Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Μια συνέχεια του κειμένου του περασμένου Σαββάτου (26/9/2026), είναι το σημερινό.
Αποτυπώνει μέρος του ταξιδιού μου από το Λονδίνο, στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, που μαζί με τη Βρετανία ανήκει στην ομάδα των οικονομικά πιο ισχυρών χωρών του κόσμου, με υπαρκτό, όμως, το φαινόμενο της αστεγίας στις μεγάλες πόλεις τους. Αυτή την ώρα κοντά στα μεσάνυχτα, όλος ο χώρος στον υπόγειο σιδηρόδρομο κάτω από τη μεγάλη κεντρική λεωφόρο της νοτιοκορεατικής πρωτεύουσας, ήταν κατειλημμένος από καμιά τριανταριά άστεγους που με υποδειγματική πειθαρχία μοιράζονταν όσα τετραγωνικά αναλογούσαν στον καθένα.
Προφανώς, περιλαμβάνονται στους άστεγους των δρόμων και όχι σ’ αυτούς που διαμένουν σε διάφορες προσωρινές εγκαταστάσεις. Κάποιοι κοιμούνταν ήδη, άλλοι έτρωγαν το δείπνο τους –ρύζι, λαχανικά και κοτόπουλο– μέσα σε πλαστικές κούπες, προσφορά του τοπικού δήμου. Ο μικρόσωμος άντρας τοποθέτησε το χαρτόκουτό του, χασμουρήθηκε κι έσπευσε να τακτοποιηθεί για ύπνο. Με προσεκτικές κινήσεις, λες και μεταχειριζόταν ιερά σκεύη, έβγαλε τα ταλαιπωρημένα του παπούτσια και τα τοποθέτησε στην άκρη, πλάι σε ένα φθαρμένο σακίδιο στρατιωτικού τύπου, όπου αντιλαμβάνομαι βάζει τα πράγματά του κατά τις μετακινήσεις του, στη διάρκεια της μέρας.
Ξεδίπλωσε αργά μια μάλλινη κουβέρτα, λες και χρειαζόταν γι’ αυτό πολύ σοβαρή σκέψη και με μεγάλη επιμέλεια την άπλωσε σε όλο το μήκος του χαρτόκουτου, που είναι, βέβαια, το κρεβάτι του γι’ απόψε και δεν ξέρω κι εγώ για πόσες άλλες νύχτες. Μεταχειρίζεται τα φτωχικά του υπάρχοντα με σεβασμό, αναγνωρίζοντας ίσως την πολύτιμη συναισθηματική αξία τους που τον συνδέει με την κοινή καθημερινή ανθρώπινη πραγματικότητα και τον συγκρατεί στην τρέχουσα λογική. Ανήκει, βέβαια, σε μιαν άλλη, πολύ μικρή «κατηγορία» Νοτιοκορεατών, διαφορετική από την πλειονότητα αυτών που κυκλοφορούν στους δρόμους και στα επιχειρηματικά κέντρα της μοντέρνας και δυναμικής πρωτεύουσας.
Δεν μοιάζει να έχει οποιαδήποτε φιλοδοξία, δεν έχει τίποτε από την πολυπραγμοσύνη άλλων συμπατριωτών του που μπαινοβγαίνουν στα γειτονικά πολυτελή ξενοδοχεία, κάνοντας υποκλίσεις, ανταποκρινόμενοι σε υποκλίσεις και κλείνοντας συμφωνίες εκατομμυρίων. Ο μικρόσωμος άντρας μπήκε στο κουτί του, διπλώθηκε στη στάση του εμβρύου κι έκλεισε τα μάτια του, χωρίς να τον αποσπά ούτε για μια στιγμή το εκτυφλωτικό φως του σταθμού και ο θόρυβος γύρω του.
Την άλλη μέρα το πρωί, ήταν φευγάτος, όπως και οι άλλοι και το μέρος ήταν αγνώριστο – ένα αδιάφορο πέρασμα κι όχι ένα φιλόξενο καταφύγιο. Ήταν σαν να τους πήραν όλους μαζί τους, τα τεράστια κύματα των καλογυαλισμένων αυτοκινήτων στους δρόμους της μεγαλούπολης, των κοστουμαρισμένων υπαλλήλων που συρρέουν στα γραφεία των ουρανοξυστών, των νεαρών γυναικών με τα πορσελάνινα πρόσωπα και τα ψηλοτάκουνα στιλέτα, που συνωστίζονται στα πολυκαταστήματα για ψώνια.
