Στις χώρες του κεχριμπαριού

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Το λεωφορείο προχωρεί μέσα στη συννεφιά και την ομίχλη. Στις Βαλτικές Χώρες βρέχει ακόμη και το καλοκαίρι. Διανύουμε αμέτρητα χιλιόμετρα μέσα από πυκνά δάση με καστανιές και ιτιές ή απέραντες πεδιάδες με σιτοβολώνες, όπου τα ξανθά στάχια περιμένουν την ώρα του θερισμού τους κυματίζοντας σε μια θάλασσα χρυσή. Οι αποστάσεις από τον ένα τόπο στον άλλο μεγάλες κι όμως δεν χορταίνεις τις εναλλαγές του τοπίου, αφήνοντας πίσω σου πόλεις και χωριά, μες στο πράσινο και το υδάτινο στοιχείο: θάλασσα, ποτάμια ή λίμνες.

Περνούμε τα σύνορα μιας χώρας μπαίνοντας σε άλλη, χωρίς τελωνεία και ελέγχους διαβατηρίων. Η κυρία Κυριακού κάνει την απλοϊκή μα και σοφή διαπίστωση πως «τούτες οι χώρες εν μονοκόμματες». Σίγουρα διαφέρει η αντίληψη του κόσμου που έχουμε εμείς οι νησιώτες ζώντας κυκλωμένοι από θάλασσα, η οποία μας προσφέρει από τη μια το αίσθημα της ελευθερίας αλλά και ταυτόχρονα της απομόνωσης. Μέσα από αιώνες μοναξιάς, τα καράβια που προσάρασσαν στο νησί ήταν αυτά των πειρατών και των κατακτητών, οπόταν και κρυβόμασταν στα «άρκα όρη». Εκεί πέρα προστατεύαμε πέραν από τις ζωές μας και την ίδια μας τη γλώσσα, την τοπολαλιά μας.

Φανταζόμασταν τη ζωή πέρα από τα περιορισμένα υδάτινά μας σύνορα με το αίσθημα της φυγής χαραγμένο στην κυτταρική μνήμη και την ανάγκη να περάσουμε πέρα από τις λευκές γραμμές των οριζόντων, διαπιστώνοντας πως η ζωή δεν είναι μόνο εδώ. Η ζωή βρίσκεται και αλλού, σε άλλους τόπους όπου οι άνθρωποι μπορούν να βρεθούν στη διπλανή χώρα οδικώς, με αυτοκίνητο ή τρένο ή ακόμη και να περάσουν τα σύνορα με το ποδήλατο ή με τα πόδια. Δεν πρέπει να διασχίσουν θάλασσα ή να πετάξουν με αεροπλάνο, ούτε και είναι υποχρεωμένοι να δείξουν ταξιδιωτικά έγγραφα περνώντας τα σύνορα μιας χώρας όπως συμβαίνει σε μας για να πάμε στην κατεχόμενή μας πατρίδα.

Το νησί κάθε Ιούλιο είναι καμίνι. Με σαράντα βαθμούς υπό σκιά, είναι μεγάλη ευλογία να γλυτώνεις λίγες μέρες από τον καύσωνα. Χαίρομαι που για πρώτη φορά δεν θα ξυπνήσω από τις σειρήνες στις μαύρες επετείους του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Εδώ στις βόρειες Βαλτικές Χώρες δεν υπάρχουν τζιτζίκια, καρπούζια και βεράντες, αλλά κάθεσαι σε υπαίθριες καφετέριες και εστιατόρια για να γευτείς την τοπική γαστρονομία, μέρα μεσημέρι χωρίς να ζεσταίνεσαι. Περπατάς στις υπαίθριες αγορές χωρίς να ιδρώνεις ή για να θαυμάσεις τα εκπληκτικά κτίρια της Art Nouveau που είναι σπαρμένα παντού στη Ρίγα της Λετονίας αποτελώντας ένα υπαίθριο μουσείο αρχιτεκτονικής. Εκκλησίες, μπαρόκ, καθολικές ή ορθόδοξες και το ξωκλήσι της Παναγίας της Αυγής στο Vilnius της Λιθουανίας, τη μοναδική στον κόσμο με αυτό το προσωνύμιο. Πλήθη καθολικών μα και ορθόδοξων προσκυνητών εισρέουν στην τελευταία πύλη των μεσαιωνικών τειχών της πόλης για να την προσκυνήσουν.

Ξαποσταίνεις σε κέντρα στις όχθες του ποταμού κάτω από τις κλαίουσες ιτιές που γέρνουν τα κλαδιά τους στα νερά του ποταμού. Παντού κάστρα και παλάτια τα οποία δεν με ενδιαφέρουν, οπόταν και προτιμώ να περιπλανηθώ στους κήπους απολαμβάνοντας την ησυχία. Γαλήνη την ώρα που πίνω τον καφέ μου και διαβάζω ξάπλα σ’ ένα παγκάκι, μυρίζοντας το νοτισμένο χώμα, τα δέντρα και τα λουλούδια μετά από την πρωινή νεροποντή.

Η ξενάγηση πρέπει να έχει τελειώσει γιατί ακούω από μακριά μια βοή που όσο πλησιάζει, ξεχωρίζουν οι φωνές καθαρά μία-μία, αυτές της ομάδας μου. «Τα όρια του κόσμου μου είναι τα όρια της γλώσσας μου» σκέφτομαι χαμογελώντας.

Έχασες που εν ήρτες. Να έβλεπες, κάτι ασημικά τζαι πορσελάνες…
Οι καναπέδες εν οι ίδιοι με της κουμέρας μου, κότσ̆ινο βελούδο τζαι χρυσά σκαλίσματα.
Τον πολυέλαιο έχω τον φτυστόν στη σάλα μου, μόνο που ο δικός μου εν μιτσικουρτής».

Κάνουμε σταθμό σε μια παραλία πριν περάσουμε στη διπλανή χώρα. Με την άμπωτη τα νερά έχουν υποχωρήσει και η αμμουδιά είναι γεμάτη κοχύλια και παιδιά που τρέχουν ή κτίζουν πύργους. Πολλοί από την ομάδα διαμαρτύρονται:

Κύριε ελέησον, εφέραν μας να δούμε θάλασσα; Γιατί εν έχουμεν τζαι στον τόπο μας; Τζαι καλλύττερην!».

Ο Εσθονός ξεναγός μιλά άψογα Ελληνικά, είναι ευγενικός και τυπικός, μοιάζει όμως προγραμματισμένος από το AI τόσο στα σχόλια όσο και στις απαντήσεις του. Αν του θέσουμε μια ερώτηση που έχει ξεφύγει από το λογισμικό του πρόγραμμα λέει:

Λυπάμαι αλλά σ’ αυτό θα σας απαντήσω τη δεύτερη μέρα.

Απαριθμεί στατιστικές πληροφορίες για το ΑΕΠ της κάθε χώρας που θα ενδιέφεραν μόνο οικονομολόγους ή ορκωτούς λογιστές.

Επιπλέον κάνει μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα υπέρ της Ουκρανίας ενώ μαίνεται ασταμάτητα ενάντια στη Ρωσία. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του, σε ένα πράγμα του βγάζουμε το καπέλο και ζηλεύουμε γιατί εμάς το πρόγραμμα ενημέρωσης και διαφώτισης του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υφυπουργείου Τουρισμού, φτάνει σε σημεία συσκότισης στο θέμα της κατοχής μήπως και χαλάσουμε το ευχάριστο κλίμα στους ξένους τουρίστες.

Στο τέλος του ταξιδιού μαζεύοντας φιλοδώρημα για τον ξεναγό κάποιος συνταξιδιώτης αρνείται, λέγοντας: