Διότι ο τόπος δεν χρειάζεται το ψώνιο κανενός 

«Δεν έχω τάσεις αυτοκτονίας / Όμως η έλλειψη επικοινωνίας / Δεν μου αφήνει περιθώρια / Λογικά να σκεφτώ», τραγουδά η εθνική μας Άννα.

Και ξέρω τι σκέφτεστε. Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Μα να αρχίζω με στίχους του Καρβέλα μια στήλη η οποία αφορά τον Δημοκρατικό Συναγερμό; Τον ΔΗΣΥ των ημερών μας ειδικά;

Όχι. Μια απολογία στον Καρβέλα είναι γεγονός ότι την οφείλω.

Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι από τα ρεζιλίκια των ημερών στον ΔΗΣΥ, αυτό δεν είναι ούτε οι χυδαιότητες του Αβέρωφ ούτε οι παραδοχές της Αννίτας και του εκδότη για το δείπνο στην ψαροταβέρνα, για το μενού του οποίου οι απόψεις διίστανται, αν και οι σουπιές σίγουρα ήταν εκεί. Ούτε καν το τάξιμο στον Φούλη — έμμεσα ή άμεσα, λίγη σημασία έχει — να ξαναβγάλει την Αννίτα Πρόεδρο της Βουλής, στη βάση του «λόου του αδρώπου» και του επίσης παραδοσιακού «τζαι εν θα μείνει πάνω μου, κουμπάρε!».

Αν πρέπει, και πρέπει σίγουρα, να κρατήσουμε κάτι, αυτό είναι ο λόγος για όλα αυτά τα ρεζιλίκια. Η Αννίτα Δημητρίου αποφάσισε πως, εκτός από Πρόεδρος του ΔΗΣΥ και Πρόεδρος της Βουλής, πρέπει να γίνει και Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Γιατί;

Εδώ και τρία σχεδόν χρόνια, στις μέρες της εκ του αποτελέσματος πιο αποτελεσματικής — με την καλή έννοια, σύντροφοι, όχι έτσι — κυβέρνησης που είχαμε στα χρονικά, η Αννίτα Δημητρίου ήταν ανύπαρκτη σ’ αυτό το επίπεδο. Έκανε συνήθως κατ’ όνομα αντιπολίτευση, όπως έγραψα και την περασμένη εβδομάδα, ο δε ΔΗΣΥ των ημερών της οικειοποιείτο, με κάτι γελοίες αιτιάσεις, όσα έκανε η κυβέρνηση. Γιατί; Διότι δεν είχε κάτι για να σχολιάσει.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ήταν Συναγερμικός και λειτουργούσε στο πλαίσιο της δικής τους αντίληψης ή, τουλάχιστον, αυτής που θα έπρεπε να είναι. Δεν είναι μαγική συνταγή το τελευταίο. Για να λειτουργήσει, πρέπει να μπορεί ο ηγέτης να την κάνει να λειτουργήσει. Το έκανε και το κάνει. Η δε Αννίτα θέλει να γίνει Πρόεδρος διότι… θέλει. Κι εγώ μπορεί να θέλω, που δεν… Δεν πρέπει να εξηγήσω σ’ αυτούς που θα πληρώσουν γιατί θέλω και, κυρίως, να τους πείσω ότι μπορώ; Τι έχω κάνει που να το δικαιολογεί; Επειδή εν το γυρίν μου;

Πάμε καλά; Αντιλαμβανόμαστε για τι πράγμα μιλάμε;

Ο δε άλλος, ο Αβέρωφ; Γιατί, αλήθεια, ζητήθηκε η παρέμβασή του προς τον Φειδία Παναγιώτου; Δεν είναι βέβαια επειδή ο Φειδίας, όπως ο ίδιος είπε, μιλούσε μαζί του κάθε μέρα για να του παραντζιέλλει.

Ανεξήγητο, βέβαια — τι άλλο; — ήταν το ότι ο Φειδίας βρέθηκε με τέσσερις «όρους», τους οποίους σίγουρα δεν κατάλαβε, η δε άλλη βγήκε και τους ανακοίνωσε μες στην τρελή χαρά, μήπως χάσει την επανεκλογή. Και γέλασε και το παρδαλό κατσίκι. Θα το κλείναμε το μαγαζί. Δεν ήταν τυχαίο, βέβαια, ότι ούτε εκείνη είχε καταλάβει τι έλεγαν οι προτάσεις αυτές.

Το μαγαζί θα έκλεινε ή θα είχε βρεθεί στα πρόθυρα, εάν ο Φούλης — ο οποίος, ας μην ξεχνάμε, είχε επιβάλει, επί της ουσίας, την υποψηφιότητά του και το 2023 — αλλά και ο περίγυρός του είχαν καταφέρει να παραδώσουν την Προεδρία στο ΑΚΕΛ τότε, απλά και μόνο για να εκδικηθούν τον Χριστοδουλίδη. Στην πλάτη όλων μας.

Έκτοτε ο Φούλης λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, υποσκάπτοντας την Αννίτα, η δε Αννίτα, τυχερή που ο τόπος έχει ηγέτη και πάει μια χαρά, αφιέρωσε όλες τις δυνάμεις στην αποφυγή των παγίδων που της έστηνε και της στήνει ο άλλος. Κι εκεί που μπόρεσε να τον δουλέψει — πάνω στον ψαρομεζέ — το έκανε. Και τον εκδικήθηκε.

Όμως, το μέλλον του τόπου δεν επιτρέπει, σε τέτοιες μάλιστα κρισιμότατες εποχές, ούτε να ασχολούμαστε με τις μωροφιλοδοξίες, τις εμμονές και τους βυζαντινισμούς οιουδήποτε ούτε, βέβαια, να χαρίσουμε τον τόπο στο επόμενο ανδρείκελο του ΑΚΕΛ.

Ο τόπος έχει Πρόεδρο, ευτυχώς. Και, τουλάχιστον, δεν χρειάζεται να υποθηκεύσει το μέλλον του στις σαπουνόπερες, τα ρεζιλίκια και τα αφανή παρασκήνια οιουδήποτε, ιδιαίτερα όταν εκείνος ή εκείνη δεν μπορεί και ούτε τον σκέφτεται.