Σημειωματάριο: Η εντολή από τον πέμπτο όροφο 5ο όροφο της Πινδάρου

Τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας στον Δημοκρατικό Συναγερμό, με τις αποκαλύψεις για παρασκηνιακές συμφωνίες, τους ισχυρισμούς και τις διαψεύσεις, με οδήγησαν να ανοίξω ξανά το σημειωματάριο του περασμένου Μαΐου.

Τις ημέρες που ακολούθησαν τις βουλευτικές εκλογές μίλησα με αρκετά στελέχη του κόμματος, για να σχηματίσω δημοσιογραφική εικόνα της επόμενης μέρας σε έναν χώρο που βγήκε νικητής από μια δύσκολη αναμέτρηση. Κράτησα τότε σημειώσεις με πολλά ενδιαφέροντα σχόλια.

Πίσω από το κλίμα ευφορίας στο οικοδόμημα της Πινδάρου διαφαινόταν ένας προβληματισμός για το πώς συμπεριφερόταν η πρόεδρος του κόμματος αμέσως μετά τη νίκη της παράταξης. Για την ίδια την Αννίτα Δημητρίου το αποτέλεσμα ήταν προσωπική επιτυχία. Πίστευε, και πιστεύει, ότι τις εκλογές τις κέρδισε η ίδια. Ως εκ τούτου, δεν είχε υποχρέωση να δώσει λογαριασμό σε κανέναν για την πολιτική της από εκεί και πέρα.

Στις σημειώσεις εκείνων των ημερών έχω καταγράψει, μεταξύ άλλων, ότι αρνιόταν να ακούσει ή να συζητήσει με όσους υποψιαζόταν ότι δεν ήθελαν μόνο να τη συγχαρούν, αλλά και να της πουν να δει με άλλο μάτι μια πιθανή συνεργασία με την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη.

Το ρεπορτάζ που δημοσίευσα τότε αποτύπωνε όσα άκουγα από σχεδόν όλους τους συνομιλητές μου: «η Αννίτα δεν ακούει κανέναν». Μια καθαρά δημοσιογραφική διαπίστωση, βασισμένη σε όσα είχα συλλέξει.

Ποιος όμως ήμουν εγώ για να τολμήσω να γράψω κάτι τέτοιο;

Από τον πέμπτο όροφο της Πινδάρου έφυγε αμέσως, όπως πληροφορήθηκα από περισσότερους από έναν αποδέκτες της, η εντολή: «χτυπούμε τον Πιμπίσιη και όχι τον Φιλελεύθερο»!

Έφτασε σε αξιωματούχους και στελέχη, προς κάθε κατεύθυνση. Ο δημοσιογράφος που είχε το θράσος να το γράψει έπρεπε να χτυπηθεί με κάθε τρόπο.

Δεν ήταν δύσκολο να φτάσουν σε μένα τα μηνύματα και οι οδηγίες που δόθηκαν, ούτε να μάθω ποιοι τις έδωσαν και γιατί επέλεξαν μια τακτική προσωπικών επιθέσεων.

Παρά τον πειρασμό να απαντήσω στις ύβρεις, που, κατά τις πληροφορίες μου, ήταν οργανωμένες και κατευθύνονταν από την ίδια πηγή, το απέφυγα. Όχι από φόβο, ούτε επειδή είχα αμφιβολία για όσα έγραψα. Ούτε είχα, τότε ή σήμερα, πρόθεση να αποκαλύψω με ποιους μίλησα και να τους ρίξω βορά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρότι υπήρξαν και όσοι ζητούσαν να μάθουν ονόματα.

Την ίδια ώρα που στο διαδίκτυο μαινόταν ένας λυσσαλέος πόλεμος, σε μένα έφταναν και μηνύματα άλλου τόνου: «δυστυχώς είχες δίκαιο».

Το να κρατάς σημειώσεις και να τις φυλάς, ιδιαίτερα όταν έχεις να κάνεις με πολιτικούς, είναι χρήσιμο. Δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί να ανατρέξεις σε αυτές.

Πέρα από τις πληροφορίες που χρειάζεσαι τη δεδομένη στιγμή για ένα ρεπορτάζ ή μια ανάλυση, οι σημειώσεις διασώζουν και την άλλη όψη των πολιτικών προσώπων. Μια εικόνα ίσως πιο καθαρή από εκείνη που φαίνεται μπροστά στις κάμερες ή στις δημόσιες εμφανίσεις.

Και η εικόνα αυτή είναι αποκαρδιωτική όταν, καλώς ή κακώς, μαθαίνεις τι λέγεται πίσω από κλειστές πόρτες.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, το πρόβλημα δεν το έχει μόνο ο δημοσιογράφος που μπαίνει στο στόχαστρο. Το ερώτημα αφορά ολόκληρη την κοινωνία: πώς θα ασκούσε την εξουσία στο ανώτατο αξίωμα του τόπου ένας πολιτικός που δεν ανέχεται ούτε μια δυσμενή διαπίστωση;