Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Όπως μου είπε η εκτελεστική διευθύντρια του «Hope for Children», Άντρια Νεοκλέους, στο πλαίσιο του ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην προχθεσινή κυριακάτικη έκδοση του «Φ», κάθε δομή φιλοξενίας του οργανισμού για ασυνόδευτους ανήλικους, «είναι ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο το παιδί νιώθει ότι αποτελεί μέρος μιας κοινωνίας και ότι έχει ένα σταθερό, ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον, πρόσβαση στο σχολείο, στις υπηρεσίες και στην καθημερινότητα της πόλης».
Είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις του 21χρονου Ντέιβιντ από την Γκάμπια και του 20χρονου Μοχάμετ από την Ακτή του Ελεφαντοστού,που ενηλικιώθηκαν αφού έζησαν τα τελευταία 4-5 χρόνια σε δομές φιλοξενίας του «Hope for Children», μιλούν ελληνικά και περιλαμβάνονται στις 2.000 περιπτώσεις ασυνόδευτων παιδιών που από το 2014 ο οργανισμός έχει διαχειριστεί στο πλαίσιο του πρωτοκόλλου συνεργασίας με τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας.
Μιλώντας σε βίντεο στο κανάλι του «Hope for Children» στην πλατφόρμα YouTube, οι δύο Αφρικανοί νέοι αναφέρθηκαν στην ολόπλευρη στήριξη που είχαν από το «Hope for Children» και στην κοινωνική τους ένταξη και αποκατάσταση στην Κύπρο. Είπε, μεταξύ άλλων, ο Ντέιβιντ που έχει σπουδάσει Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και σήμερα εργάζεται σε αρχιτεκτονικό γραφείο: «Ήρθα στην Κύπρο πριν 4 περίπου χρόνια, χωρίς να ξέρω, ούτε να έχω προγραμματίσει ότι θα ερχόμουν σε αυτό το νησί. Στη δομή φιλοξενίας του “Hope for Children”, μέναμε πολλά παιδιά από διάφορες χώρες και οι λειτουργοί ήταν κοντά μας και μας βοηθούσαν κάθε στιγμή.
Μας ενθάρρυναν, μεταξύ άλλων, να συμμετέχουμε σε μαθήματα ελληνικών, σε δραστηριότητες που είχαν να κάνουν με την τέχνη και σε αθλητικές δραστηριότητες. Νιώθω ότι στην Κύπρο κατάφερα να κάνω πράγματα που δεν περίμενα να κάνω. Έγιναν όλα ξαφνικά και είναι απίστευτο. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα σπούδαζα, πόσο μάλλον ότι θα σπούδαζα Αρχιτεκτονική!».
Ιδιαίτερα τραυματικές στην πατρίδα του ήταν οι εμπειρίες του Μοχάμεντ που ήρθε στην Κύπρο σε ηλικία 16 χρόνων και σήμερα είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ενώ αποφοίτησε πρόσφατα απότο Λύκειο παρακολουθώντας ως ενήλικας απογευματινά μαθήματα.
Όπως είπε, έχασε τους γονείς και τον μεγαλύτερο αδελφό του σε παιδική ηλικία στη χώρα του και ότι για τέσσερα χρόνια από 12-16 χρόνων, ζούσε κυριολεκτικά στον δρόμο. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι αν τον ρωτούσε κανείς πώς επηρέασε τη ζωή του η βοήθεια που πήρε από το «Hope for Children», θα απαντούσε: «Φαντάσου τον εαυτό σου εντελώς μόνο στη μέση μιας ερήμου… κλείνεις τα μάτια και όταν τα ανοίγεις, βλέπεις μια πόρτα… που ανοίγει σε έναν χώρο όπου βρίσκονται όλα όσα χρειάζεσαι για να ζήσεις!».
