεί τακτική ύπουλης σιωπής στο δημόσιο διάλογο, αλλά στο παρασκήνιο επιλέγει να τοποθετείται κατά τρόπο που θα μπορούσε να είναι εξίσου με μια «πολιτική αυτοκτονία»;

Γιατί όταν γίνονται συγκρίσεις είναι καλό να μπαίνουν στη ζυγαριά τα μήλα με τα μήλα και τα πορτοκάλια με τα πορτοκάλια. Εδώ, ομολογουμένως, η ζυγαριά είναι εξαρχής άνιση: στη μια πλευρά μπαίνουν λόγια, στην άλλη σιωπή. Κι όμως, είναι ακριβώς αυτή η ανισότητα που αξίζει να εξεταστεί.

Με αφορμή λοιπόν τις τελευταίες παρεμβάσεις του τέως ηγέτη του Δημοκρατικού Συναγερμού αξίζει να μπουν κάτω κάποια δεδομένα και να γίνουν συγκρίσεις με τη νυν ηγέτιδα της παράταξης… Σημασία έχει, πάνω απ’ όλα, το τι πραγματικά πρεσβεύει ο καθένας για το Κυπριακό, γιατί όποιος θέλει να ηγηθεί του τόπου πρέπει να έχει ξεκάθαρες θέσεις για το θέμα αυτό. Όλα τα άλλα έπονται.

Ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ λέει στα μέλη του κόμματός του, αλλά και ευρύτερα προς την κοινωνία ότι οι δύο ηγέτες φέρουν ευθύνη για το συνεχιζόμενο αδιέξοδο γιατί δεν μπορούν να τα βρουν και να ανοίξουν ένα ή δύο οδοφράγματα.

Μπαίνει λοιπόν στη μια πλευρά της ζυγαριάς η θέση του τέως. Στην άλλη πλευρά θα πρέπει να μπει η θέση της νυν προέδρου του κόμματος. Τι υποστηρίζει η ίδια ως προς το άνοιγμα νέων σημείων διέλευσης; Μήπως είναι υπέρ του να προχωρήσει η ελληνοκυπριακή πλευρά σε μονομερές άνοιγμα της Μιας Μηλιάς; Δεν γνωρίζουμε. Δεν έχει τοποθετηθεί.

Οι τοποθετήσεις του τέως ενοίκου του πέμπτου ορόφου της Πινδάρου για το Κυπριακό, τις συνομιλίες και τις διαπραγματεύσεις, είναι γεγονός ότι εξοργίζουν, γιατί ενδεχομένως τις λέει δημοσίως. Είναι όμως αυτό χειρότερο από τη θέση περί αποδοχής της θετικής ψήφου για τους Τουρκοκύπριους; Θέση η οποία εκφράστηκε σε συζήτηση της πολιτικής ηγεσίας πριν από ενάμιση χρόνο όταν ακόμα κανείς δεν γνώριζε εάν και πότε θα υπάρξουν άλλα βήματα στο Κυπριακό.

Πέραν όμως όλων αυτών που έχουν να κάνουν με το πρόσφατο παρελθόν, το παρόν και ενδεχομένως την επόμενη φάση του Κυπριακού, μέσα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του τελευταίου διαστήματος, προέκυψε και μια αναφορά η οποία αγγίζει ουσιαστικά το DNA των Συναγερμικών, οι οποίοι, είτε το φθινόπωρο, είτε πιο μετά θα κληθούν μαζικά στις κάλπες για να επιλέξουν ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο ή ενδεχομένως και κάποιον τρίτο. Είναι η αναφορά, η κατηγορία για την «ιστορικά λανθασμένη» απόφαση του Γλαύκου Κληρίδη -όπως λέχθηκε- για ενταφιασμό των ιδεών Γκάλι.

Ο τέως αρχηγός της παράταξης κατηγορεί τον ιδρυτή του κόμματος του οποίου και ο ίδιος ηγήθηκε. Μια πολύ βαριά κατηγορία, η οποία τέθηκε στο παρελθόν από τους πολιτικούς αντιπάλους του Γλαύκου Κληρίδη: ότι, ενώ αρχικά τασσόταν υπέρ των ιδεών του τότε ΓΓ του ΟΗΕ, στη συνέχεια, προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές του 1993, εμφανίστηκε να τις απορρίπτει. Ο ίδιος ο κ. Κληρίδης είχε απαντήσει σε συνέντευξή του πως αυτό δεν ίσχυε, καθώς οι ιδέες Γκάλι είχαν ήδη απορριφθεί νωρίτερα από τον ίδιο τον Ραούφ Ντενκτάς, άρα δεν υπήρχε πλέον πρόταση να εγκαταλείψει. Παρά την απάντηση αυτή, το τι πραγματικά υποστήριζε ο ίδιος εκείνη την περίοδο εξακολουθεί να αμφισβητείται.

Ακολουθεί σιωπή…

Καμιά τοποθέτηση, καμιά ανακοίνωση. Καμιά δημόσια παρέμβαση. Κανένας δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον «πατριάρχη της παράταξης». Ο θυμός και οι χαρακτηρισμοί στις συζητήσεις της ηγεσίας δεν λένε κάτι. Ούτε και βεβαίως έχει σημασία το πόσοι και ποιοι χαρακτηρισμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον του τέως με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Στην πολιτική, εκείνο το οποίο είναι σημαντικό είναι η τόλμη της δημόσιας διατύπωσης μιας άποψης η οποία προκαλεί, ακόμα κι αν αυτή αποτελεί «πολιτική αυτοκτονία». Γιατί αυτό δίνει την ευχέρεια στον ακροατή να ζυγίσει και πρόθεση και σκοπιμότητα. Η ύπουλη σιωπή ίσως να είναι πολύ πιο επιζήμια γιατί χρησιμοποιείται ως όχημα εξαπάτησης του ακροατηρίου.