Η διατροφή πάει κι έρχεται*

Προτού παρασυρθείτε από τον ενθουσιασμό ενός φίλου και μιας φίλης για έναν ή μία γιατρό «που κάνει διατροφή». Παραλίγο να στρίμωχνα ένα «σ» μεταξύ του «α» και του «τ».  Ψάξτε το λίγο.

Η υπερβολή του προτεινόμενου, ιδίως εάν σου φανερώσει τη δική του νέα κορμάρα, αγγίζει τα όρια της παράλογης ωραιοπάθειας.

Ποια η πρώτη του συμβουλή;

«Να χάσουμε βάρος, με τον σωστό τρόπο».

«Πώς δηλαδή;».

Ακολουθεί ένα κατεβατό που μοιάζει εντυπωσιακό, με επίλογο το «αφήστε το σε μένα».

«Εγώ, δεν πρέπει να κάνω κάτι;».

«Να ακούς μόνο εμένα, κανέναν άλλον γιατρό. Να ακολουθείς κατά γράμμα τις οδηγίες μου. Κάνε πιστά την φαρμακευτική αγωγή μου και την προτεινόμενη από τη σύζυγο διατροφή».

Αυτή η λέξη, είναι πλέον υποκατάστατο της δίαιτας. Ξέχνα το πρωϊνό. Πάρε ένα δεκατιανό σνακ, το κανονικό σου το μεσημεριανό. Και το βραδινό, ό,τι σου γράψει η διατροφολόγος. Γιατί, τα γραπτά μένουν!

Κανονικά, στη Στήλη σήμερα, πρέπει να συνδέσω τα Πρόσωπα με τους Αριθμούς. Θα το κάνω. Όμως, με έναν τρόπο αλλόκοτο, έτσι για να εκτιμήσουμε τη σημασία των αριθμών.

Πάντα εμπνέομαι και γράφω ακούγοντας μουσική. Η οποία όλο και περισσότερο με πηγαίνει πίσω στα πρώτα, μαθηματικά μου σκιρτήματα. Υπάρχει όντως διασύνδεση; Ανατρέχω σε κάποιες από τις καλές πηγές μου και βρίσκω μερικές απαντήσεις:

Ναι, υπάρχει ψυχολογική και δομική σύνδεση μεταξύ μουσικής και γραφής, αν και ορίζεται από κοινές δημιουργικές αρχές και γνωστικές αντιδράσεις, όχι από μια άκαμπτη, ιατρικά αποδεδειγμένη φόρμουλα.

Κοινά Δομικά Στοιχεία. Και τα δύο μέσα βασίζονται στον ρυθμό, τη ροή και τον συγχρονισμό. Όπως ακριβώς η μουσική χρησιμοποιεί ρυθμούς και μέτρα, οι προτάσεις χρησιμοποιούν αριθμό συλλαβών, στίξη και παύσεις για να δημιουργήσουν μια φυσική ακουστική ροή.

Ένταση και Επίλυση: Οι συγγραφείς «χτίζουν», παράγοντας αγωνία. Την απελευθερώνουν σε ένα αφηγηματικό τόξο, αντικατοπτρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο οι συνθέτες χρησιμοποιούν την αρμονική δυσαρμονία και την επίλυση για να καθοδηγήσουν τα συναισθήματα του ακροατή.

Οι κλασικές μουσικές φόρμες (όπως η σονάτα τριών κινήσεων) αντικατοπτρίζουν τα παραδοσιακά πλαίσια αφήγησης, όπως η κλασική δομή τριών πράξεων.

Ο μυθιστοριογράφος και μουσικός, Όσκαρ ντε Μιριέλ, εξερευνά τις διασυνδέσεις μεταξύ των μουσικών ρυθμών και της συγγραφής ιστοριών, στίχων.

«Με μια πρώτη ματιά, η οργανική μουσική και η αφήγηση μπορεί να φαίνονται δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι.

Ο ένας χρησιμοποιεί αφηρημένους ήχους, ο άλλος άμεσες, απτές λέξεις. Ο ένας είναι καθαρό συναίσθημα και ρυθμός, ο άλλος είναι κυριολεκτικά ένα σχέδιο για να προβάλλει δράσεις και εικόνες στο μυαλό μας. Και ακριβώς τη στιγμή που γράφω αυτό, δεν μπορώ παρά να δω πόσα κοινά έχουν αυτές οι δύο μορφές τέχνης.

“Ως συγγραφέας και πρώην βιολονίστας”, λέει ο Ντε Μυριέλ, “σπάνια έχω χρόνο να πιάσω το καημένο μου βιολί μου αυτές τις μέρες. Η σύνδεση ήρθε σε μένα σχεδόν υποσυνείδητα”».

(*) … την βλέπετε κάθε μέρα, όλη μέρα και όλη νύχτα  με τις μοτοσυκλέτες στον δρόμο. Τι διάολο! Δεν μαγειρεύει κανείς σπίτι του;

Ένα από αυτά τα παιδιά, ο Ρόρι από το Μπανγκλαντές, μου είπε ότι οι περισσότεροι Κυπραίοι τρώνε «Take-Away» Και άλλοι πολλοί «μας φωνάζουν για να παραδώσουμε σε πελάτες φρέντο και καπουτσίνο!».

Τρομάρα μας!…