Πότε οι ιδεοληψίες και πότε οι δωροληψίες; Το θέμα είναι η απόδειξη

Αλλού, τα σοβιετικά έγγραφα τα οποία αποκάλυψε το SIGMA, αναφορικά με τις χρηματοδοτήσεις του ΑΚΕΛ από το καθεστώς της ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 1960 αλλά και με την οργάνωση του μηχανισμού του στη συλλογή πληροφοριών από την KGB, θα είχαν προκαλέσει πολιτικό σεισμό.

Εδώ όμως πέρασαν και δεν άγγιξαν, εν μέσω κρίσιμων μάλλον εξελίξεων για τον τόπο, όπως η ψαροταβέρνα, το τεράστιο και αιφνίδιο μαράζι του Φούλη που τον έπιασε ξαφνικά για το Κυπριακό, για να μην πάω και στο εάν ο Φειδίας αντέχει την έλλειψη προόδου στο Εθνικό. Τον πόνο του, ο «κοπέλλια τωρά μιλώ σας ως αρχηγός κόμματος χεχεχε» (sic), τον αποκάλυψε τις προάλλες με τις ίδιες ακριβώς εκφράσεις με τις οποίες τον απεκάλυπτε -την ίδια ώρα!- ο πνευματικός του πατήρ, ο Φούλης.

Τηλεπάθεια. Τι άλλο;

Το ζήτημα με το ΑΚΕΛ είναι, κατ’ αρχάς, η ουσία. Ένα κόμμα, το οποίο ήλεγχε κάποτε το εν τρίτον των ψηφοφόρων, αποδεικνύεται ότι τα έπαιρνε κανονικά από τη Μόσχα, εφαρμόζοντας τη γραμμή της πιστά. Το θέμα εδώ δεν είναι η αποκάλυψη. Το θέμα είναι η απόδειξη.

Η απόδειξη της πολιτικής διαφθοράς. Διότι τέτοια είναι η μυστική, η απολύτως αδιαφανής, η αδήλωτη και η εν αγνοία του κράτους χρηματοδότηση ενός πολιτικού κόμματος από ξένες δυνάμεις.

Είναι ακόμα το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες ροές αφορούν τα ανευρεθέντα έγγραφα για έξι έτη και μόνο (1961, 1962, 1963, 1965, 1966 και 1973). Συνάγεται το λογικό συμπέρασμα ότι και στα χρόνια που λείπουν, και που μάλλον θα δούμε να αποκαλύπτονται σύντομα, το χρήμα έρεε. Αλλιώς το Κόμμα… πώς;

Μιλάμε δε για μισό εκατομμύριο δολάρια συνολικά αυτά τα έξι χρόνια. Όχι σημερινά χρόνια, αλλά χρόνια της δεκαετίας του 1960. Τότε που ο μέσος μισθός στην Κύπρο ήταν $80, πάνω κάτω, τον μήνα, ο δε προϋπολογισμός της χώρας ήταν από 50 έως 70 εκατομμύρια.

Αν αθροίσει κανείς τους προϋπολογισμούς των ετών εκείνων –το 1973 ήταν 200 εκατομμύρια-, μιλάμε για μισό δισεκατομμύριο σε δολάρια συνολικά. Τα δολάρια της Μόσχας ήταν άρα το 0,1% του ποσού. Με τα σημερινά δεδομένα (2020–2025), θα ήταν 74 εκατομμύρια δολάρια.

Οι σχέσεις μπορεί να πάγωσαν επί «προδότη» Γκορμπατσόφ, όμως η αδιαφάνεια συνεχίστηκε, όπως βέβαια και η προώθηση από το ΑΚΕΛ των θέσεων του καθεστώτος Πούτιν και των ολιγαρχών.

Όταν, καιρό μετά την ντροπιαστική στήριξη του ΑΚΕΛ (και όχι μόνο, δυστυχώς…) στην αρπαγή της Κριμαίας, βγήκε από τον OCCRP στη δημοσιότητα η δωρεά 15.000 ευρώ από έναν από αυτούς στο ΑΚΕΛ, ο τότε γ.γ. Άντρος Κυπριανού είπε το αμίμητο: «Μπορεί να ήταν ένας τρόπος να μας ευχαριστήσουν για το ψήφισμα» (σ.σ. κατά των κυρώσεων στη Μόσχα), αλλά «δεν έδωσαν σε μένα τα χρήματα». Υπήρξε άλλο ένα περιστατικό μέσω εταιρειών, με 20.000 ευρώ.

Αυτά είναι που ξέρουμε. Και που βγήκαν από άλλους.

Σταθερά, το ΑΚΕΛ ήταν κήρυξ διαπρύσιος των θέσεων της Μόσχας: από τα αιτήματα για ελλιμενισμό πολεμικών της πλοίων μέχρι τη συστηματική υπόσκαψη του ρόλου της Ε.Ε., τη λυσσαλέα αντίδραση στη συμμετοχή στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη και στην όποια συνεργασία με το ΝΑΤΟ.

Από την προστασία του φορτίου του ρωσικού πλοίου Monchegorsk, το οποίο μετέφερε τα εμπορευματοκιβώτια του Μαρί στον άνθρωπο της Μόσχας, τον Σύντροφο Άσαντ, μέχρι την αντίδραση ακόμα και στην αμυντική θωράκιση της Κύπρου και στη συνεργασία με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, ακόμα και… την Ελλάδα εσχάτως!

Από τη διασπορά του αντισημιτισμού κατά των Εβραίων που θέλουν να μας αγοράσουν τάχα μέχρι και τα υπόλοιπα ψεκασμένα της Εζεκία Παπαϊωάννου η οποία είναι σούπερ ευαίσθητη με όλα, εκτός εάν τα κάνουν οι μουλάδες του Ιράν, οι «καημένοι» τρομοκράτες της Χαμάς και των υπολοίπων και τα αδελφά ολοκληρωτικά καθεστώτα των εδώ συντρόφων. Της Ρωσίας και των υπολοίπων.

Είναι σαφές ότι πολλά από αυτά υπαγορεύτηκαν από τις ολέθριες εμμονές του ΑΚΕΛ. Δεν βούλιαξε τυχαία ο τόπος στα χέρια τους.

Ωστόσο, με τον ρόλο που διαδραμάτισε το κόμμα, υπό το βάρος των αποκαλύψεων παλαιών και καινούργιων, μπορεί να δώσει κανείς άδικο στον πολίτη ο οποίος, κάθε φορά που το ΑΚΕΛ σαμποτάρει κάτι στον τόπο, διερωτάται εάν πρόκειται για δωρεάν ιδεοληψίες ή… από τις άλλες;

Και πόσο ηθική είναι άραγε αυτή η στάση αλλά και η σιωπή της ηγεσίας του ΑΚΕΛ;