Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Νομίζω ο τίτλος του κειμένου περιγράφει επαρκώς, την προχθεσινή (15/9) σύντομη παρέμβαση της Γιαννούλας Καλλή Θεοδουλίδου για τα βιώματα της ως αδελφή του μ. Ξενοφώντα Καλλή, που πέθανε το 2023 σε ηλικία 72 χρόνων. Η κυρία Θεοδουλίδου μίλησε από το βήμα της εκδήλωσης απονομής του Βραβείου Δημοκρατίας 2026 από το Κέντρο Κοινωνικο-Πολιτικής Σκέψης «Πολιτεία», που περιλάμβανε τιμητική επιμνημόσυνη αναφορά στο έργο του Ξενοφώντα Καλλή στη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων.
Στη δική της «προσωπική» προσέγγιση, η κ. Θεοδουλίδου μίλησε «για το σθένος με το οποίο αγωνιζόταν για κάθε αγνοούμενο Ελληνοκύπριο ή Τουρκοκύπριο», όπως είπε. «Μπορεί να μην ήταν εμφανές», πρόσθεσε «αλλά η τραγικότητα κάθε περίπτωσης που διερευνούσε, τον άγγιζε συναισθηματικά.
Υπερήφανος, σεμνός, ταπεινός, αλλά παθιασμένος με τα πιστεύω του, απλός και καταδεκτικός με όλους… Αλήθεια, δεν τον είδα ποτέ με κοστούμι – και αμφιβάλλω αν είχε ποτέ. Ήταν το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά μιας δεμένης οικογένειας –στο Δάλι– με δύο προοδευτικούς, αν και μη σπουδασμένους γονείς, που όμως ήταν μορφωμένοι. Μεγαλώσαμε με ελάχιστα υλικά αγαθά, αλλά οι γονείς μας μάς καλλιεργούσαν διαρκώς την αγάπη για τη μόρφωση. Όταν ο Ξενοφών αποφοίτησε από το τότε Γυμνάσιο, ήθελε να σπουδάσει στην Αγγλία, όμως, τότε δεν υπήρχαν φοιτητικά δάνεια, ούτε βέβαια οικονομική στήριξη από την οικογένεια.
Ζήτησε από τους γονείς μας να του καλύψουν μόνο το αεροπορικό εισιτήριο. Και τόλμησε… Έκανε πολλά χρόνια να ολοκληρώσει τις σπουδές του, γιατί χρειαζόταν να εργάζεται σκληρά, αλλά ποτέ δεν μίλησε για τις δυσκολίες αυτές και φυσικά δεν παραπονέθηκε. Του άρεσε πολύ η μαγειρική, αλλά… δεν δεχόταν αρνητικές κριτικές… Υπήρξε λάτρης της κυπριακής παράδοσης και μάζευε κειμήλια με το όνειρο να δημιουργήσει ένα μουσείο λαϊκής τέχνης.
Δυστυχώς, δεν πρόλαβε, όπως δεν πρόλαβε να αξιοποιήσει το αρχείο που δημιούργησε, ώστε να γράψει και να μοιραστεί τη δική του οπτική και τις δικές του αλήθειες. Ήταν πολύ δεμένος με την οικογένειά μας και αγαπούσε τα παιδιά μας, σαν να ήταν δικά του. Ιδιαίτερα, αγαπούσε τη μάνα του και τη μεγάλη μας αδελφή.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν ιδιαίτερα δύσκολα, ειδικά οι τελευταίοι μήνες. Υπέφερε πολύ, όμως, κράτησε την αξιοπρέπειά του. Επέλεξε λίγους ανθρώπους κοντά του, αφού απεχθανόταν τον οίκτο και τη συμπόνοια.
Για μένα ήταν ένας αξιαγάπητος αδελφός, με τον οποίο, όταν ήμουν έφηβη, αλληλογραφούσαμε και τον ενημέρωνα για τα νέα της οικογένειας, αφού δεν είχαμε τηλέφωνο. Ήταν δίπλα μου στα δύσκολα, επικοινωνώντας με λίγα λόγια αλλά πολλά συναισθήματα.
Ως οικογένεια νιώθουμε καθημερινά την απουσία του, αλλά, ταυτόχρονα, είμαστε ευγνώμονες και περήφανοι που υπήρξαμε μέρος της ζωής αυτού του σπάνιου ανθρώπου».
* Εικόνα: Αριστερά ο Ξενοφών Καλλής με τα επτά αδέλφια του.
