«Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει…»

Μερικές φορές ακόμα και οι πιο φανατικοί οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, μιας πολιτικής παράταξης, μιας ιδεολογίας συνειδητοποιούν ότι ο πραγματικός εχθρός τους δεν βρίσκεται στην απέναντι κερκίδα. Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει σε μια εποχή έντονης πόλωσης στις ΗΠΑ με την καθολική εναντίωση της κοινωνίας απέναντι στις κάμερες Flock και στα AI data centers.

Οι κάμερες της Flock Safety και τα τεράστια κέντρα δεδομένων που τροφοδοτούν την τεχνητή νοημοσύνη έχουν γίνει κοινοί αντίπαλοι δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων ψηφοφόρων.

Η Flock διαφημίζει τις κάμερές της ως εργαλείο δημόσιας ασφάλειας. Στην πράξη έχει στήσει ένα δίκτυο της τάξης των 120.000 συσκευών, με δισεκατομμύρια αναγνώσεις τον μήνα σε σχεδόν όλες τις πολιτείες. Το σύστημα δεν «βλέπει» μόνο κλεμμένα αυτοκίνητα, αλλά χτίζει χρονολόγιο κινήσεων ανοιχτό σε καταχρήσεις: παρακολούθηση διαδηλωτών, ιχνηλάτηση μεταναστών, ανταλλαγή δεδομένων πέρα από ό,τι φαντάστηκε κάθε τοπικός δήμος που υπέγραψε το συμβόλαιο.

Από τις αρχές του 2026 πάνω από 200 πόλεις έχουν προχωρήσει σε λύσεις συμβολαίων με την Flock και άλλες εταιρείες ALPR. Τον Αύγουστο οι ακυρώσεις έφταναν πάνω από τρεις την ημέρα. Δημοκρατικοί κυβερνήτες, όπως ο Τζος Σάπιρο στην Πενσυλβάνια, μιλούν ανοιχτά για απαγόρευση σε πολιτειακό επίπεδο. Ρεπουμπλικανοί, όπως ο Γκρεγκ Άμποτ στο Τέξας, πάγωσαν όλες τις κρατικές δαπάνες για τις συγκεκριμένες κάμερες.

Το δικαίωμα στην προστασία της ιδιωτικής ζωής παραμένει ιερή αγελάδα στις ΗΠΑ, ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας. Ευτυχώς, θα έλεγα.

Παράλληλα, ξετυλίγεται μια δεύτερη, εξίσου απροσδόκητη συμμαχία αριστερών και δεξιών. Έρευνα της Gallup την άνοιξη του 2026 έδειξε ότι περίπου επτά στους δέκα Αμερικανούς αντιτίθενται στην κατασκευή κέντρων επεξεργασίας δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης (AI data centers) στη γειτονιά τους.

Η αντίδραση είναι εξίσου ισχυρή στους ψηφοφόρους και των δύο παρατάξεων, κάνοντας τη δουλειά των υποψηφίων που χρηματοδοτούνται από την Big Tech εξαιρετικά δύσκολη. Τον Ιούλιο οργανώθηκαν πάνω από 140 διαδηλώσεις σε διάφορες πολιτείες. Το πρώτο τρίμηνο του έτους, δεκάδες έργα αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων καθυστέρησαν ή ακυρώθηκαν.

Στην Γιούτα ένα σχέδιο για «το μεγαλύτερο data center του κόσμου» σκοντάφτει στις υπέρογκες ανάγκες για υδροδότηση και ρευματοδότηση που τα κέντρα αυτά απαιτούν, φτάνοντας στο σημείο να απειλούν με την αποξήρανση της περίφημης Μεγάλης Αλμυρής Λίμνης, της Salt Lake. Αλλού, το ζήτημα είναι ο υπερβολικός θόρυβος που προκαλούν, η ρύπανση από τουρμπίνες αερίου, καθώς και οι αυξήσεις στους λογαριασμούς ρεύματος.

Το Κογκρέσο ήδη συζητά, με διακομματική συναίνεση, την προστασία των καταναλωτών από το κόστος των δικτύων που θα πληρώνουν οι κάτοικοι για να δουλεύουν αυτά τα τεράστια κέντρα.

Το οπαδικό μίσος ρεπουμπλικάνων και δημοκρατικών προφανώς δεν έχει εξασθενίσει. Ωστόσο, η αίσθηση ότι μια νεφελώδης κρατική υποδομή, που γίνεται ολοένα και πιο ορατή με κάμερες σε στύλους και αχανείς αποθήκες που χτίζονται δίπλα σε αυτοκινητοδρόμους της επαρχίας, ροκανίζει την αίσθηση ελευθερίας που τόσο λατρεύουν οι Αμερικάνοι κάθε πολιτικής απόχρωσης.

Η πόλωση συχνά τρέφεται από αφηρημένους εχθρούς. Εδώ ο εχθρός είναι συγκεκριμένος, ορατός, μετρήσιμος. Γι’ αυτό χωράει στο ίδιο πανό ο συντηρητικός αγρότης που δεν θέλει κάμερα στην επαρχιακή οδό όσο και ο προοδευτικός ακτιβιστής της πόλης που φοβάται το ψηφιακό φακέλωμα.

Δεν πρόκειται για το τέλος της πόλωσης. Είναι μια υπενθύμιση ότι η πολιτική ταυτότητα είναι ισχυρή μέχρι τη στιγμή που κάτι αγγίζει την καθημερινότητα όλων. Τότε το σύνθημα παύει να απευθύνεται στην απέναντι κερκίδα και στρέφεται σ’ αυτούς που μας ελέγχουν εκτός αρένας.

Ελεύθερα, 4.10.2026