Μονίμως μονοφαγάδες και διαμαρτυρόμενοι!

Διανύουμε μια περίεργη περίοδο. Από την μια η τραγωδία που προκάλεσε το ναυάγιο στα ανοικτά της κατεχόμενης Κερύνειας και από την άλλη η αντιμετώπιση της τραγωδίας, από κάποιους στις ελεύθερες περιοχές- πολύ λίγους ευτυχώς- μέσα  από σχόλια, που, μόνο, ψυχιατρικής ανάλυσης μπορούν να τύχουν. Διαφορετική ανάγνωση των σχολίων του μίσους δεν μπορεί να υπάρξει. 

Στο γήπεδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, υπάρχει, όπως λένε, ελευθερία έκφρασης. Μερικές φορές αυτή η… ελευθερία φθάνει στα όρια του φασισμού, του μίσους και της μισαλλοδοξίας.

Την ίδια ώρα, στην αντίπερα όχθη, η… ψυχρή πολιτική συνεχίζει το ίδιο μοτίβο. Άλλωστε οι μεγάλοι στόχοι δεν επηρεάζονται από τραγωδίες. Ενίοτε τις προκαλούν. Παρακολουθούμε, λοιπόν, επαναλαμβανόμενες τοποθετήσεις, που γίνονται για να «φρεσκάρουν» συνεχώς τη μνήμη μας, για τις τουρκικές επεκτατικές επιδιώξεις.

Για παράδειγμα,  μέρες που είναι, ο «υπουργός οικονομίας και ενέργειας» της αποσχιστικής οντότητας, Ολγκούν Αμτσάογλου, ασχολείται με τα ενεργειακά, σπεύδοντας να αναφέρει  ότι η αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου δεν μπορεί να προχωρήσει αγνοώντας «τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων». Ο αξιωματούχος της αποσχιστικής οντότητας έσπευσε να προειδοποιήσει/ απειλήσει ότι η δημιουργία μηχανισμών για την προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων θεωρείται απαραίτητη, προσθέτοντας ότι «η παρουσία της Τουρκίας έχει ανεκτίμητη αξία για τους Τουρκοκύπριους». Είναι η γνωστή λογική της… δημιουργίας -μέσω των Τουρκοκυπρίων- «δικαιωμάτων» της Τουρκίας στην Κύπρο.

Προ ημερών, ο  κ. Τουφάν Έρχιουρμαν πήρε, για μια ακόμη φορά,  το όπλο του! Όπως ανακοίνωσε έστειλε επιστολές  στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών,  Αντόνιο Γκουτέρες, την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον Πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομάδας Μπαρτσελόνα, Ζοάν Λαπόρτα.  Καταγγέλλει τη Λευκωσία, για εντεινόμενες προσπάθειες «παρακώλυσης εναντίον των Τουρκοκυπρίων σε διπλωματικό, πολιτιστικό και αθλητικό τομέα».

Υποστήριξε δε  ότι παρά την έκκληση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ κατά την επίσκεψή του στο νησί ότι η παρούσα στιγμή είναι «μια στιγμή που πρέπει να καταβληθούν όλες οι προσπάθειες για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης», η ελληνοκυπριακή ηγεσία έχει κάνει βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Δεν νομίζω να μην αντιλαμβάνεται τις αντιφάσεις του ο κ. Έρχιουρμαν. Ζητά από την ελληνοκυπριακή πλευρά, την Κυπριακή Δημοκρατία, βήματα, τα οποία θα διευκολύνουν τους σχεδιασμούς της Άγκυρας και του ιδίου. Μέτρα και βήματα, που παραπέμπουν στην αναβάθμιση της αποσχιστικής οντότητας. Τη «σύνδεση των παιδιών και των νέων με την διεθνή κοινότητα», την οποία κατά τον ίδιον εμποδίζουν οι Ελληνοκύπριοι, πώς την αντιλαμβάνεται άραγε; Μέσω της αποσχιστικής οντότητας; Ασφαλώς. Το λέει και δεν το αποκρύβει.

Το μεγάλο εμπόδιο των παιδιών, των νέων, των Τουρκοκυπρίων είναι η κατοχική δύναμη, είναι η κατοχή. Και  αυτό δεν είναι προπαγάνδα αλλά μια πραγματικότητα, που μόνο εθελοτυφλούντες δεν βλέπουν. Αλλά τι συζητάμε; Εδώ δεν δέχθηκε τη βοήθεια της Κυπριακής Δημοκρατίας να βοηθήσει στο ναυάγιο, αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο, και απαιτεί από τους άλλους να δείξουν «κατανόηση» και «καλό πνεύμα».

Η τουρκική πλευρά όλο ζητάει, αλλά δεν δίνει. Αυτή  η λογική διέπει τη στάση και την εν γένει συμπεριφορά της.

Ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος, συγγραφέας και μουσικός,  Ulas Baris, σε ανάρτησή του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, απάντησε  σε αυτή τη λογική με ξεκάθαρο τρόπο: «Θέλουμε διαβατήριο, θέλουμε gate, θέλουμε να κάνουμε αγώνα, θέλουμε το έδαφος, θέλουμε το όπλο, θέλουμε τη σημαία στο βουνό, θέλουμε την περιουσία μας στο νότο. Θέλουμε το αέριο, θέλουμε τη πράσινη γραμμή και το εμπόριό της, θέλουμε εγγύηση, θέλουμε στρατό, θέλουμε τον σωλήνα, θέλουμε και θέλουμε. Εμείς λοιπόν, τι δίνουμε;».

Μονίμως μονοφαγάδες. Και μονίμως διαμαρτυρόμενοι. Δεν ακούσαμε ποτέ να αναφέρονται, για παράδειγμα,  σε επιστροφή εδαφών ή σε δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων. Ποτέ!