Το ΟΑΚΑ έχει τη δική του Ιστορία*

Το Στίγμα μας: Τετάρτη, 30^η και τελευταία ημέρα Σεπτεμβρίου του 2026. Ένατος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και πρώτος μήνας του φθινοπώρου. Περιλαμβάνει 30 ημέρες.

Δεν ξέρω πόσοι περιεργάζονται τις σελίδες κάθε μήνα που φεύγει. Ο Σεπτέμβρης έχει πολλές αναφορές και μνήμες. Νωπές και μακρινές.  

Υποψιάζομαι πως οι περισσότεροι από εσάς θα ταυτίζετε το τέλος του 9^ου μήνα του αυτού του έτους με το φαντασμαγορικό σόου της Άννας Βίσση στο κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Τόσο στις κερκίδες, όσο και μέσα στο τερέν.

Από λίγες μέρες πριν, η Κύπρος άδειασε. Όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στην Αννούλα. Πολλοί είχαν αγοράσει αεροπορικά εισιτήρια από μήνες πριν. Οι περισσότεροι ήταν …της «τελευταίας στιγμής». «Με την ψυχή στα πόδια», όπως λέμε. Κι όσοι δεν φρόντισαν για εισιτήριο από μήνες πριν, το πλήρωσαν «ο κούκος αηδόνι»!

Άξιζε; Ο καθένας έχει την απάντησή του. Ας μη σταθούμε σ’ αυτό. Όλοι συμφωνούν ότι οι πολύ μεγάλες συναυλίες στο ΟΑΚΑ ήταν άλλες:

Η ιστορική, μεγάλη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στο Ολυμπιακό Στάδιο (ΟΑΚΑ) στις 19 Σεπτεμβρίου 1983, για τα 20 χρόνια του στο ελληνικό τραγούδι (από το «Φορτηγό» και μετά).

Περισσότεροι από 80.000 θεατές συγκεντρώθηκαν μέσα στο στάδιο, ενώ χιλιάδες ακόμα βρίσκονταν στον εξωτερικό χώρο.

Ήταν η πρώτη μεγάλη συναυλία που διοργανώθηκε ποτέ στο ΟΑΚΑ, εγκαινιάζοντας την εποχή των μεγάλων συναυλιών και σε στάδια σε όλη την Ελλάδα.

Όσοι βρέθηκαν εκεί, δεν στάθηκαν σε εντυπωσιακά φωτιστικά εφέ. Τραγουδούσαν όλοι, από την αρχή ως το τέλος. Πολλές φορές σταμάτησε ο Νιόνιος, γιατί η συγκίνηση παρενέβη στη φωνή του. Τον σήκωσε, όμως, ο κόσμος. Που ήξερε κάθε λέξη, κάθε τραγουδιού. Έτσι που, όταν χαμήλωσαν τα φώτα και μειώθηκε η ένταση των μικροφώνων και ηχείων, ογδόντα χιλιάδες τροβαδούροι μέσα στο Στάδιο τραγουδούσαν τη «Συννεφούλα», το «Ζεϊμπέκικο», το «Ολαρία-Ολαρά», το «Μια θάλασσα Μικρή», το «Μ’ Αεροπλάνα και Βαπόρια» και, βέβαια, το «Βρώμικο Ψωμί».

«Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια / και με τους φίλους τους παλιούς / τριγυρνάμε στα σκοτάδια / κι όμως εσύ δε μας ακούς.

Δε μας ακούς που τραγουδάμε με φωνές ηλεκτρικές /
μες στις υπόγειες στοές / ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε /
τις βασικές σου τις αρχές».

Μαζί του, όλοι οι καλοί του φίλοι, σημαντικοί καλλιτέχνες όπως οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Σωτηρία Μπέλλου, Νίκος Παπάζογλου, Δήμητρα Γαλάνη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Μιχάλης Μενιδιάτης, Βαγγέλης Γερμανός και η Οπισθοδρομική Κομπανία.

Ήταν, πραγματικά, ένα πανηγύρι για όλους.

Πολλοί, όμως, επιμένουν ότι η μεγάλη έκπληξη δεν ήταν τα λεγόμενα «μεγάλα ονόματα». Παροξυσμός επικρατούσε από το μεσημέρι της Πέμπτης (25/4) για τη μεγάλη συναυλία του ΛΕΞ, (φωτό) 42 ετών σήμερα, στο ΟΑΚΑ στις 28 και 29 Ιουνίου.

Τα εισιτήρια, πάνω από 60.000 εξαντλήθηκαν σε λιγότερα από 24 ώρες.

Το καλοκαίρι πέρυσι ο ΛΕΞ έγραψε ένα ακόμη κεφάλαιο στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, πραγματοποιώντας δύο διαδοχικές συναυλίες στο ΟΑΚΑ που συγκέντρωσαν συνολικά περισσότερους από 100.000 θεατές, καταγράφοντας ένα μεγάλο ρεκόρ προσέλευσης για τα δεδομένα της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Το ΛΕΞ TOUR 2026 έρχεται ως φυσική συνέχεια αυτής της διαδρομής. Μια περιοδεία σχεδιασμένη για μεγάλα στάδια, η οποία θα ταξιδέψει σε σημαντικές πόλεις της χώρας και στην Κύπρο, μεταφέροντας την ενέργεια, την αμεσότητα και τη μοναδική συναυλιακή εμπειρία που έχουν καθιερώσει τον καλλιτέχνη τα τελευταία χρόνια.

ΥΓ: Ναι, σεβασμός στο παλιό. Κι ας πουλά ακόμα. Αλλά, η μουσική έχει πάντα τον «πρώτο λόγο». Ούτε τα φαντασμαγορικά φώτα, τα χρυσοποίκιλτα εφέ και τα ρέστα. Θέλει την τέχνη να εκδηλώνεται φρέσκια. Να έχει κάτι να πει. Καινούργιο και ψαγμένο.

*Και δεν είναι αυτή που φανταζόμαστε προσφάτως!…